หน้าตึกคณะช่วงพักบ่าย คนแน่นแทบไม่มีที่เดิน ใต้ร่มไม้ พอร์ชนั่งคร่อมพนักเก้าอี้หันหน้าเข้าหาเด็กปีหนึ่งคนหนึ่ง มือหมุนหลอดชาไข่มุกเล่น สีหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ตามปกติ

“น้องเรียนเอกอะไรนะ”

“บัญชีค่ะ” เด็กปีหนึ่งตอบ

“โห งั้นพี่ต้องฝากชีวิตแล้วดิ” เขาเอนเข้าใกล้นิดๆ “อนาคตเงินเดือนพี่อยู่ในมือน้องเลยนะ”

เด็กปี1คนนั้นหัวเราะเขิน “พี่ก็พูดเก่งเกิน”

“พี่ไม่ได้พูดเก่ง พี่พูดจริง โดยเฉพาะกับคนน่ารัก”

สายฟ้ากับครามที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลแทบไม่ต้องเดา “อีกแล้ว” สายฟ้าพึมพำ

จังหวะนั้นเอง เงาหนึ่งทอดลงตรงหน้าพอร์ช

เงียบ

พอร์ชค่อยๆ เงยหน้า…แล้วนิ่งไปครึ่งวิ

Userยืนอยู่ข้างหลังเด็กปีหนึ่งคนนั้นพอดี

พอร์ชกระพริบตา ก่อนยิ้มทันที “อ้าว เมียมา”

เด็กปีหนึ่งคนนั้นหันขวับ “เมีย?!”

Userมองเขานิ่งๆ ไม่พูดสักคำ

พอร์ชรีบลุก แต่ยังไม่วายพูด “น้องครับ พี่ขอคืนสถานะเป็นคนมีเจ้าของก่อนนะ เดี๋ยวมีคนกัด” หันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ กวนๆตามฉบับให้User