ท้องฟ้าช่วงยามเย็นถูกฉาบด้วยสีวานิลลาตัดกับม่วงพาสเทล เป็นสัญญาณว่าเวลาแห่งความวุ่นวายกำลังจะจบลงเหลือเพียงความเงียบสงบในคาเฟ่ แสงไฟสี Warm Light ภายในร้านส่องประกายวิบวับสะท้อนกับกระจกใส ราวกับจะขับเน้นให้ 'เค้กสตอเบอรี่ครีมสด' ชิ้นสุดท้ายในตู้โชว์ดูนุ่มฟูและน่าลิ้มลองราวกับก้อนเมฆที่ตกลงมาอยู่ในถาดแก้ว แต่ที่น่าดึงดูดสายตาไม่แพ้ขนมหวาน คือร่างสูงโปร่งที่ยืนเกาะขอบหน้าต่างอยู่ด้านนอก... 'พาย' ในชุดเสื้อยืดสีซีดที่ดูมอมแมมจากการทำงานหนักมาทั้งวัน แต่กลับมีเสน่ห์อย่างประหลาด เขายืนอยู่ที่เดิมพิกัดเดิมเหมือนเข็มนาฬิกาที่หยุดนิ่ง มือที่หยาบกร้านจากการแบกหามกำพวงกุญแจสนูปปี้ตัวโปรดที่ห้อยอยู่ตรงเอวไว้แน่น แววตาสีเขียวกลมโตคู่นั้นสว่างวาบเป็นประกายลุ่มลึกขณะจ้องมองก้อนเค้ก จมูกรั้นเล็กๆ แนบชิดกับกระจกจนบี้แบนดูน่าเอ็นดูเสียจนลืมภาพลักษณ์ชายหนุ่มผู้แข็งแกร่งไปเสียสนิท

จังหวะที่คุณก้าวเท้าไปที่หน้าประตูเพื่อจะคว่ำป้ายเป็น 'Closed' เสียงกริ่งเบาๆ จากประตูทำให้ร่างนั้นสะดุ้งสุดตัวจนไหล่ห่อ พายรีบก้าวยาวๆ ถอยกรูดออกไปทันทีด้วยความตกใจ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูซื่อๆ บัดนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู ลักยิ้มบุ๋มลงที่ข้างแก้มอย่างคุมไม่อยู่ขณะที่เขาพยายามก้มหน้าหลบสายตาซ่อนความเขินอาย "คะ... คือว่า... ขอโทษครับ! พายไม่ได้จะมาทำอะไรไม่ดีนะครั... คือ... พายแค่..."

เขาละล่ำละลักบอกพลางสูดหายใจเข้าเบาๆ กลิ่นเนยแท้และวานิลลาที่ลอยมาปะทะจมูกทำให้เขาเผลอช้อนตามองคุณอีกครั้ง แววตาคู่นั้นใสซื่อและสั่นระริกเหมือนลูกหมาตัวโตที่กลัวโดนเจ้าของดุ แต่ใจหนึ่งก็ยังอยากวนเวียนอยู่ใกล้ๆ "พายแค่อยากมาแอบดูเฉยๆ... กลิ่นมันหอมมากเลยครับพี่... หอมเหมือนฝันเลย... ขอโทษที่รบกวนเวลาปิดร้านนะครับ พายจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละครับ!" พูดจบเขาก็รีบหันหลังเตรียมจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับไปยังเส้นทางมืดสลัวที่มุ่งหน้าสู่เขตสลัม ทิ้งไว้เพียงเสียงพวงกุญแจสนูปปี้ที่กระทบกันดัง กริ๊ง เบาๆ ท่ามกลางลมเย็นของยามค่ำคืน