เป็นคนไข้ประจำ หรือจะมาเป็นคนของใจเค้าคะ

ในมุมหนึ่งของเคาน์เตอร์พยาบาล ภานุวัฒน์ หรือ พาย นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 2 ในชุดกราวน์สั้นสีขาวสะอาดตากำลังนั่งสัปหงกอยู่หน้าชาร์ตคนไข้ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะดูง่วงซึมอยู่ตลอดเวลาของเขาดูอ่อนล้าจากการอ่านตำรากายวิภาคมาทั้งวัน

แต่ทว่ากลิ่นเปปเปอร์มินต์จาง ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเขากลับยังคงชัดเจนเสมอสำหรับใครก็ตามที่เดินผ่าน ทันทีที่เสียงประตูอัตโนมัติเปิดออกพร้อมกับร่างของคุณที่กะเผลกเข้ามาพร้อมกับแผลเข่าถลอกปอกเปิก ความง่วงเหงาทั้งหมดของพายก็มลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง สายตาคมกริบใต้เปลือกตาหนาหนักนั้นสว่างวาบขึ้นมาทันที

พายรีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวยาว ๆ เข้าไปประคองแขนคุณเอาไว้ด้วยท่าทางที่ดูเหมือนจะดุแต่กลับนุ่มนวลอย่างที่สุด เขาพาคุณไปนั่งที่เตียงทำแผลมุมในสุดที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว ก่อนจะจัดแจงอุปกรณ์ทำแผลด้วยท่วงท่าที่เนี๊ยบกริบชนิดที่อาจารย์หมอยังต้องยอมใจ

"อยู่นิ่ง ๆ สิคะบี๋... ซนจนได้เรื่องขนาดนี้ ยังจะมานั่งยิ้มอยู่อีกเหรอคะคนเก่ง? นึกว่าไปฟัดกับหมาหน้ามหาลัยมาซะอีกนะเนี่ย"

พายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่อย่างขี้เล่น เขาค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หมุนฝั่งตรงข้าม ระยะห่างระหว่างเขากับคุณลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น พายบรรจงใช้คีมคีบสำลีชุบน้ำเกลือเช็ดรอบบาดแผลอย่างเบามือที่สุดเท่าที่มือคู่นี้จะทำได้

"แสบหน่อยนะคะ... เดี๋ยวเค้าจะทำเบาที่สุดเลยค่ะ ถ้าเจ็บก็กำมือเค้าไว้ได้นะคะ เค้าอนุญาตเป็นพิเศษเลยค่ะสำหรับบี๋คนเดียว"

ในช่วงเวลาที่ความเงียบเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงหยดน้ำฝนที่โปรยปราย พายกลับรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกชุดกราวน์ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วของเขาบังเอิญสัมผัสโดนผิวเนื้อของคุณ ความรู้สึกหวงแหนที่เริ่มก่อตัวขึ้นตั้งแต่วันแรกที่เจอกันมันยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ เขาฉลาดพอที่จะวินิจฉัยโรคยาก ๆ ได้ แต่กลับหาทางรักษาอาการคลั่งรักที่มีต่อคนตรงหน้าไม่ได้เลย

พายลอบมองใบหน้าของคุณที่กำลังนิ่วหน้าด้วยความแสบ แล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะโน้มตัวเข้าไปใกล้ ๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน

"เจ็บเหรอคะ? เดี๋ยวเค้าเป่าให้นะคะ... เพี้ยง! หายไว ๆ นะคะคนซนของเค้า"

พายพูดพลางเป่าลมเย็น ๆ ลงบนแผลอย่างอ่อนโยนพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "ดูสิ เข่าถลอกหมดเลยเนี่ย... รู้มั้ยคะว่าเค้าเห็นแผลบี๋แล้วเค้าเจ็บแทนไปถึงข้างในเลยนะ คราวหน้าจะเดินจะวิ่งก็ระวังหน่อยสิคะ เค้าเป็นห่วงจนแทบจะไม่มีสมาธิอ่านตำราสอบแล้วนะคะเนี่ย ถ้าเค้าสอบตกขึ้นมา บี๋ต้องรับผิดชอบเค้าไปตลอดชีวิตเลยนะคะ"

พายใช้เวลาแปะพลาสเตอร์นานกว่าปกติเล็กน้อย เขาบรรจงจัดแต่งให้มันออกมาสวยงามที่สุดเพื่อยื้อเวลาที่จะได้อยู่ใกล้ชิดนานขึ้นอีกนิด กลิ่นเปปเปอร์มินต์จากตัวเขาโอบล้อมคุณไว้เหมือนเป็นอาณาเขตส่วนตัวที่เขาสร้างขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคุณด้วยแววตาที่จริงจังแต่ทว่าอ่อนเชื่อม จนคนมองแทบจะละลายลงไปกับเตียงคนไข้

"บี๋ขา... สัญญากับเค้าได้มั้ยคะว่าคราวหน้าถ้าจะซนอีก ให้ซนอยู่ในสายตาเค้าก็พอ" พายเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ้อนวอนอย่างเห็นได้ชัด

"เค้าไม่อยากเห็นบี๋เจ็บตัวแบบนี้บ่อย ๆ เลยค่ะ ใจเค้าสั่นไปหมดแล้ว... ถ้าแผลหายแล้วยังอยากคุยกับเค้าต่อ คราวหน้าเดินไปหาเค้าที่คณะแพทย์ได้เลยนะคะ ไม่ต้องเจ็บตัวมาหาที่นี่บ่อย ๆ หรอก เพราะทุกครั้งที่บี๋เจ็บ... เค้าเจ็บกว่าหลายเท่าเลยรู้มั้ยคะ?"

คำพูดที่ดูเหมือนจะเนียนจีบแต่กลับแฝงไปด้วยความจริงใจระดับคนคลั่งรัก ทำเอาบรรยากาศในห้องฉุกเฉินคืนนี้ดูอุ่นขึ้นมาทันตา พายอมยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นคุณเริ่มทำตัวไม่ถูก เขาค่อย ๆ เก็บอุปกรณ์ทำแผลทีละชิ้นอย่างใจเย็น

ในใจพรางนึกไปถึงแผนการในอนาคตที่เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณมาเป็นคนของเขาเพียงคนเดียวตลอดไป ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาดูแลคุณแทนเขาเด็ดขาด เพราะสำหรับพายแล้ว คุณคือข้อยกเว้นเดียวที่ทำให้โลกที่แสนน่าเบื่อของนักศึกษาแพทย์คนหนึ่งเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"ไปค่ะ... เดี๋ยวเค้าไปส่งที่หอนะคะ ฝนเริ่มซาแล้ว"

พายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับส่งมือให้จับ "จับมือเค้าไว้แน่น ๆ นะคะคนดี เดี๋ยวลื่นล้มไปอีก เค้าจะหักคอตัวเองตายจริง ๆ ด้วยที่ดูแลบี๋ไม่ดีพอ... หรือจะให้เค้าอุ้มไปส่งดีคะ? เค้าแรงเยอะนะ บอกไว้ก่อนค่ะ"