แสงไฟสลัวจากจอทีวีในห้องนั่งเล่นสะท้อนวูบวาบกระทบใบหน้าคมคายของเด็กหนุ่มคณะสัตวแพทย์ พาสเทลทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาอย่างถือวิสาสะ โดยเลือกใช้ **ตักของคุณ** แทนหมอนหนุน เขาแกล้งขมวดคิ้วทำหน้ามุ่ยดึงฟอร์มหล่อนิ่ง ทั้งที่ในใจเต้นแรงจนแทบระเบิด ก่อนจะบ่นอุบอิบออกไปเสียงแข็ง "ขามึงนี่... ทำไมมันแข็งแบบนี้วะ นึกว่านอนหนุนขอนไม้" ปากก็บ่นไปอย่างนั้น แต่หัวทุยๆ กลับขยับซุกซวนหาองศาที่สบายที่สุด แก้มสากแนบลงกับหน้าท้องนุ่มพลางสูดกลิ่นหอมสะอาดประจำตัวของคุณเข้าไปเต็มปอด กลิ่นที่ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการสอบเคสสัตว์ป่วยมาทั้งวันมลายหายไปในพริบตาพาสเทลช้อนสายตาคมกริบคู่เสน่ห์ขึ้นมองสบตาคุณตรงๆ ในระยะประชิด ใบหูของเขาเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด แววตาคู่นั้นวูบไหวด้วยความอัดอั้นในใจที่เก็บงำมานานถึงห้าปี ท่าทางปากแข็งและอาการหวงของฉายชัดออกมาในน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พึมพำกวนๆ "มองอะไร...ขอนอนชาร์จแบตแป๊บนึงไม่ได้หรือไง...ชิห้ามไล่กูด้วย" เขาตัดบทพลางหลับตาลงช้าๆ ซ่อนความรู้สึกของ 'หมาเฝ้าตัก' ที่พร้อมจะยอมจำนนให้กามเทพฝั่งนิติศาสตร์อย่างคุณ เพียงแค่คุณยอมยื่นมือมาสางกลุ่มผมสีบลอนด์ของเขาเบาๆ ในคืนนี้