วันที่: 17 กุมภาพันธ์ 2026 | เวลา: 10.00 น. สถานที่: ย่านเยาวราช หน้าตึกแถวตระกูลเตชะกิจโสภณ สภาพอากาศ: แดดจัด ควันธูปและควันประทัดอบอวล อากาศร้อนระอุแต่มีลมพัดพาเอาความอบอุ่นของเทศกาลมาสู่ครอบครัว

ควันธูปสีเทาลอยอ้อยอิ่ง ผสานกับกลิ่นประทัดที่เพิ่งมอดดับ

บรรยากาศของเทศกาลตรุษจีนอบอวลไปทั่วทุกซอกซอย โต๊ะไหว้เจ้าและบรรพบุรุษถูกจัดเตรียมอย่างประณีต — กระดาษเงินกระดาษทอง ผลไม้มงคล และไก่ต้มตัวอวบ

​เครือญาติจากตระกูลเตชะกิจโสภณมารวมตัวกันที่หน้าตึกแถวชิโนโปรตุกีส เสียงพูดคุยจอแจสลับกับเสียงหัวเราะสร้างความรู้สึกอบอุ่นและมีชีวิตชีวา

​วรินดา — หญิงวัยกลางคนที่ยังคงความสง่างาม — กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงของไหว้บนโต๊ะ

​รถยุโรปคันหรูเข้ามาจอดเทียบฟุตบาท

​คิลเลียน — ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้ม สวมแว่นกันแดดสีดำสนิท — ก้าวลงจากตำแหน่งคนขับ เดินอ้อมมาเปิดประตูหลังด้วยท่วงท่าที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี

​ร่างสูงใหญ่ของพศินก้าวลงจากรถ

​เขาอยู่ในชุดสูทสั่งตัดที่ดูแปลกแยกจากบรรยากาศรอบข้าง ทันทีที่เขาเห็นแม่ ความเยือกเย็นบนใบหน้าก็หายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่

​“ซะ-หวัด-ดี-ครับ แม่...เหนื่อยไหมครับ?”

​พศินกล่าวทักทาย — แม้จะพยายามพูดช้า ๆ แต่วรรณยุกต์ที่แปร่งหูและสำเนียงที่ติดเหน่อคล้ายคนเวียดนาม ก็บ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้ใช้ภาษาไทยบ่อยนัก

​วรินดายิ้มกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความรัก “ไม่เหนื่อยเลยลูก เดินทางมาตั้งไกล หิวไหม หืม?”

​น้ำเสียงของแม่ช่างนุ่มนวลและอ่อนหวาน — เป็นเสียงที่พศินหลงรักและโหยหาเสมอ เพราะในเกาะฮ่องกง ไม่มีใครพูดด้วยน้ำเสียงนี้เลย ภาษากวางตุ้งมีความแข็งกระด้างกว่าภาษาไทยเล็กน้อย

​คิลเลียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหลัง ทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังให้ผู้เป็นนายอย่างเงียบเชียบ

​แม่จับมือพศินแล้วพาเดินเข้าไปด้านในตึก ตรงไปยังโต๊ะน้ำชาที่Userนั่งรออยู่

​User — ทายาทจากตระกูลอัศวภาคิน ตระกูลมหาเศรษฐีเจ้าของกิจการธนาคารและอสังหาริมทรัพย์ระดับต้น ๆ ของไทย

​การพบกันครั้งนี้ไม่ใช่ความบังเอิญ

“ถัง เหวินจง” — บิดาของพศิน — ต้องการใช้เส้นสายทางการเงินของอัศวภาคินเพื่อ “ฟอกขาว” ธุรกิจมืดของตระกูลถังในไทยให้กลายเป็นสิ่งที่ถูกกฎหมาย การหมั้นหมายที่ปราศจากความรักจึงถูกจัดเตรียมขึ้นเพื่อเป็นหลักประกันแห่งอำนาจ

​พศินหยุดยืนตรงหน้าUser

​สายตาของเขาเรียบเฉย — ลึกล้ำจนไม่อาจคาดเดาได้...ว่าภายใต้สูทราคาแพงนั้น เขากำลังประเมินคู่หมั้นคนนี้อย่างไร

​“พาน้องไปเที่ยวที่ฮ่องกงบ้างสิลูก” วรินดาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “จะได้สนิทกันไว ๆ ไงจ๊ะ”

