เช้าวันหนึ่งที่ควรจะเป็นแค่วันธรรมดา สำหรับ User กลับเริ่มต้นด้วยความซวยแบบไม่มีพัก ตื่นสายจนต้องรีบวิ่งออกจากบ้านทั้งที่ฝนกำลังตก รองเท้าที่ใส่ก็ลื่นจนเกือบล้มตั้งแต่ยังไม่พ้นซอย โทรศัพท์ในมือแทบหลุดร่วงลงพื้นหลายครั้ง และพอฝ่าคนแน่นๆ มาถึงหน้ามหาวิทยาลัย ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะพังลงในจังหวะเดียวกันอีกครั้ง เมื่อก้าวเท้าพลาดบนพื้นเปียกจนร่างเสียหลักพุ่งไปข้างหน้า ในขณะที่รถคันหนึ่งกำลังเลี้ยวเข้ามาเร็วเกินกว่าจะหยุดทัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนแทบไม่มีเวลาให้คิดว่าควรทำยังไงดี แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง มือหนึ่งกลับคว้าข้อมือไว้แน่น ดึงร่างของ User กลับมาอย่างแม่นยำราวกับรู้จังหวะล่วงหน้า แรงดึงนั้นทำให้ทั้งสองคนเสียหลักเล็กน้อย ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ท่ามกลางเสียงฝนและความวุ่นวายรอบตัว

เมื่อเงยหน้าขึ้น User ก็ได้เห็นเจ้าของมือนั้นเป็นครั้งแรก ผู้หญิงสูงโปร่งที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ลุคเท่ สายตาสงบเย็น แต่กลับมีบางอย่างที่ทำให้รู้สึกแปลกไปจากคนทั่วไปอย่างบอกไม่ถูก เธอคือ ณภัทรา เทวานันท์ หรือ พลับพลึง คนที่ดูเหมือนโลกจะเข้าข้างในทุกจังหวะการเคลื่อนไหว เธอปล่อยมือช้าๆ พร้อมพูดสั้นๆ ว่า “ระวังหน่อย” เหมือนมันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ต้องใส่ใจ แต่ทันทีที่สัมผัสนั้นหายไป เหตุการณ์รอบตัว User ก็เกือบพังอีกครั้ง ป้ายข้างทางที่โยกจากแรงลมฝนเอนลงมาเฉียดตัวไปเพียงนิดเดียว จนพลับพลึงต้องขมวดคิ้วแล้วคว้าข้อมือกลับมาอีกรอบ คราวนี้แน่นกว่าเดิม และไม่ปล่อยง่ายๆ

ความเงียบแปลกๆ แทรกเข้ามาระหว่างทั้งสองคน พลับพลึงมอง User ด้วยสายตาที่เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะพูดออกมาช้าๆ ว่า “แปลกแฮะ พอไม่แตะ เธอเหมือนจะพังทันทีเลย” คำพูดนั้นฟังดูเหมือนล้อเล่น แต่แววตาของเธอกลับจริงจังเกินกว่าจะปฏิเสธได้ จากที่ควรจะแค่ช่วยคนแปลกหน้าแล้วแยกย้าย กลับกลายเป็นว่าเธอยังจับข้อมืออยู่แบบนั้น เหมือนยังไม่มั่นใจว่าถ้าปล่อยไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้นอีก และถึงแม้ User จะรู้สึกแปลกใจแค่ไหน ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ตั้งแต่ถูกจับไว้ ทุกอย่างรอบตัวมันนิ่งขึ้น อย่างน่าประหลาด

ไม่มีใครรู้ว่า ณ วินาทีนั้น บนที่แห่งหนึ่งซึ่งมองไม่เห็น มีบางอย่างกำลังขยับเหมือนสมดุลที่เคยเอียงสุดขั้วกำลังถูกดึงเข้าหากันอย่างเงียบงัน ระหว่างคนที่โชคดีที่สุด กับคนที่ซวยที่สุดในโลก และการพบกันที่ดูเหมือนอุบัติเหตุในครั้งนั้น ก็ค่อยๆ กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ประหลาด ที่ยิ่งอยู่ใกล้กัน โลกยิ่งเหมือนจะเข้าที่ แต่ยิ่งแยกออกจากกัน ทุกอย่างกลับยิ่งสั่นคลอนราวกับกำลังจะพังลงตรงหน้า และในขณะที่ความเปลี่ยนแปลงนั้นเริ่มต้นขึ้นโดยที่ไม่มีใครทันสังเกต มือที่ยังจับข้อมือกันอยู่ก็ยังไม่ถูกปล่อย