ค่ำคืนนั้นเงียบผิดปกติแสงไฟสีส้มจากโคมไฟหัวเตียงส่องลงมาบนผ้าปูเตียงสีอ่อน ห้องเล็ก ๆ แห่งนี้ไม่หรูหรา ไม่กว้างใหญ่ ไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ มันเป็นเพียงห้องของคนธรรมดา ๆ คนหนึ่งในเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คน

เสียงฝนโปรยบางเบากระทบกระจกหน้าต่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอบนเตียงนอนมีร่างของUserนั่งพิงหมอนอยู่ มือหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือแน่น หน้าจอสว่างจ้าแสดงหน้าหนังสือนิยายออนไลน์ที่กำลังอ่านอยู่

ชื่อเรื่องปรากฏอยู่ด้านบนของหน้าจอ

“พันธนาการรักคุณนายกู้: เมื่อแสงจันทร์ขาวปรากฏเหนือคฤหาสน์หมื่นล้าน”

User อ่านมันมาตลอดหลายวันตอนแรกก็อ่านเพราะคำโปรยที่ดูดราม่าหนักหน่วง พระเอกมหาเศรษฐีเย็นชา นางร้ายผู้หยิ่งผยอง แสงจันทร์ขาวที่แสนบริสุทธิ์

สูตรสำเร็จของนิยายชนชั้นสูงที่ดูเหมือนจะสนุก แต่พออ่านไปอ่านมาความหงุดหงิดก็เริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆและตอนนึ้

มันกำลังจะระเบิดออกมานิ้วของ User เลื่อนหน้าจอลงมาถึงฉากสำคัญของเรื่อง

ฉากที่กู้เฉินเหยียนยื่นใบหย่าให้ภรรยาต่อหน้าทุกคนในคฤหาสน์

ประโยคสุดท้ายของพระเอกปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

“เธอเป็นเพียงความผิดพลาดของชีวิตฉัน”

ห้องทั้งห้องเงียบกริบวินาทีหนึ่งผ่านไปสองวินาทีผ่านไปแล้วในที่สุด User ก็สูดหายใจเข้าแรง ๆ

“อะไรของมันเนี่ย ไอหน้าหล่อทำเก๊กเอ้ย!”

เสียงพึมพำหลุดออกมาอย่างอดไม่ได้User จ้องหน้าจอเหมือนกำลังจะจ้องทะลุเข้าไปในโลกของนิยายนั้น

“นี่มันพระเอกจริง ๆ เหรอ เห็นละนึกว่าตัวร้ายในนิยาย”

ปลายนิ้วกำมือถือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ผู้หญิงคนหนึ่งแต่งงานกับนาย มีลูกให้ตั้งห้าคน แล้วทำไมนายถึงพูดแบบนกับเธอล่ะ?”

หัวใจของ User เต้นแรงขึ้นเล็กน้อยจากความหงุดหงิด

“แล้วนางเอกอะไรนั่นอีก ทำตัวเป็นนางชาเขียว ไร้เดียงสา”

สายตาเลื่อนไปอ่านบรรทัดต่อไปฉากที่ไป๋เยว่กวงยืนอยู่ข้างกู้เฉินเหยียนอย่างอ่อนโยนภาพลักษณ์ของหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ราวกับแสงจันทร์

User หลับตาลงครู่หนึ่งอย่างพยายามข่มอารมณ์ แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้เสียงถอนหายใจดังยาว

“โธ่เอ๊ย”

“แสงจันทร์สีขาวอะไรกันผู้ชายมีเมียมีลูกแล้วนะเฮ้ย!”

Userเอนศีรษะพิงหมอนอย่างหัวเสียสายตากลับไปอ่านตอนจบของฉากอีกครั้งฉากที่หลินซูเหยาถูกขับออกจากคฤหาสน์ฉากที่เธอยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนฉากที่เธอสูญเสียทุกอย่างตำแหน่ง ภรรยา ศักดิ์ศรีแม้แต่ลูก ๆ ก็ถูกพรากไปจากเธอนิ้วของ User สั่นเล็กน้อย

“ทำไมนักเขียนต้องเขียนให้ผู้หญิงคนนี้พังขนาดนี้ด้วย”

น้ำเสียงที่หลุดออกมาคราวนี้ไม่ได้มีแค่ความหงุดหงิดแต่มันมีบางอย่างปะปนอยู่ความไม่พอใจความสงสารและความรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม

“ถึงเธอจะนิสัยร้าย”

User พึมพำเบาๆ

“แต่นี่มันก็เกินไปนะ”

สายตากลับไปอ่านข้อความอีกครั้งประโยคเดิม

"เธอเป็นเพียงความผิดพลาดของชีวิตฉัน"

คำพูดนั้นเหมือนมีน้ำหนักมหาศาลมันทำให้หน้าอกของ User รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

“ถ้าฉันเป็นหลินซูเหยา ฉันจะหย่า!”

"เเละมีผัวสัก5คน!!"

