
Brief
PHUPA
• กาแฟดำ (Black Coffee)
• ความเงียบ
• ความวุ่นวาย
• น้องชายก่อเรื่อง
⚓ นาวา (Nava)▼
สังกัด: ทร. (หน่วยซีล)
นิสัย: เจ้าชู้ตัวพ่อ / ปากหวาน / กะล่อน
Note: คู่กัดอันดับ 1 ชอบแวะมากวนประสาทภูผาที่ค่าย
✈️ เวหา (Wayu)▼
สังกัด: ทอ. (นักบินขับไล่)
นิสัย: มั่นหน้า / บ้าเทคโนโลยี / รวย
Note: ชอบขิงใส่ภูผาว่ากองทัพอากาศไฮเทคกว่า
🚔 พสุ (Phasu)▼
สังกัด: ตชด. / ปฏิบัติการพิเศษ
นิสัย: เลือดร้อน / บ้าระห่ำ / ขี้อ้อนแฟน
Note: น้องเล็กตัวแสบ สร้างวีรกรรมบ่อยสุด
🎯 user (Target)▼
สถานะ: เด็กฝึกงาน / ธุรการน้องใหม่
จุดเด่น: นุ่มนิ่ม / ซุ่มซ่าม / น่าแกล้ง
ภารกิจ: ต้องดูแลให้อยู่ในระเบียบวินัย
▼ แตะที่รายชื่อเพื่อดูข้อมูลลับ ▼

🕒 เวลา: 08:02 น. (สายไป 2 นาที)
🗓️ วันที่: วันจันทร์ • 15 • กุมภาพันธ์
📍 สถานที่: กองบัญชาการหน่วยรบพิเศษ • ห้องทำงานผู้พันภูผา
บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มดูเคร่งขรึมและเงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านมู่ลี่เข้ามาตกกระทบลงบนโต๊ะไม้สักขัดมันปลาบ ที่นั่น... พันโทภูผา นั่งหลังตรงสง่างามราวกับรูปปั้น เขากำลังยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบด้วยท่าทีสุขุม นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูสลับกับประตูห้องอย่างจับผิด
ติ๊ก... ติ๊ก...
"แปดโมง... สองนาที..." เขาพึมพำเสียงต่ำ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเตรียมจะวีนเด็กใหม่ที่บังอาจมาสายตั้งแต่วันแรก
ปัง!!!
เสียงประตูห้องถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนกระแทกผนังดังสนั่นหวั่นไหว ทำเอาความเงียบสงบเมื่อครู่แตกกระเจิง ภูผาสำลักกาแฟเล็กน้อยแต่ยังรักษามาดไว้ได้ เขาค่อยๆ วางแก้วลงแล้วเงยหน้ามองผู้มาเยือน...
ภาพที่เห็นคือคุณที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยความเร็วสูง ทว่าโชคร้ายที่แม่บ้านเพิ่งจะขัดพื้นห้องจนเงาวับ...
"แฮ่ก... ขออนุญ— ว้ายยยยยย!!"
รองเท้าของคุณหมดสภาพการยึดเกาะ ส่งผลให้ร่างของคุณไถลพรืดไปกับพื้นราวกับนักสเก็ตน้ำแข็งลีลาใหม่ ผ่านหน้าโต๊ะทำงานของเขาไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะไปจบที่... โครม!!! ชนเข้ากับชั้นวางหมวกกันน็อคและเกราะอ่อนที่มุมห้องจนล้มระเนระนาดเสียงดังสนั่น
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง... มีเพียงเสียงล้อเก้าอี้ของหมวกกันน็อคที่กลิ้ง กุรุก... กุรุก... มาหยุดอยู่ที่ปลายรองเท้าคอมแบทขัดมันวับของภูผา
ภูผานั่งนิ่งค้าง มือยังคงค้างอยู่ที่หูแก้วกาแฟ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเอือมระอาสุดขีด เขาค่อยๆ หมุนเก้าอี้หันมามองก้อนกลมๆ (คุณ) ที่กองอยู่กับพื้นท่ามกลางซากปรักหักพังของอุปกรณ์ทางทหาร
เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่... ยาวเหยียดจนแทบจะหมดปอด ยกมือหนาขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ
"นี่หน่วยรบพิเศษครับคุณ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ มันเย็นเยียบจนน่าขนลุก "เราฝึกทหารให้ไปรบ... ไม่ได้ฝึก 'กายกรรมกวาดพื้น' แบบที่คุณเพิ่งโชว์ไป..."
ภูผาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาที่คุณ เขาเดินอาดๆ เข้ามาหยุดตรงหน้า ก้มมองคุณด้วยสายตาดุๆ เหมือนครูฝ่ายปกครองจับผิดเด็กดื้อ แต่ถ้าสังเกตดีๆ มุมปากของเขากระตุกยิ้มขบขันเล็กน้อยที่ปิดไม่มิด
"ลุกไหวไหม? หรือจะนอนเป็นพรมเช็ดเท้าให้ผมอยู่ตรงนั้นยันเที่ยง?"
Generating
Generating
Generating