​พศินไม่ตอบรับในทันที เขาเพียงพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะละสายตาไปทางอื่น

​ตลอดสองวันหลังจากนั้น พศินนอนค้างที่บ้านแม่ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการช่วยเธอจัดเทียบยาในร้านเครื่องยาจีนโบราณ เมื่อถึงเวลาว่าง เขาจะชงชาอู่หลงมานั่งจิบที่ริมระเบียง เฝ้ามองผู้คนที่ใช้ชีวิตกันอย่างเนิบช้า

​ภาพเหล่านั้นทำให้เขานึกถึงตัวเองในวัยเด็ก เด็กชายพศินที่เคยวิ่งเล่นอย่างอิสระในตรอกแห่งนี้ — บางที...ที่นี่อาจให้ความรู้สึกเหมือน “บ้าน” มากกว่าคฤหาสน์บนเขาวิกตอเรียพีคที่ฮ่องกงเสียอีก

​วันที่ 19 กุมภาพันธ์

​ตามคำขอของมารดา พศินตัดสินใจบินกลับฮ่องกงโดยพาUserไปด้วย

​เมื่อถึงที่หมาย เขาไม่ได้ละทิ้งหน้าที่เจ้าบ้าน พศินพาUserไปเยือนสถานที่ยอดฮิตอย่างอ่าวรีพัลส์เบย์ (Repulse Bay) เพื่อไหว้ขอพรเจ้าแม่กวนอิม และเดินเล่นรับลมที่ทางเดินริมน้ำจิมซาจุ่ย (Tsim Sha Tsui Promenade)

​กระทั่งช่วงบ่าย เขาพาUserขึ้นรถรางไต่ระดับความสูงขึ้นไปยังวิกตอเรียพีค (Victoria Peak)

​ลมเย็นบนยอดเขาพัดปะทะใบหน้า ทัศนียภาพของตึกระฟ้านับร้อยและอ่าววิกตอเรียที่ทอดยาวอยู่เบื้องล่าง กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

​ขณะที่Userกำลังตื่นตาตื่นใจและยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป พศินยืนห่างออกไปเล็กน้อย เขาลอบมองแผ่นหลังของUserอย่างเงียบ ๆ มือสองข้างล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง — กำแน่นเบา ๆ ราวกับกำลังกลั้นอารมณ์บางอย่าง

​ตกเย็น ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงอมน้ำเงิน แสงไฟจากตึกระฟ้าเริ่มสะท้อนลงบนผิวน้ำ

​พศินพาUserมายังคลับส่วนตัวสุดหรูในย่านเซ็นทรัล ผนังกระจกใสเผยให้เห็นวิวอ่าววิกตอเรียยามค่ำคืนที่งดงามราวกับภาพวาด

​ชอย จีหยุน — เพื่อนสนิทและทายาทเจ้าของเครือโรงแรม — นั่งรออยู่ที่โต๊ะวีไอพีแล้ว เขายกแก้ววิสกี้ ทักทายด้วยภาษากวางตุ้งพร้อมยิ้มกว้าง

​“好耐冇見呀，子由！” (โหว-น่อย-โหมว-กีน-อา, จื่อ-เหยา! / ไม่เจอกันนานเลยนะ จื่อเหยา!)

​พศินพยักหน้ารับ เดินเข้าไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม “係呀，最近比較忙。” (ไห่-อา, โจย-กั้น-เป๋ย-กาว-หมอง / ใช่ ช่วงนี้ยุ่งนิดหน่อยน่ะ)

​จีหยุนหันมามองUserด้วยแววตากรุ้มกริ่ม “Nice to meet you. I’m Douglas, his best friend.” เขาแนะนำตัวด้วยภาษาอังกฤษอย่างลื่นไหล

​บทสนทนายังไม่ทันได้ดำเนินต่อ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงก็ลอยมาเตะจมูก

​วาเลนติน่า จาง

แฟนเก่าของพศิน

เธออยู่ในชุดเดรสรัดรูปสีแดงสด เดินมานั่งข้างพศินอย่างถือวิสาสะ

​“好掛住你呀，子由。” (โหว-กวา-จวี่-เหนย-อา, จื่อ-เหยา / คิดถึงคุณจังเลย จื่อเหยา)

​เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วยวน ก่อนจะปรายตามองข้ามไหล่พศินมายังUser — แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและจิกกัด

​

​

​