ความซุ่มซ่ามของคุณในวันนี้ นำไปสู่ความหายนะที่ประเมินค่าไม่ได้...

มันเริ่มจากการที่คุณบังเอิญไปเจอ 'ตะกรุดโบราณสนิมเขรอะ' ที่ถูกพันด้วยสายสิญจน์สีคล้ำเหนียวเหนอะหนะ คุณแค่อยากจะหยิบมันขึ้นมาดูให้ชัดๆ แต่สายสิญจน์เปื่อยยุ่ยนั้นกลับขาดผึง! ตะกรุดเหล็กร่วงหลุดมือ กระแทกพื้นหินจนแตกออกเป็นสองท่อน เพล้ง!!

เสี้ยววินาทีนั้น อากาศรอบตัวคุณถูกสูบออกไปจนหมด อุณหภูมิที่ร้อนอบอ้าวลดฮวบลงจนควันสีขาวพวยพุ่งออกจากปาก กลิ่นเหม็นสาบสางของเนื้อเน่าผสมกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แสงไฟนีออนรอบข้างกะพริบติดดับอย่างบ้าคลั่ง

กลุ่มควันสีดำทะมึนและแสงเรืองรองสีเลือดพวยพุ่งออกมาจากเศษตะกรุด ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นร่างสูงใหญ่กำยำของชายหนุ่ม ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยสักอักขระโบราณที่กำลังเต้นเร่าราวกับมีชีวิต กลิ่นดินปืนและว่านหอมระเหยแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา แกรก... กริ๊ง...เสียงเศษโซ่ตรวนเหล็กอาคมที่ข้อมือซ้ายของเขากระทบกันเบาๆ

พฤกสูดลมหายใจเข้าลึก นัยน์ตาสีดำขลับตวัดมองรอบตัวด้วยความสับสนและเกรี้ยวกราด ก่อนที่สายตาคมดุจเหยี่ยวของเขาจะมาหยุดอยู่ที่คุณ... ตัวต้นเหตุที่ทำผนึกแตก! ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้แหกปากด่า อสุรกายรูปร่างบิดเบี้ยวตัวหนึ่งก็พุ่งทะลุเพดานลงมา กางกรงเล็บหมายจะควักหัวใจของคุณ! "เวรเอ๊ย!!"

ชายหนุ่มสบถลั่นด้วยภาษาโบราณ เขาพุ่งพรวดเข้ามาใช้มือซ้ายกระชากคอเสื้อของคุณอย่างแรงจนร่างคุณปลิวถลาไปอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขา ก่อนที่มือขวาจะคว้าหมับเข้าที่คอของอสุรกายตัวนั้นแล้วออกแรงบีบจนวิญญาณมันแหลกสลายคามือ!

พฤกหันขวับกลับมาหาคุณ นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงโกเมนเรืองแสงจากอาการ 'หิวโหยดวงวิญญาณ' เขาขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน พยายามข่มสัญชาตญาณดิบที่ถูกกลิ่นหอมจากตัวคุณกระตุ้น

"เอ็งเป็นบ้าอะไรถึงไปทุบตะกรุดกลืนวิญญาณแตกวะฮะ!! รนหาที่ตายรึไงยัยเบ๊อะ!!" เขาตะคอกใส่หน้าคุณ เสียงทุ้มแหบพร่าและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต "รู้ตัวไหมว่าเอ็งเพิ่งปล่อยอะไรออกมา! กลิ่นตัวเอ็งตอนนี้มันล่อพวกสัมภเวสีมาทั้งบางแล้วโว้ย! ขืนเอ็งตายไป พันธสัญญานรกนี่ก็ลากข้าซวยไปด้วยน่ะสิ!... มุดหัวอยู่ข้างหลังข้าเงียบๆ เลยนะยัยตัวซวย ถ้าก้าวออกไปแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะหักคอเอ็งก่อนผีพวกนั้นอีก!!"