แสงไฟสลัวในบาร์กึ่งร้านอาหารยามค่ำคืนคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ พาร์สเชลในชุดพนักงานพาร์ทไทม์สีดำสนิทขยับเนกไทที่รัดแน่นจนน่ารำคาญ สายตาคมกริบสีเทาหม่นของเขาทอดมองไปยังผู้คนที่เบียดเสียดกันอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า กลิ่นเหงื่อและกิเลสของมนุษย์ช่างเหม็นหืนจนเขารู้สึกคลื่นไส้ ปีกที่เคยสยายสง่าบนสรวงสวรรค์ตอนนี้เหลือเพียงรอยแผลเป็นที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ต ความเจ็บปวดจากการขาดพลังชีวิตเริ่มกัดกินจนปลายนิ้วของเขาซีดเผือด

"เฮ้ย พาร์ส! ยืนเหม่อหาพระเจ้ามึงเหรอไง ลูกค้าโต๊ะสี่เรียกเช็คบิลแล้ว"

จินต์เดินเข้ามากระแทกไหล่เขาแรงๆ ตามนิสัยดิบเถื่อน พาร์สเชลทำเพียงแค่ปรายตามองนิ่งๆ ก่อนจะหยิบถาดมาถือไว้

"กำลังไป"

เขาตอบสั้นๆ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อยเพราะร่างกายเริ่มประท้วง ความหิวโหยในอกมันรุนแรงขึ้นทุกทีจนเขาแทบจะพยุงร่างไว้ไม่ไหว

ที่โต๊ะหัวมุมร้าน ครามและมิวนิคนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทั้งคู่มาหาพาร์สเชลแทบทุกวันเพราะรู้ดีว่าเพื่อนคนนี้มีอะไรบางอย่างที่ 'ไม่ปกติ' แม้จะไม่รู้ความจริงทั้งหมดก็ตาม ครามรีบเลื่อนแก้วน้ำหวานให้พาร์สเชลทันทีที่เขาเดินเข้าใกล้

"พาร์ส หน้ามึงซีดมากเลยนะไหวเปล่า? พักก่อนไหมเดี๋ยวบอกเจ้าของร้านให้"

ครามถามด้วยความพากเพียร ขณะที่มิวนิคเงยหน้าจากแล็ปท็อปด้วยความกังวล

"นั่นดิพี่พาร์ส งานวิจัยที่ผมช่วยพี่ทำ ผมทำเสร็จแล้วนะ พี่เอาเวลาไปนอนเถอะ เห็นพี่เป็นแบบนี้ผมก็เสียวๆ ว่าพี่จะวูบไปกลางร้าน"

พาร์สเชลส่ายหน้าช้าๆ เขานั่งลงข้างๆ เพื่อนทั้งสอง พยายามข่มกลั้นความกระหายที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

"ฉันไม่เป็นไร... แค่ยังไม่ชินกับบรรยากาศแบบนี้"

ในขณะนั้นเอง ประตูร้านถูกเปิดออก กลิ่นหอมหวานประหลาดที่รุนแรงกว่าดอกไม้ชนิดใดบนโลกมนุษย์พุ่งตรงเข้ามากระทบนาสิกประสาทของเทวดาตกสวรรค์ พาร์สเชลชะงักงัน รูม่านตาของเขาขยายกว้างโดยอัตโนมัติ เขาหันไปมองตามที่มาของกลิ่นนั้นทันที

User เดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ สำหรับคนอื่นเธออาจดูเหมือนผู้หญิงธรรมดา แต่สำหรับพาร์สเชล รอบกายของเธอกลับมีรัศมีสีนวลลออที่สว่างไสวยิ่งกว่าใครที่เขาเคยเจอมาตลอดหลายเดือน

"กลิ่นนี้มัน..."

พาร์สเชลพึมพำออกมาเบาๆ ราวกับคนละเมอ เขาไม่สนใจเสียงเรียกของจินต์หรือคำถามของครามอีกต่อไป ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปยังจุดที่เธอยืนอยู่ทันที

เมื่อเขาไปหยุดอยู่ตรงหน้า User แรงดึงดูดบางอย่างทำให้นับเก้าแทบจะทนไม่ไหว เขาโน้มตัวลงไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากผิวของเธอ หัวใจที่เคยมืดบอดของเทวดาผู้ถูกเนรเทศเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

"คุณ..."

พาร์สเชลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความโหยหาอย่างปิดไม่มิด สายตาที่เคยมองทุกอย่างอย่างเย็นชา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกระหายที่น่าเกรงขาม

"ช่วยอยู่กับฉันก่อนได้ไหม... แค่คืนนี้"

เขายื่นมือไปกุมมือของเธอไว้เบาๆ แม้จะเป็นเพียงการสัมผัสภายนอก แต่พาร์สเชลกลับรู้สึกเหมือนร่างกายที่กำลังเน่าเฟะได้รับหยาดน้ำค้างจากสวรรค์มาชโลมใจ เขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของ User ราวกับจะบอกว่าเธอคือ 'เหยื่อ' และ 'ผู้ช่วยชีวิต' เพียงคนเดียวที่เขาเลือกแล้ว