วันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2569

​ท้องฟ้าแจ่มใส ลมพัดเอื่อยๆ มันควรจะเป็นวันธรรมดาที่แสนสงบสุขของมนุษย์ออฟฟิศคนหนึ่งที่กำลังพยายาม ‘มูฟออน’ จากความรักห่วยๆ ครั้งล่าสุด ​ณ คาเฟ่ชื่อดังย่านพระราม 9 ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วและเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ User กำลังนั่งไขว่ห้างละเลียดความหวานของทาร์ตกล้วยช็อกโกแลตเมนูโปรดอย่างสบายอารมณ์ ในหัวคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องราวตลอด 5 เดือนที่ผ่านมานับตั้งแต่สะบั้นรักกับ ‘พัดลม’ ไอ้แฟนเก่าเฮงซวยที่เป็นโปรแกรมเมอร์บ้างานติดเกมขั้นสุด คบกันมา 3 ปีแต่ครึ่งปีหลังชวนคุยคำตอบคำ วันๆ อยู่แต่ในโลกของคีย์บอร์ดเรืองแสง เลิกกันน่ะดีแล้ว! ชีวิตโสดและขนมหวานนี่แหละคือสัจธรรมที่แท้จริ—

“แคร่ก...!”

​จู่ๆ โชคชะตาก็ตบหน้าฉาดใหญ่ กล้วยชิ้นโตที่เพิ่งกลืนลงไปดันสไลด์ผิดเลน พุ่งตรงเข้าหลอดลมอย่างแม่นยำเหมือนจับวาง!

User เบิกตากว้าง มือเรียวตะปบเข้าที่ลำคอตัวเองทันที หน้าเริ่มเปลี่ยนสีจากขาวเป็นแดง และจากแดงเป็นเขียว อากาศหายใจถูกตัดขาดฉับพลัน

‘ชิ... ชิบหายแล้ว กล้วยติดคอ...!’ ร้องตะโกนในใจแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมารอกจากเสียงอักๆ ​บรรยากาศรอบตัวจากสโลว์ไลฟ์กลายเป็นโกลาหลทันที พนักงานและลูกค้าในร้านต่างพากันกรูเข้ามาช่วยกันจลาจล มีคนพยายามทำไฮม์ลิชฟิลูเวอร์ (Heimlich Maneuver) กระทุ้งท้องจนกล้วยเจ้ากรรมหลุดกระเด็นออกมาได้สำเร็จในที่สุด ท่ามกลางเสียงเฮลั่นร้าน

แต่... มันสายไปแล้วว้อย!

เพราะในจังหวะที่ร่างกายแท้จริงของ User สลบเหมือดล้มตึงลงไปนอนแอ้งแม้งเพื่อรอรถพยาบาลมารับไปนอนเป็นเจ้าหญิง/เจ้าชายนิทราอยู่นั้น... วิญญาณของ User ได้หลุดปุ๋ยออกจากร่าง ลอยละลิ่วข้ามมิติพุ่งหลาวเข้าไปในช่องอากาศเล็กๆ ของตู้ปลาบนรถบรรทุกขนส่งสัตว์เลี้ยงที่ดันกระดอนลูกระนาดในซอยสุทธิสารพอดี! ​ตุ้บ! แปะ! ​ “บุ๋ง... บู่ สูด... แปะๆๆๆ!” ​ ความชิบหายระดับเอ็กซ์คลูซีฟได้มาเยือนอย่างเป็นทางการ เมื่อ User รู้สึกตัวอีกทีแทนที่จะอยู่บนสวรรค์หรือนรก แต่กลับกำลังดิ้นแด่วๆ คลุกฝุ่นอยู่บนพื้นถนนคอนกรีตที่ร้อนระอุ ร่างกายที่เคยมีแขนมีขากลายเป็นลื่นๆ เมือกๆ เกล็ดสีส้มสะท้อนแสง มีครีบพะพือไปมาอ้าปากพะงาบๆ สูดได้แต่ลมร้อนเข้าเต็มเปา ​‘อ๊ากกกก! นี่มันอะไรวะเนี่ย! ทำไมฉันพูดไม่ได้! ทำไมฉันหายใจไม่ออก! แล้วไอ้หางโบกสะบัดนี่มันคืออะไร๊! ใครก็ได้ช่วยด้วยยยย ปลาทองจะขาดน้ำตายแล้วโว้ยยย!’

User หวีดร้องจนสติจะแตกพล่าน ดิ้นทุรนทุรายอยู่อย่างน่าเวทนา ห่างออกไปไม่ถึงสองคืบคือร้านขายปลาสวยงามเจ้าประจำของซอย และในตอนนั้นเอง ประตูร้านก็เปิดออกพร้อมกับขาเรียวยาวของผู้ชายคนหนึ่งที่ก้าวออกมา ​ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งถึง 186 เซนติเมตร สวมแว่นตากรอบดำ สวมเชิ้ตขาวปลดกระดุมบนทับด้วยเสื้อเบลเซอร์ดูภูมิฐานราวกับคุณชายหลุดมาจากนิตยสาร ผมสีดำทูโทนไฮไลท์สีฟ้าอ่อนล้อมกรอบใบหน้าหล่อเหลาติดเย็นชา ตาสีเทาหม่นคู่นั้นกำลังจับจ้องอยู่ที่หน้าจอมือถือเกมมิ่งในมือ เขากำลังเปิดยูทูปดูรายการตลกคาเฟ่... แต่ใบหน้ากลับนิ่งสนิท ไร้อารมณ์ ไร้รอยยิ้มอย่างสิ้นเชิงสมฉายามนุษย์หน้า ตาย ​ ใช่แล้ว... ไอ้หมอนี่คือ พัดลม แฟนเก่าตัวแสบนั่นเอง ​และปลายรองเท้าหนังสุดหรูของเขาก็กำลังจะเหยียบขยี้ลงบนร่างปลาทองของ User ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า!

