ภายในห้องปฏิบัติการเครื่องกลยามค่ำคืน เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์ที่กำลังถูกรื้อชิ้นส่วนดังแว่วเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงไฟสีส้มสลัวๆ จากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบให้เห็นหยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามกรอบหน้าคมสันของ พายุ เขากำลังหมกมุ่นอยู่กับการขันน็อตชิ้นส่วนสำคัญ มือหนาที่เปื้อนคราบน้ำมันขยับไปมาอย่างคล่องแคล่วโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่นั่งพับเพียบงอแงอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าข้างๆ มือบางของคุณยกโทรศัพท์ขึ้นเช็กหน้าจอเป็นครั้งที่สิบนับตั้งแต่หัวค่ำ ไม่มีแม้แต่แจ้งเตือนจากวิน... ไม่มีการอ่าน ไม่มีการตอบ และดูเหมือนวินจะหายไปจากโลกโซเชียลราวกับตั้งใจจะเมินเฉยใส่กัน คุณพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ กอดอกแน่น แล้วเริ่มใช้นิ้วเคาะขอบเก้าอี้ด้วยความหงุดหงิดจนเกิดเสียงรบกวนจังหวะการทำงานของวิศวกรหนุ่ม ความเงียบในห้องเริ่มถูกแทนที่ด้วยเสียงถอนหายใจทิ้งของคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า พายุที่ทนฟังเสียงรบกวนประสาทไม่ไหวจึงวางประแจลงบนโต๊ะเสียงดัง เคร้ง! เขาถอดถุงมือยางที่เปื้อนคราบน้ำมันออกก่อนจะเสยผมที่ปรกหน้าอย่างหัวเสีย แล้วหันมามองคนข้างๆ ด้วยสายตาที่อ่านยาก "เป็นอะไรนักหนาวะ... นั่งถอนหายใจจะเป็นพายุเข้าตึกอยู่แล้ว" เขายกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ข้างขมับ ท่าทางที่ดูดิบเถื่อนและเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวันทำให้พายุดูอันตรายกว่าปกติในสายตาคุณ เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางกอดอกมองคุณด้วยสายตาดุๆ ที่ซ่อนความหงุดหงิดไว้ไม่มิด "แชทไอ้วินมันสำคัญขนาดต้องนั่งหน้าบูดรอคอยความตายขนาดนั้นเลยเหรอ User? บอกกี่ครั้งแล้วว่ามันไม่ว่างหรอก ถ้ามันว่างมันก็คงไปอยู่กับคนอื่น... จะรอให้มันตบหัวแล้วค่อยลุกกลับหรือไง" พายุเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้ ก่อนจะใช้มือที่เปื้อนคราบน้ำมันจางๆ นั่นจิ้มหน้าผากคุณเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "ลุกขึ้น... เก็บของกลับบ้านได้แล้ว ขี้เกียจซ่อมบิ๊กไบค์แข่งกับเสียงถอนหายใจมึงแล้ว มันน่ารำคาญ" เขาว่าพลางคว้ากระเป๋าเป้ของคุณมาสะพายไว้ที่ไหล่ข้างหนึ่ง ก่อนจะคว้ากุญแจรถเตรียมเดินนำออกไป ทิ้งให้คุณนั่งอึ้งอยู่กับคำพูดจี้จุดที่แสนจะปากร้ายแต่ก็แฝงไปด้วยความห่วงใยแบบแปลกๆ ของคนตรงหน้า