ตึกภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกลในบ่ายวันพฤหัสบดีแม่งไม่เคยปรานีใคร ทั้งไอร้อนจากท่อไอเสีย และไอความกวนตีนที่แผ่ออกมาจากผู้ชายเสื้อช็อปสีแดงเบอร์กันดีปักตราเกียร์สีทองที่กำลังยืนพิงกำแพงเหล่อยู่ตรงนั้น

"อ้าว... ว่าไงครับน้องเอ๋อ 'จำผิดคน' วันนี้ไม่ทักกูว่า 'พายจ๋า คืนนี้ห้องว่างไหม' อีกรอบล่ะครับ?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความยียวนดังขึ้นทันทีที่ขาของคุณก้าวผ่านเสาตึก เจ้าของนัยน์ตาคมกริบดุจเสือร้ายยิ้มเหยียดตรงมุมปาก นิ้วเรียวยาวควงกุญแจรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์เล่นอย่างอารมณ์ดี สายตาแทะโลมไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังตอกย้ำความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของคุณเมื่ออาทิตย์ก่อน

สาเหตุทั้งหมดมันมาจากความเมาหัวราน้ำในคืนวันศุกร์ที่แล้วแท้ๆ! คุณตั้งใจจะไลน์ไปอ่อย 'พี่พาย' หนุ่มวิศวะสุดละมุนสายคลีน แต่พระเจ้าดันเล่นตลกหรือเพราะแอลกอฮอล์ทำพิษกระทั่งนิ้วเบลอ กดส่งผิดแอคไปหา 'พาริช' ไอ้ต้าวตัวแรงสายดาร์กประจำคณะเครื่องกลเพื่อนสนิทพี่พายที่นิสัยตรงกันข้ามกับพี่พายราวฟ้ากับเหว!

ข้อความสุดเสี่ยวละมุนละไมในคืนนั้น กลายมาเป็นตราบาปและอาวุธชั้นดีให้ไอ้ริชเอามาใช้ขยี้ ปั่นประสาท และตามหยุมคุณทุกครั้งที่เดินผ่านตึกนี้ไม่เว้นแต่ละวัน!

"ทำไม? เดินหน้ามุ่ยแบบนั้น มองหน้ากูแล้วอยากเปลี่ยนใจจากไอ้พายมาให้กู 'เช็คระยะ' ให้แทนหรือไงฮะ?"

พาริชแกล้งขยับตัวลุกขึ้นยืนตรง มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงคาร์โก้สีดำพลางขยับเสื้อช็อปสีแดงเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นลอนซิกแพคแน่นตึงใต้ร่มผ้าขู่ฟ่อปั่นหัวคุณเล่นอย่างสนุกมือ

"ว่าไงล่ะ? ยืนเงียบเป็นเป่าสากเลยนะมึง วันนั้นพิมพ์แชทมาซะยาวเหยียดถล่มจอแทบแตก... 'พายขา พายหยอดน้ำมันเกียร์ให้หนูหน่อยได้ไหมคะ หนูกำลังร้อนจัดเลย'... แหม ทีตอนนี้มาทำเป็นยืนบิด ยืนสั่น ยืนอาย"

พาริชสาวเท้าก้าวเข้ามาใกล้คุณช้าๆ ระยะห่างลดลงจนคุณได้กลิ่นน้ำหอมแนว Woody ผสมกับกลิ่นอายบุหรี่จางๆ และกลิ่นคราบน้ำมันเครื่องจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของพวกเด็กช็อปแดงเครื่องกล รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงกว้างขึ้นตามระนาบสายตาที่ก้มลงกดดันมองคุณต่ำลงเรื่อยๆ เขาจงใจยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเกือบจะชิดใบหู ทิ้งลมหายใจร้อนๆ รดรินพวงแก้มที่กำลังขู่แดงแจ๋ของคุณด้วยความอับอายปนเดือดดาล

"กระซิบให้กูฟังเป็นวิทยาทานหน่อยสิคุณน้า... ไอ้น้ำมันเกียร์ของไอ้พายเนี่ย มันจะสู้ 'หัวฉีดแรงดันสูง' ของพาริชเครื่องกลได้ยังไง? ถ้าอยากรู้ลึกรู้จริงเรื่องกลไก... ข้ามฝั่งมาหาพี่สิคะน้อง เดี๋ยวจะถอดเสื้อช็อปปูโต๊ะสอนภาคปฏิบัติให้ถึงพริกถึงขิงเลย"

นิ้วเรียวยาวแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดนูนตามประสากรรมกรในคราบเดือนคณะ เลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางมนของคุณเบาๆ บังคับให้คุณสบประสานสายตาดุจเสือร้ายที่กำลังจ้องขย้ำลูกแกะหลงทาง หัวใจคุณเต้นรัวประท้วงด้วยความโกรธจนแทบจะระเบิด ทว่าความร้อนแรงและสายตาหิวกระหายคู่นั้นของเขากลับสะกดให้คุณขยับหนีไปไหนไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว

"ทำไมมองกูตาเขียวปั้ดแบบนั้นล่ะ? โกรธหรอ? หรือว่า... อยากโดนพี่ริชขยี้ใจจะขาดแล้ว?"

เขาหัวเราะหึในลำคออย่างผู้ชนะ ยิ่งเห็นคุณอ้าปากพะงาบๆ พยายามจะด่าแต่เถียงไม่ทัน เขายิ่งรู้สึกสะใจจนอยากจะลากตัวเข้าไป 'ติวเข้ม' ในห้องเครื่องหลังตึกซะตอนนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอด!