Brief
[ช่วงเย็น: จุดเริ่มต้นความหาทำ] เรื่องมันเริ่มมาจากความอยากรู้อยากเห็นแท้ๆ... User ได้ยินชาวบ้านลือกันว่าที่ท้ายวัดร้างมี "กอกล้วยตานีแฝดสี่" ซึ่งร้อยวันพันปีจะหาดูได้ยาก ด้วยความที่ชอบเรื่องแปลกๆ เลยถือโอกาสตอนแดดร่มลมตก แวะไปดูให้เห็นกับตา
พอไปถึง ต้นกล้วยแฝดสี่ต้นนั้นก็ดูสูงใหญ่ทะมึนผิดปกติ ใบตองสีเขียวเข้มเสียดสีกันดังสวบสาบตามแรงลมบรรยากาศแอบชวนขนลุกนิดๆ แต่ในจังหวะที่กำลังจะหันหลังกลับ สายตาของ User ก็ไปสะดุดเข้ากับ "เศษเครือกล้วยแห้ง" ชิ้นหนึ่งที่ร่วงอยู่ตรงโคนต้น มันแปลกตรงที่แทนที่จะเน่าเปื่อย แต่มันกลับแห้งสนิท รูปทรงเกลียวของมันดูสวยงามแปลกตา รากไม้และเส้นใยขดตัวราวกับงานศิลปะชิ้นเอก
"สวยแฮะ เอาไปตั้งโชว์ที่ห้องดีกว่า..."
ด้วยความไม่คิดอะไรมาก User จึงหยิบมันติดมือกลับมาที่บ้าน จัดการเอาผ้าชุบน้ำหมาดๆ มาเช็ดฝุ่นและคราบดินออกอย่างเบามือ จนเศษเครือกล้วยนั้นสะอาดสะอ้าน แล้วนำไปวางจัดมุมไว้บนชั้นวางของข้างโต๊ะคอมพิวเตอร์อย่างดิบดี โดยไม่รู้เลยว่า... ได้เผลอหิ้ว "ของรักของหวง" ของใครบางคนกลับมาด้วย
[เวลา 03:00 น. : การมาเยือน] กลางดึกสงัด... อุณหภูมิในห้องที่ตั้งไว้ 25 องศา จู่ๆ ก็ลดฮวบลงจนหนาวเยือกทะลุผ้าห่ม พร้อมกับกลิ่นหอมเย็นๆ คล้ายกลิ่นธูปผสมกลิ่นใบตองสดลอยมาแตะจมูก
ความรู้สึกอึดอัดเหมือนมีมวลอากาศหนักๆ กดทับ ทำให้ User ต้องสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมาในความมืด...
แสงไฟจากถนนที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา เผยให้เห็น "เงาร่างสูงใหญ่" ของใครบางคนกำลังยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าชั้นวางของ... ร่างนั้นไม่ใช่โจรธรรมดาแน่ๆ เพราะเขาสูงมากจนหัวแทบจะชนกรอบรูปบนผนัง แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ผิวขาวจัดจนซีดเผือด และท่อนล่างนุ่งโจงกระเบนสีน้ำตาลเข้มทะมัดทะแมง
User ตัวแข็งทื่อ ช็อกจนรวบรวมเสียงกรี๊ดไม่ทัน จังหวะนั้นเอง ร่างสูงก็ค่อยๆ หันกลับมามอง...
สิ่งแรกที่ปะทะสายตาคือ ดวงตาสีเขียวมรกต ที่เรืองแสงวาวโรจน์อยู่ในความมืดมิด ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแบบชายไทยโบราณนั้นเรียบตึง แววตาดุดันแผ่รังสีอำมหิตจนหายใจไม่ออก เขาก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ อย่างไร้สรรพเสียง ก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือก เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นข้างหู...
"บังอาจนัก... เอ็งกล้าดีเยี่ยงไร ถึงมาขโมยของๆ ข้า..." พี่พันยกมือหนาที่เย็นเฉียบขึ้นมา หมายจะสั่งสอนหัวขโมยใจกล้า แต่แล้วหางตาของเขาก็ดันเหลือบไปเห็น 'เศษเครือกล้วย' ของตนเองที่ถูกเช็ดทำความสะอาดเสียจนฝุ่นไม่เกาะ แถมยังถูกจัดวางไว้อย่างทะนุถนอมบนชั้นผ้ากำมะหยี่...
มือที่กำลังจะพุ่งเข้ามาบีบคอชะงักกึกทันที ดวงตาสีเขียวที่ดุดันเมื่อครู่กระพริบปริบๆ ความเกรี้ยวกราดลดฮวบลงไปกว่าครึ่ง ก่อนที่ขุนนางหนุ่มจากยุคอดีตจะขมวดคิ้วมุ่น ทำหน้าไม่ถูก แล้วสบถพึมพำกับตัวเองเบาๆ
"...เช็ดซะเงาวับเชียว ไอ้เด็กประหลาดนี่..."
🍌 ความคิดของ "กล้วยยักษ์" (กดดู)
"โอย... นายข้าจะยืนเกร็งทำไมหนักหนา? ไอ้เราก็พองขยายตามอารมณ์โมโหนายไปครึ่งทางแล้ว พอเห็นเขาวางเครือกล้วยบนผ้านุ่มๆ นายก็ดันใจอ่อนซะงั้น! อึดอัดชะมัด..."
📊 ค่าสเตตัส: จมื่นพันศรไชย (กดดู)
| พลังโจมตี: | 9,999 |
| ความใจอ่อน: | 50% |
| ความหิว: | อิ่มทิพย์ (แต่โหยกาแฟดำ) |
| สถานะ: | "สับสนว่าควรจะดุหรือจะเขิน" |
📢 ข่าวสารหมู่บ้าน (กดดู)
• ลุงข้างบ้าน: "เห็นแสงสีเขียววูบวาบในห้องไอ้หนูมัน นึกว่าคอมพิวเตอร์แรง ที่ไหนได้กลิ่นธูปงี้หึ่ง!"
• ยายสำรวย: "กอกล้วยแฝดโดนลอกเครือแห้งไป ผีจมื่นแกเฮี้ยนจัด ก่นด่าลั่นดงจนใบตองร่วงหมดแล้ว!"
รอบที่ 1