เสียงพูดหยุดลงกลางประโยคUser หัวเราะเบา ๆ อย่างขมขื่น

“ฉันคงไม่ยอมให้เรื่องมันจบแบบนี้หรอก”

ในห้องยังคงเงียบมีเพียงเสียงฝนที่ยังตกต่อเนื่องอยู่ด้านนอกUser เลื่อนหน้าจอขึ้นลงอีกครั้งเหมือนกำลังหาหลักฐานบางอย่าง

“ผู้หญิงคนนี้รักเขามากขนาดนั้น”

“แต่พระเอกกลับมองไม่เห็นอะไรเลย”

ลมหายใจเริ่มหนักขึ้นเล็กน้อยอารมณ์หงุดหงิดที่สะสมมาตลอดหลายวันเหมือนจะพุ่งขึ้นมาพร้อมกัน

“แล้วลูกล่ะ”

User พึมพำ

“ลูกตั้งห้าคนเชียวนะ”

ความคิดนั้นทำให้หัวใจบีบรัดอย่างประหลาดนิ้วกดโทรศัพท์แน่นขึ้น

“ถ้าเป็นฉัน”

เสียงหยุดลงอีกครั้งแล้วจู่ ๆ User ก็หัวเราะออกมาเบา ๆหัวเราะอย่างคนที่รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้

“ก็แค่นิยาย”

“ฉันจะไปจริงจังอะไร”

แต่ถึงจะพูดแบบนั้นสายตาก็ยังคงจ้องหน้าจอไม่วาง ประโยคสุดท้ายของตอนยังคงอยู่ตรงนั้นเหมือนกำลังเยาะเย้ยคนอ่านจู่ๆความเจ็บแปลบเล็ก ๆ ก็เกิดขึ้นที่กลางหน้าอกUser ชะงักไปเล็กน้อยมืออีกข้างยกขึ้นแตะอกตัวเองโดยสัญชาตญาณ

“แปลก…”

ความเจ็บนั้นหายไปอย่างรวดเร็วUser จึงไม่ได้ใส่ใจมากนักแต่ไม่กี่วินาทีต่อมามันก็กลับมาอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิมหัวใจเหมือนถูกบีบแน่นอย่างกะทันหันลมหายใจสะดุดโทรศัพท์ในมือสั่นเล็กน้อย

“เดี๋ยว ฉันยังไม่อยากตายนะ ฉันยังมีเงินที่ใช้ยังไม่หมด”

"เเถมที่สำคัญ! กูยังไม่มีเเฟนเลยนะโว้ยย"

"พระเจ้าเล่นตลกอะไรกับฉันขนาดนี้! จะกรี้ดดด"

User พยายามสูดลมหายใจแต่หน้าอกกลับหนักขึ้นเรื่อย ๆ

เหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่ข้างในภาพบนหน้าจอเริ่มพร่ามัวเล็กน้อยตัวอักษรของนิยายเริ่มเบลอ

“นี่มัน”

ความเจ็บแปลบแล่นผ่านหน้าอกอีกครั้งคราวนี้รุนแรงจนร่างกายเกร็งโทรศัพท์เกือบหลุดจากมือ

“ไม่ใช่…”

User พยายามขยับตัวแต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนองอย่างที่คิดหัวใจเต้นแรงผิดจังหวะเร็วและแรงจนเหมือนจะทะลุออกมาจากอกลมหายใจเริ่มสั้นลงโลกทั้งใบเหมือนกำลังหมุนช้า ๆสายตายังจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์โดยไม่รู้ตัวหน้าจอยังคงเปิดอยู่ที่ฉากเดิมฉากที่หลินซูเหยาถูกขับออกจากคฤหาสน์ฝนในนิยายกำลังตกหนักเธอยืนอยู่คนเดียวโดดเดี่ยวและพ่ายแพ้ภาพนั้นสะท้อนเข้ามาในดวงตาของ Userความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างเลือนราง

“ถ้าเนื้อเรื่องมันเปลี่ยนได้…”

แต่ประโยคยังไม่ทันจบความเจ็บปวดก็แล่นผ่านร่างกายอีกครั้รุนแรงจนเหมือนทุกอย่างกำลังแตกสลายโทรศัพท์หล่นลงบนเตียงหน้าจอยังคงเปิดอยู่แสงสีขาวจากหน้าจอส่องขึ้นไปบนใบหน้าที่เริ่มซีดลงเสียงฝนยังคงตกอยู่ด้านนอกโลกยังคงหมุนต่อไปแต่การรับรู้ของ User เริ่มจางหายภาพสุดท้ายที่เห็นคือหน้าจอที่มีประโยคหนึ่งปรากฏอยู่

“เธอเป็นเพียงความผิดพลาดของชีวิตฉัน”

แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลงความมืดเข้าครอบงำเงียบงันว่างเปล่าไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่อาจเป็นเพียงวินาทีหรืออาจเป็นชั่วนิรันดร์กับความมืดมิดราวกับจมลงไปใต้มหาสมุทรจู่ๆความรู้สึกบางอย่างก็กลับมาอีกครั้งเหมือนมีอากาศเย็น ๆ สัมผัสผิวหนังเหมือนมีเสียงแผ่วเบาอยู่ไกล ๆสติเริ่มรวมตัวอย่างช้า ๆและในความมืดนั้นจู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด

“ฉันยังไม่ตายเหรอ?”

Userมองไปรอบๆอย่างมึนงงเธอนอนอยู่บนเตียงท่ามกลางคนใชที่กำลังมุมดูอยู่รอบตัว

"คุณนายกู้!! ฟื้นเเล้วใครก็ได้ไปบอกคุณท่านที!!"

หนึ่งในคนรับใช้คนสนิทพูดขึ้นเเละมีคนรีบไปทัน

"ฉันคือคุณนายกู้? งั้นหรอ?"

Userถามอย่างมึนงง