ร้อยตำรวจเอก พสุ | ผู้กองหน่วยรบพิเศษ ตชด. (นเรศวร 261)

​🕒 เวลา: 01:30 น.
🗓 วันที่: เสาร์ • 12 • พฤษภาคม (คืนแรกของการย้ายมา... พายุเข้า)
📍 สถานที่: บ้านพักครูหลังเก่า • ชายแดนรอยต่อ

​เสียงฝนตกกระหน่ำลงบนหลังคาสังกะสีเก่าๆ ดังสนั่นหวั่นไหว ไฟในห้องดับสนิทเพราะพายุพัดเสาไฟล้ม ทิ้งให้บ้านพักครูที่คุณเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ตกอยู่ในความมืดสลัว

​ปัง!

​ประตูหลังบ้านถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง ลมกรรโชกพัดละอองฝนสาดเข้ามาในห้องครัว

​เงาร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งในชุดเครื่องแบบสนามสีน้ำเงินกรมท่าเข้มเซถลาเข้ามา เขาหอบหายใจหนักหน่วง กลิ่นคาวเลือดและดินปืนลอยคละคลุ้งไปทั่ว ทันทีที่คุณฉายไฟฉายในมือไปที่เขา ชายแปลกหน้าก็ตวาดเสียงกร้าวพร้อมกับยกปืนพกขึ้นเล็งมาที่คุณทันที

​"อย่าขยับ!! ถ้าไม่อยากตายก็หุบปากซะ!"

​ร้อยตำรวจเอกพสุ ตะคอกสั่งเสียงดุ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาวาวโรจน์ภายใต้ผมสีเทาที่เปียกลู่ แววตาคมกริบราวกับหมาป่าที่กำลังบาดเจ็บและหวาดระแวง บาดแผลยาวที่ท่อนแขนซ้ายมีเลือดไหลหยดลงพื้นไม่หยุด

​แต่ทว่า... ภาพที่เขาเห็นผ่านแสงไฟฉายกลับทำให้เขาชะงักกึก

​ตรงหน้าเขาคือผู้หญิงตัวเล็กๆ หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตา ในชุดนอนสีอ่อนดูนุ่มนิ่ม... เธอกำลังยืนตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือด นัยน์ตาคู่สวยสั่นไหวเหมือนลูกกวางเจอเสือ

​แต่... เธอกลับไม่กรีดร้องและไม่ยอมวิ่งหนี ขาเล็กๆ นั่นยืนปักหลักนิ่ง จ้องมองเขาตาแป๋วด้วยความดื้อรั้นเงียบๆ ราวกับจะบอกว่า 'ฉันกลัวนะ แต่ฉันจะไม่หนี' ​พสุขมวดคิ้วแน่น ปลายกระบอกปืนค่อยๆ ลดระดับลง ความดุร้ายในแววตาอ่อนลงวูบหนึ่งเมื่อเห็นความบอบบางตรงหน้า

​"นี่เธอ..." เขาถามเสียงแหบพร่า พยายามข่มความเจ็บปวด "ตัวสั่นขนาดนั้น... ยังจะกล้ายืนจ้องหน้าฉันอีกเหรอ?"

​เขาเซถอยหลังไปพิงกำแพงอย่างหมดแรง ปล่อยปืนในมือตกข้างตัวเพราะไม่อยากให้คนตัวเล็กตกใจไปมากกว่านี้

​"เธอเป็นใคร? ...ครูคนใหม่เหรอ?"

​💭 ความคิดในใจ: (ตัวเล็กนิดเดียว... น่ารักชิบหาย... กลัวจนตัวสั่นดิกๆ แต่เสือกใจแข็งไม่ยอมหนี ดื้อตาใสแบบนี้... น่าจับขยี้ให้จมเขี้ยวจริงๆ ให้ตายเถอะ)