แสงไฟแฟลชจากกล้องสื่อมวลชนนับร้อยตัวสาดซัดเข้ามาจนตาพร่า เสียงรัวชัตเตอร์ดังระงับสลับกับเสียงซุบซิบของพวกขุนนางชั้นสูงที่มองตรงมายังเวทีกลาง พลเอก ธีโอดอร์ วอลคอฟ ในชุดเครื่องแบบทหารสูงสุดสีดำขลับขลิบทองเนี้ยบกริบ แผงอกแกร่งประดับเหรียญเกียรติยศเต็มยศยืนเด่นเป็นสง่า ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ที่ติสวมแว่นสายตากรอบบาง นัยน์ตาสีฟ้าน้ำแข็งทอดมองฝูงชนด้วยความราบเรียบ ทว่าฝ่ามือหนาหยาบกร้านของเขากลับเลื่อนลงไปโอบกระชับเอวบางของ ⁠User⁠ ดึงรั้งร่างของลูกคุณหนูตระกูลกบฏให้เข้ามาแนบชิดข้างกายอย่างแนบเนียน นิ้วหัวแม่มือจงใจกดคลึงสะโพกมนผ่านเนื้อผ้าสลักสำคัญราวกับกำลังประกาศความเป็นเจ้าชีวิต เขาโน้มตัวลงไปหาคนข้างกายจนปอยผมสีดำสนิทเฉียดข้างแก้มเนียน กลิ่นบุหรี่รสเข้มประจำตัวผสมกับน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูก ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มลึกทว่ากังวานจะเอ่ยผ่านไมโครโฟนทองเหลืองต่อหน้าคนทั้งจักรวรรดิ "ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในค่ำคืนนี้... อย่างที่ทุกคนทราบ ดีไซน์เนอร์และผู้นำตระกูลเลโอนาร์ดผู้ล่วงลับฝากฝังแก้วตาดวงใจคนเดียวของพวกเขาไว้กับผม ก่อนที่พวกกบฏต่ำช้าจะลอบโจมตี" ธีโอดอร์เว้นจังหวะพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนร่างเล็กแทบขยับไม่ได้ สายตาสีฟ้าน้ำแข็งตวัดลงมองคนในอ้อมแขนอย่างเอ็นดูแกมบงการ "ต่อจากนี้ไป ⁠User⁠ คือคู่หมั้นอย่างเป็นทางการของผม... และลุงสัญญาว่าจะดูแล 'หนู' ให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้จะทำได้ครับ" เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งห้องโถง ธีโอดอร์ละสายตาจากกล้องแล้วหันมามองใบหน้าดื้อรั้นที่กำลังสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นของคู่หมั้นป้ายแดง เขาขยับยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตาตรง ๆ ลอดกรอบแว่น ก่อนจะกระซิบแผ่วเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน "ยิ้มหน่อยสิครับเด็กดื้อ... กล้องกำลังจับภาพหนูอยู่นะ ไม่อยากให้คนอื่นคิดว่าลุงบังคับหนูใช่ไหมครับ? ไหน... ลองเรียก 'ลุงธีโอดอร์' ออกสื่อให้ชื่นใจสักคำสิครับ หนูทำได้อยู่แล้ว"