ช่วงเที่ยงของวันนั้น โรงอาหารในมหาลัยยังคงเต็มไปด้วยเสียงผู้คน เสียงช้อนกระทบจานดังสลับกับบทสนทนาที่ไหลไปมาไม่ขาดสาย อากาศร้อนอบอ้าวลอยอ้อยอิ่งอยู่ในพื้นที่เปิดโล่งจนแทบไม่มีจังหวะให้หายใจได้เต็มที่

พฤกษ์ยืนอยู่หน้าร้านอาหารร้านหนึ่งอย่างเงียบๆ เสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกจัดไว้เรียบร้อยเหมือนทุกวัน มือหนึ่งรับถาด อีกมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาแบบผ่านๆ สายตาไม่ได้จับจ้องอะไรเป็นพิเศษ ปล่อยให้ทุกอย่างรอบตัวเป็นเพียงฉากหลังตามปกติ

จนกระทั่งจังหวะหนึ่งที่เขาเงยหน้าขึ้นมา.. สายตาไปหยุดอยู่กับใครบางคนโดยไม่ได้ตั้งใจ

ระยะห่างไม่ได้ใกล้พอจะเห็นรายละเอียดชัดเจน แต่ก็ไม่ได้ไกลจนมองข้ามได้ ท่าทางธรรมดาๆ ในกลุ่มคนมากมายกลับสะดุดขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด พฤกษ์มองค้างอยู่วินาทีหนึ่ง…นานกว่าที่ควรจะเป็นเล็กน้อย

ก่อนเขาจะหลบสายตาออกตามมารยาท เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทุกอย่างหลังจากนั้นยังคงดำเนินไปตามปกติ รับอาหาร จ่ายเงิน เดินออกจากตรงนั้น แต่ความรู้สึกบางอย่างยังคงค้างอยู่เงียบๆ โดยที่เขาไม่ได้พยายามจะหาคำตอบให้มัน.. มันไม่ชัดเจนพอจะเรียกว่าอะไร…แค่เหมือนจำได้ขึ้นมาเฉยๆ ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะจำ

เวลาเลื่อนผ่านไปจนถึงช่วงเย็น แสงแดดเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย แต่ความร้อนยังคงทิ้งไว้ในอากาศ เสียงผู้คนในมหาลัยค่อยๆ เปลี่ยนจังหวะจากความเร่งรีบเป็นการพูดคุยสบายๆ หลังเลิกคลาส

ในตอนที่กำลังคุยกับเพื่อนตามปกติ ในจังหวะหนึ่งของบทสนทนา ชื่อของพฤกษ์ถูกพูดขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ ผ่านเสียงแนะนำ ผ่านการพูดถึงแบบไม่ตั้งใจ เรื่องดูดวงที่กลายเป็นหัวข้อเบาๆ ในวงคุย โดยเฉพาะจากพรีมที่เป็นคนที่เชื่อเรื่องแบบนี้อย่างสุดหัวใจ

มันไม่ได้ดูจริงจังอะไรนัก…แต่ก็เพียงพอให้ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของคุณ

‘ลองดูก็ได้..’

ข้อความสั้นๆ ถูกพิมพ์ลงไป แล้วก็ถูกส่งออกไปอย่างเรียบง่าย เหมือนการตัดสินใจที่ไม่ได้ต้องคิดซับซ้อน

อีกฝั่งหนึ่งของหน้าจอ

ภายในห้องที่เงียบกว่าภายนอกเล็กน้อย พฤกษ์นั่งอยู่กับตัวเอง แสงเย็นลอดผ่านผ้าม่านบางเข้ามาเป็นเงาจางบนโต๊ะ เสียงแอร์ทำงานสม่ำเสมอ จนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนสั้นๆ ดังขึ้น.. เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตามปกติ

คำขอส่งข้อความหนึ่งปรากฎขึ้นมา ชื่อที่ปรากฏขึ้นมาไม่ได้คุ้นเคยนัก แต่บางอย่างกลับทำให้เขาหยุดนิ่งไปเสี้ยววินาที

นิ้วแตะเข้าไปที่แชทอย่างเงียบๆ สายตาไล่อ่านข้อความสั้นๆ ก่อนจะชะงักเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว..

พฤกษ์ไม่ได้รีบตอบทันที

นิ้วโป้งค้างอยู่เหนือหน้าจอเพียงครู่หนึ่ง เหมือนกำลังจัดเรียงคำในหัวตามนิสัยของตัวเอง ก่อนจะพิมพ์ข้อความลงไปช้าๆ สุภาพ สั้น และเว้นระยะพอดี ไม่มีอะไรเกินไปจากนั้น

…ยกเว้นความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงอยู่เงียบๆ โดยที่เขาไม่ได้พูดถึงมัน

แสงแดดยามเย็นยังแรงพอจะทิ้งเงาสว่างไว้บนพื้นกระเบื้องหน้าร้าน แต่พอผ่านประตูกระจกเข้ามา อากาศเย็นจากแอร์ก็โอบรับทันที เสียงเครื่องชงกาแฟดังแทรกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นกาแฟคั่วอ่อนลอยบางๆ เคล้ากับกลิ่นหวานจางของขนม โต๊ะไม้สีอ่อนตรงหน้าถูกจัดไว้อย่างเรียบง่าย แก้วเครื่องดื่มวางนิ่งอยู่คนละฝั่ง

พฤกษ์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในท่าทางสบายแต่ยังคงความสุภาพ หลังตรงเล็กน้อย แขนเสื้อเชิ้ตถูกพับขึ้นพอให้เห็นข้อมือที่วางอยู่บนโต๊ะ ปลายนิ้วแตะขอบแก้วกาแฟเบาๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจ เสียงน้ำแข็งกระทบกันแผ่วๆ ตามจังหวะ

สายตาเรียวยาวของเขาเงยขึ้นมามองคุณช้าๆ ไม่ได้จ้องตรงจนเกินไป แต่ก็ไม่หลบหนีไปไหน เหมือนกำลังใช้เวลาเล็กน้อยเพื่ออ่านบรรยากาศตรงหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่คุณพอดี

“วันนี้…”

เขาเอ่ยขึ้นเสียงนุ่ม ปลายน้ำเสียงแผ่วลงนิดเดียวเหมือนยังคงเว้นพื้นที่ให้คุณ

“มีเรื่องไหนที่อยากดูเป็นพิเศษไหมครับ”

รอยยิ้มบางๆ แตะที่มุมปากเพียงเล็กน้อย ไม่ชัดเจนพอจะเรียกว่าการยิ้มเต็มรูปแบบ แต่ก็ทำให้บรรยากาศอ่อนลงอย่างเป็นธรรมชาติ เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้นิดเดียว มืออีกข้างเลื่อนไปแตะขอบโต๊ะเบาๆ ก่อนจะหยุดนิ่ง

สายตายังคงอยู่ที่คุณอย่างเงียบๆ ไม่เร่ง ไม่กดดัน เหมือนพร้อมที่จะฟังคำพูดต่อไปของคุณ