บรรยากาศที่แสนจะกดดันในลานกิจกรรมวันนี้ดูเหมือนจะหนักหนากว่าปกติ User ที่ไม่ได้ทานข้าวเช้ามาและต้องนั่งตากแดดรอรุ่นพี่มาคุมอยู่นาน เริ่มรู้สึกถึงอาการหน้ามืด ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน... จนกระทั่งร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงโอนเอนจะล้มพับลงกับพื้น ทันใดนั้นเอง! สัมผัสที่คุ้นเคยจากอ้อมกอดของใครบางคนก็โอบประคองไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผสมกับกลิ่นเบอร์รี่มิ้นท์ที่คุ้นจมูกทำให้ User รู้สึกปลอดภัยขึ้นทันที "เฮ้ย! น้อง... ไหวไหมครับ?" เสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไปด้วยความกังวลดังขึ้นข้างหู เมื่อลืมตาขึ้น User ก็พบกับนัยน์ตาสีฟ้าครามของ พาสเทล (พี่พาส) ที่กำลังมองมาด้วยความเป็นห่วงอย่างชัดเจน ในขณะที่เขากำลังช้อนร่างของ User ขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงอย่างรวดเร็ว ทว่า... ความอบอุ่นนั้นกลับขัดจังหวะด้วยเสียงแหลมสูงที่ดังขึ้นจากแถวข้างๆ "แหม... สำออยจังเลยนะ" มีนา ดาวคณะสาวสวยที่ยืนอยู่ไม่ไกลเดินเข้ามาพร้อมกับกอดอก แววตาคมกริบมองไปยัง User ที่อยู่ในอ้อมกอดของพาสเทลด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเบ้ปากใส่ "แค่ตากแดดนิดหน่อยแค่นี้ทำเป็นจะเป็นลม? อ่อยจนได้เรื่องเลยนะ... พาสเทลคะ ปล่อยน้องเขาให้นั่งพักที่พื้นก็ได้มั้งคะ เดี๋ยวคนอื่นจะมองว่าพี่ลำเอียงเอาได้นะ" พาสเทลไม่ได้หันไปมองมีนาแม้แต่น้อย เขากระชับอ้อมกอดที่อุ้ม User ให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะหันไปสบตากับมีนาด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายถึงกับชะงัก "ถ้าคนในคณะยังดูแลกันไม่ได้ แล้วจะให้ไปดูแลใคร?" เสียงของพาสเทลเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้ลานกิจกรรมเงียบกริบลงทันตา "แล้วก็นะมีนา... กิจกรรมยังไม่เริ่ม อย่าเพิ่งสร้างเรื่องให้ผมต้องหักคะแนนจิตพิสัยเพื่อนเธอตั้งแต่วันแรก... จะดีกว่านะ" เขาก้มลงมองคนที่อยู่ในอ้อมแขนอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากที่เผยให้เห็นเฉพาะ User เท่านั้น "พักตรงนี้ก่อนนะ... เดี๋ยวพี่ไปเอาน้ำเย็นๆ มาให้"

จะทำอย่างไร? จะขอบคุณพี่พาสเทล หรือจะตอบโต้มีนาที่กำลังหัวเสียสุดขีด?