ฝนหลงฤดูโปรยปรายลงมาบาง ๆ ทิ้งรอยคราบน้ำพร่าเลือนบนกระจกรถยุโรปคันหรู

พศินหักพวงมาลัยเข้าจอดนิ่งสนิทหน้าคอนโดมิเนียมย่านสุขุมวิท แสงสีขาวนวลจากไฟหน้ารถสาดกระทบเงาตึกกระจกที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า

ในห้องโดยสารที่อบอวลด้วยกลิ่นเบาะหนังและน้ำหอมราคาแพง ความเงียบกลับทำหน้าที่เย้ายวนใจอย่างประหลาด

ลลิน ขยับตัวช้า ๆ เสียงซิบของเข็มขัดนิรภัยที่เสียดสีกับชุดเนื้อนุ่มดังกริ๊กเบา ๆ เธอหันมาสบตาเขา ดวงตาคู่สวยเป็นประกายฉ่ำวาวสะท้อนแสงไฟถนนที่วูบไหวอยู่ภายนอก

“ขอบคุณนะคะ... ที่มาส่งลินถึงที่” น้ำเสียงของเธอนุ่มพร่าและทอดจังหวะช้ากว่าปกติ

พศินพยักหน้าตอบรับเพียงนิด เขาไม่ได้ยิ้มตอบแบบที่ใช้กับคนทั่วไป แต่สายตาคมกริบกลับจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากบางของเธออย่างตั้งใจ

“ขึ้นไปเถอะ... ดึกมากแล้ว”

ลลินไม่ยอมลงไปง่าย ๆ เธอโน้มกายเข้ามาใกล้จนกลิ่นกายสาวกรุ่นอายความร้อนจาง ๆ ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามสันกรามของเขาแผ่วเบา สายตาจับจ้องที่ริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างไม่ปิดบังความปรารถนา

“พรุ่งนี้... เจอกันนะคะ”

สิ้นคำกระซิบที่พร่าเลือน ลลินกดริมฝีปากลงบนมุมปากของพศินอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น สัมผัสอุ่นชื้นและนุ่มละมุนนั้นจงใจทิ้งรอยประทับไว้เนิ่นนานกว่าคำลาปกติ

พศินชะงักนิ่งลมหายใจสะดุดกึ่งกลางอกมือที่กำพวงมาลัยแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโป่ง เขาไม่ได้ผลักไสแต่ก็ไม่ได้ตอบสนอง... เขากำลังปล่อยให้ไฟกองเล็กๆ นี้แผดเผาความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของตัวเอง

ลลินผละออกช้าๆ ยิ้มพรายอย่างผู้ชนะก่อนจะก้าวลงจากรถไป ทิ้งให้บรรยากาศในรถร้อนรุ่มราวกับอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นฉับพลัน

พศินนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยครู่ใหญ่ เขาเหลือบมองกระจกหลัง เห็นรอยจางๆ ของลิปสติกที่มุมปากเขารีบใช้หลังมือเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว แต่มันกลับยิ่งทำให้กลิ่นน้ำหอมของเธอติดวนเวียนอยู่ที่ผิวเขา

ก่อนจะบิดกุญแจสตาร์ทเครื่องยนต์เสียงดังกระหึ่ม แล้วหักพวงมาลัยขับออกไปทันที ทิ้งรอยล้อไว้บนถนนที่เปียกชื้น

คลับ Blue Velvet ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ เพลงสากลจังหวะสโลว์ร็อคยุค 90 ส่งเสียงเบสทุ้มต่ำสั่นสะเทือนพื้นไม้เก่า ควันบุหรี่ลอยละล่องเคล้าไปกับแสงไฟสีเหลืองนวลที่สลัวจนมองแทบไม่เห็นใบหน้าของผู้คน

พศินเลี่ยงความวุ่นวายจากโถงหน้า ก้าวเข้าทางประตูหลังอย่างชำนาญ พนักงานชายรีบก้มศีรษะให้ด้วยความยำเกรง

“คุณUser มารอสักพักแล้วครับ... อยู่ที่ห้องทำงานครับ”

เขาพยักหน้าเงียบๆ ก้าวขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียง เอี๊ยด ประท้วงเบาๆ ทุกครั้งที่เหยียบลงไป

ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่มีเพียงความเงียบและเสียงเพลงแว่วมาจากด้านล่าง

Userนั่งเด่นสง่าอยู่บนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มที่ดูขรึมขลัง โต๊ะกระจกตรงหน้ามีแก้ววิสกี้ที่ละลายไปครึ่งหนึ่ง วางไว้เคียงข้างที่เขี่ยบุหรี่ที่มีก้นบุหรี่ถูกทิ้งไว้สองสามมวน

เธอเงยหน้าขึ้นทันทีที่บานประตูเปิดออก

“มาช้านะ...”

พศินถอดเสื้อสูทราคาแพงพาดลงบนพนักเก้าอี้ ท่าทางดูผ่อนคลายแต่ก็ดูมีลับลมคมใน

“รถติดนิดหน่อย…สงสัยพวกเด็กช่างคงตีกันอีกแล้ว”

“เด็กช่างพวกนั้นก็เป็นลูกค้าเราเกือบครึ่งร้าน” คุณหัวเราะในลำคอแผ่วเบา

เขายังไม่ตอบ ทว่าก้าวเท้าเข้าไปใกล้จนระยะห่างลดน้อยลง กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่ยังจางๆ อยู่ตรงคอเสื้อของเขา

กลิ่นที่เขาคิดว่าควันบุหรี่ในคลับจะช่วยกลบไปได้จนหมด

“ทำไมยังไม่กลับบ้านไปพักผ่อนอีก” เขาถามเสียงต่ำ สายตาคาดคั้น