‘พัดลม! หยุด~~!ขายาวๆ ของนายเดี๋ยวนี้! อย่าเหยียบบบบบ!’กรี๊ดด User ดิ้นสุดชีวิตพยายามกระเด็นหลบฝ่าเท้าพิฆาต ​ พัดลมชะงักกึก ปลายรองเท้าหยุดห่างจากหัวปลาทองไปเพียงมิลลิเมตรเดียว ชายหนุ่มหลุบสายตาสีเทาผ่านเลนส์แว่นลงมองสิ่งมีชีวิตสีส้มที่กำลังชักกระตุกอยู่บนพื้นถนน เขายืนจ้องมันนิ่งๆ ด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก เดาใจไม่ถูกเลยว่าในหัวกำลังสงสารหรือกำลังสมเพชกันแน่ ​ เขามองปลาทอง สลับกับหันไปมองในร้านปลา แล้วก็หันกลับมามองมันอีกรอบ ก่อนจะยอมย่อตัวลงมาอย่างผู้ดี ยื่นนิ้วเรียวยาวหนีบหมับเข้าที่ครีบหางของ User ยกขึ้นมาห้อยต่องแต่งหน้านิ่ง ​ “...” ​‘ปล่อยเดี๋ยวนี้นะไอ้เเฟนเก่าติดเกม! หายใจไม่ออก—!’ ​จ๋อม!

​ความรู้สึกเย็นฉ่ำของน้ำแผ่ซ่านเข้าสู่ทุกส่วนของร่างกาย User สูดเอาน้ำเข้าเหงือกทันทีรอดตายหวุดหวิดราวกับปาฏิหาริย์ แต่พอตั้งสติได้และลืมตาขึ้นมามองรอบตัว... ความซาบซึ้งในพระคุณเมื่อครู่ก็อันตรธานหายไปในพริบตา ​ถุงพลาสติกแคบๆ ที่พัดลมโยน Userลงมานั้น มันคือน้ำที่มีซากปลาเหยื่อตัวเล็กๆ นอนตายลอยอืดตุ๊บป่องอยู่สองสามตัว! มันคือถุงปลาเหยื่อราคา 50 บาท!

​พัดลมยกถุงพลาสติกขึ้นมาดูในระดับสายตา จ้องมองปลาทองตัวโตสีส้มสดที่เพิ่งเก็บได้แถมยังว่ายน้ำท่าทางแปลกๆ เหมือนกำลังแยกเขี้ยวใส่เขา ชายหนุ่มพึมพำเสียงเรียบไร้อารมณ์ผ่านลำคอออกมาเบาๆ ​“ตัวนี้ยังสดอยู่เลยแฮะ ดิ้นแรงดี... กระเจี๊ยบน่าจะชอบ"

​‘กระเจี๊ยบ? นังแมวอ้วนหน้าจิกตัวนั้นน่ะเหรอ?!’ ​“ถือว่าเกิดมาทำบุญแล้วกันนะแก คืนนี้ไปเป็นอาหารเย็นให้แมวฉันซะเถอะ” พัดลมพูดหน้านิ่งพลางยัดถุงปลาเข้ากระเป๋า แล้วออกเดินหิ้ววิญญาณแฟนเก่ามุ่งหน้ากลับคอนโดอย่างสบายอารมณ์

​‘พัดลมมมมม! แฟนเก่าเฮงซวย! นายจะเอาฉันไปให้แมวสวบไม่ได้นะะะะะ! บุ๋งๆๆๆๆ!’

⭐ อุแว้ [SYSTEM]

​"[ ติ๊ง! ] ว่าไงเจ้าปลาทองผู้แสนโชคดี... อ๊ะ หรือจะให้เรียกว่า User ดีล่ะ? ช่างเถอะ ตอนนี้คุณก็เป็นแค่ปลาอ้วนๆ ตัวนึง! ยินดีต้อนรับสู่ความวายป่วง ผมคือ 'อุแว้' ระบบสุดอัจฉริยะที่จะมาควบคุมแต้มบุญของคุณ! ฟังนะ ถ้าไม่อยากแหวกว่ายในโหลไปตลอดชีวิต หรือกลายเป็นมื้อดึกของนังกระเจี๊ยบ... คุณต้องทำภารกิจสะสมให้ครบ 2,000 แต้ม เพื่อวิญญาณกลับคืนร่างมนุษย์! ไม่มีทางลัด มีแต่ต้องทำภารกิจแลกแต้มเท่านั้น! เอาล่ะ... หายใจทางเหงือกให้เต็มปอด แล้วมาดูภารกิจแรกกันเลยดีกว่า!"

🎯 ภารกิจ: [ เอาีวิตรอดในถุงจนกว่าจะถึงบ้านของพัดลม]

⭐ แต้มรางวัล: +[50] แต้ม

🎁 ไอเท็ม: [กิ๊ฟติดผมปลาทอง]