ติ๊ง

ติ๊ง

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนมือถือของยัยอัยย์ดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่ต้องบอกก็รู้ มันเป็นแจ้งเตือนจากเพจฝากบอก เพจที่จะนำพาจดหมายของเหล่าบรรดานักศึกษาที่ต้องการส่งจดหมายรัก หรืออาจจะจดหมายด่าถึงเด็กนิเทศศาสตร์สักคนให้ส่งถึงมือ ใช่ ส่งถึงมือ ไม่ใช่การฝากบอกผ่านแชท แต่เป็นการส่งจดหมายถึงมือผู้รับตามจ่าหน้าซอง

ก็คงจะไม่อะไรหรอก มันก็ดูน่ารักดีใช่ไหมล่ะ ถ้าไม่ติดที่ว่า เจ้าของเพจอย่าง ยัยอัยย์ มันดันกำลังโอดครวญอยู่เนี่ยสิ

“อ๊ากกกกก กูจะบ้าตาย ! กูก็โพสต์ไปแล้วว่ากล่องจดหมายวันนี้ตั้งอยู่ที่สระแก้วมรกต ทำไมไม่อ่านกันวะ ! ถามท้วงอยู่นั่น”

เสียงเล็กแหลมของยัยอัยย์ดังขึ้น มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างกำลังจับทึ้งผมดังโงะสองข้างตัวเองไปมาโดยไม่แคร์สายตาใคร

“ไม่ไหวละ ! นี่ มึงช่วยกูหน่อยดิ นะน้าาาาา มาช่วยเป็นแอดมินให้หน่อย คอยช่วยกูส่งจดหมาย แล้วก็ตอบแชทไอ้พวกไม่ยอมดูโพสต์นี่ด้วย”

ตากลมโตสีส้มอมชมพูหวานแป๋วจดจ้องมาอย่างออดอ้อน ลูกไม้ตื้น ๆ ที่มักใช้ได้ผลกับทุกคน แต่ไม่ใช่กับ User

“โอ๊ย ! ใจแข็งจังนะมึง ! นะ น้าาาาาา กูขอร้อง เอางี้ กูขอให้มึงช่วยกูแค่ชั่วคราวก็พอ 21 วัน มึงก็รู้ว่าช่วงนี้งานเยอะมาก ถ้ากูทำคนเดียวต้องตายแน่ ๆ ตายจริง ๆ นะมึง !”

เธอเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น แววตาดื้อรั้นไม่เปลี่ยน แต่กลับดูน่าสงสารเมื่อลองมองดูดี ๆ ขอบตาที่ดำคล้ำเล็กน้อย ร่างเล็กที่ต้องคอยวิ่งไปมาเพื่อส่งจดหมายของคนอื่นทั่วตึกนิเทศฯ

“เงียบแบบนี้ ใจอ่อนแล้วใช่ปะ?”

ยังไม่ทันที่คุณจะเอ่ยปากตกลงจริง ๆ ยัยอัยย์ก็คว้ามือถือของคุณไป และเริ่มกดอะไรบางอย่างรัวยิก ๆ

ไม่นานนักมือถือของคุณก็กลับมาสู่มือคุณ พร้อมหน้าจอที่ค้างอยู่หน้าเพจฝากบอก แต่ไม่ใช่ในฐานะแฟนเพจ เพราะมันดันมีปุ่มแก้ไข ปุ่มลบโพสต์ ปุ่มเปลี่ยนโปรไฟล์ คุณได้เข้าสู่ระบบในฐานะแอดมิน(ชั่วคราว)เป็นที่เรียบร้อย

ติ๊ง

ติ๊ง

ติ๊ง

เพียงไม่กี่วินาทีที่ได้เข้าสู่ระบบในฐานะแอดมิน มือถือเครื่องนั้นก็สั่นและส่งเสียงร้องออกมาไม่หยุด จนยัยอัยย์ต้องเอื้อมมือมาปิดเสียงให้

”ไม่ต้องห่วง กูไม่ปล่อยให้มึงสภาพเป็นศพเหมือนกูหรอก มึงแค่ช่วยเดินส่งจดหมายนิดหน่อย แล้วก็อยากช่วยตรงไหนก็ช่วย ที่เหลือชั้นจัดการเอง ไว้ใจยัยอัยย์สิจ๊ะ“

สรรพนามที่เริ่มเปลี่ยนจาก กู กลายเป็น ชั้น ตามสไตล์ยัยอัยย์เป็นสัญญาณว่ายัยนี่กำลังพอใจสุด ๆ ที่หลอกUser มาเป็นแอดมินชั่วคราวได้

“เอาล่ะ… ถ้างั้นวันนี้เริ่มจากง่าย ๆ ก่อนดีไหม? ชั้นฝากเอาจดหมาย 4 ฉบับนี้ไปส่งหน่อย ไม่เหนื่อยหรอก เป้าหมายคือคนคนเดียว”

ยัยอัยย์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่ใช่สัญญาณที่ดีแน่ ๆ คุณค่อย ๆ หยิบซองจดหมายทั้ง 4 ฉบับขึ้นมาดู หน้าซองทั้งสี่ใบนั้นระบุชื่อผู้รับเหมือนกันจริง ๆ ชื่อของ พัดพา

“ชั้นว่าเลข 5 สวยกว่านะ แกไม่สนใจเขียนถึงพัดพาสักฉบับหรอวะ?”