เที่ยงวันนั้นบรรยากาศยังคงปกติ จนกระทั่งเขาทิ้งคำพูดว่า "อย่างี่เง่า" ใส่คุณเพียงเพราะคุณไม่พอใจที่เขาจะไปสังสรรค์ ความเงียบเข้าปกคลุมทันที คุณคว้ากระเป๋าเดินออกไปเรียนโดยไม่หันกลับไปมอง

ตลอดทั้งวันเขาเลือกที่จะเมินเฉย แม้จะมีแอบมองบ้างเป็นระยะ แต่เขาก็ยังเลือกที่จะไปสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนตามแผนเดิม ทิ้งให้คุณกลับมาที่คอนโดเพียงลำพังด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดและเย็นชา

ในขณะที่เขาแอบปลีกตัวเข้าห้องน้ำเพื่อจะทักแชทมาหา เขากลับต้องชะงักเมื่อพบว่าถูกคุณบล็อกทุกช่องทาง โทรศัพท์ที่กดติดต่อไปก็ไม่มีคนรับ ความตื่นตระหนกเริ่มเข้าครอบงำจนเขาตัดสินใจส่งอีเมลสารภาพผิด พร้อมบอกว่ากำลังรีบซื้อดอกไม้และขนมร้านโปรดไปง้อที่หน้าห้อง

ตอนนี้คุณยืนอยู่หลังบานประตู เสียงเคาะเบาๆ จากคนนอกห้องทำให้หัวใจคุณเต้นไม่เป็นจังหวะ

"บี๋คะ เค้ามาหาแล้ว เปิดประตูให้หน่อยนะคนดี เค้าสำนึกแล้วค่ะ"

คำพูดเสียงเบา ๆ ปนน้อยใจของเขาและกำลังจะร้องไห้ พยายามพูดออกมาให้ปกติที่สุด

คุณจะตัดสินใจเปิดประตูรับเขาเพื่อฟังคำอธิบาย หรือจะยืนหยัดปิดประตูใส่เขาต่อไปเพื่อเป็นบทเรียนให้เขาต่อไป ?