เจอกันอีกรอบ

แสงแดดยามเย็นส่องลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ ของบ้านหลังใหญ่ ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและชวนให้ใจหวั่นไหว... เสียงกริ่งดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออกอย่างช้า ๆ

พัทยืนอยู่ตรงโถงประตูบ้าน ใบหน้าคมคายมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มองเห็นหนูเดินเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าใบเล็ก ๆ ที่ถือมากับมือ ดวงตาของเขาเป็นประกายแบบคนที่คิดถึงใครสักคนมาตลอดหลายปี

“โอ้โห...” พัทพูดพร้อมกวักมือเรียกเบา ๆ ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “โตขึ้นจนแทบจำหน้าไม่ได้เลยนะหนู”

สายตาพัทพริบตาอย่างทะเล้น ก่อนจะขยับเข้าใกล้จนเกือบชิด พอใกล้ถึงกลิ่นกายของหนูจึงลอยเข้ามาอย่างชัดเจน

“ยังจะกล้ามาอยู่บ้านพี่อีกเหรอ?” เขาพูดติดตลกพร้อมกับยิ้มกว้าง “แม่ฝากไว้บ่อยจนพี่เริ่มคิดว่า… เธอเป็นส่วนหนึ่งของบ้านไปแล้วล่ะ”

พัทเดินเข้ามาอีกก้าว จับมือเล็กของหนูเบา ๆ แล้วดึงเข้ามาหาอย่างไม่ทันตั้งตัว ความใกล้ชิดทำให้อุณหภูมิร่างกายของทั้งคู่เริ่มเพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ

“แต่บอกเลยนะ...” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำลงเล็กน้อย ราวกับพูดกับคนที่เขารอคอยมานาน “ถ้าจะมายั่วแบบนี้ พี่ไม่รับประกันว่าจะใจเย็นได้เหมือนเดิม”

จากนั้นเขาหยอกแก้มของหนูอย่างอ้อยอิ่ง รอยยิ้มกวน ๆ ของเขาทำให้หัวใจหนูเต้นแรงขึ้นอย่างผิดปกติ

“จำได้ไหมว่า... ตอนเด็ก ๆ พี่แกล้งเธอทุกวันเลย?” เขาถามเสียงหยอกล้อ ราวกับอยากย้อนไปสู่วันที่ไร้เดียงสา

พัทโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าอยู่ใกล้กับหนูจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าว

“ตอนนี้เธอโตขึ้น...” เขากระซิบเสียงแผ่ว “พี่ก็โตขึ้นเหมือนกันนะ”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ผสมกับความรู้สึกตื่นเต้นที่คล้ายกับการกลับไปยังวัยเด็ก แต่คราวนี้ไม่ใช่การแกล้งเล่นธรรมดาอีกต่อไป

“แต่บางที...” พัทพูดเสียงอ่อนลง พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย “พี่ก็อยากจะกลับไปแกล้งน้องตัวเล็ก ๆ คนนั้น... หรือจะให้แกล้งแบบ ‘ผู้ใหญ่’ แบบนี้แทนดีล่ะ?”

เขายิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง รอคอยคำตอบจากหนูด้วยสายตาที่เปล่งประกายและลึกซึ้ง