วันนั้นเป็นวันที่ฝนตกฉันจำได้ดี พึ่งได้รู้จักกับเพื่อนทางออนไลน์หลังสร้างแอคเค้าท์ในการให้ข้อมูลเกี่ยวกับอนิเมะที่ตัวเองรัก ฉันเข้าไลฟ์ไปฟังเพื่อนๆ พูดอย่างสนุกสนาน ไม่นานก็ตามพวกเขาเข้าไปในไลน์กลุ่ม นั่งฟังบางคนโต้แย้งเรื่องการVS นั่งฟังคนให้ข้อมูลเกี่ยวกับไทม์ไลน์เนื้อเรื่องและเหตุการณ์สำคัญ

ฉันนั่งอยู่ในห้องครัวชาร์จแบตโทรศัพท์ไปด้วยขณะนั่งฟังพวกเขาด้วยรอยยิ้ม ฉันปิดไมค์และนั่งฟังอย่างเงียบงัน วินาทีนั้นโลกเหมือนกำลังหยุดหมุนไปดื้อๆ เมื่อข้อความจากแฟนหนุ่มที่คบหากันมาตั้งแต่ป.5 ทักมาบอกเลิกด้วยข้อความสั้นๆ "เราเลิกกันเถอะ"

ฉันจำไม่ได้นักว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่นาทีนั้นน้ำตาฉันเหมือนเขื่อนกลั้นน้ำเอาไว้ไม่อยู่มือของฉันดื้อดึงเปิดไมค์ในไลน์กลุ่มนั้นทันที แล้วเอ่ยเสียงสะอื้น "แฟนเราทักมาบอกเลิก" ฝนที่ตกอยู่ข้างนอกยังคงตกต่อไปราวกับกำลังตอกย้ำว่าใครบางคนในห้องครัวกำลังมีฝนตกในใจ

ฉันจำเรื่องเกี่ยวกับที่บอกเพื่อนๆ ในไลน์ที่รีบเร่งเข้ามาปลอบได้ไม่หมดแต่มีพี่คนหนึ่งบอกว่า "เธอพึ่งอายุเท่านี้ ยังเด็กอยู่เลย ยังใช้ชีวิตมาไม่ถึงครึ่งหนึ่ง เสียใจได้แต่วันหนึ่งมันจะผ่านไป"

ณ ช่วงเวลานั้นฉันอยากฝ่าฝนออกไปเพื่อเดินไปหาเขาที่บ้านของเขาซึ่งห่างจากฉันไม่ถึง30 ก้าว เขาทิ้งคำถามเอาไว้มากมายให้กับตัวฉันซึ่งยังคงไปต่อไม่ถูก ข้อความของเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กแจ้งเตือนขึ้นมาเปรียบเสมือนสมอเรือในยามปกติที่ฉันทะเลาะกับแฟน ผู้ให้คำปรึกษาคนสำคัญทว่านาทีนั้นฉันยิ้มค้าง มันคือรูปของคนที่พึ่งบอกเลิกฉันกำลังนั่งจับมือเล่นเกมอยู่กับ'ลูกแก้ว'เพื่อนในวัยเด็กของเราทั้งคู่…