มันเริ่มจากเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นเรื่องเลยสักนิด วันนั้นพิงปิงแค่ไถฟีดเล่นฆ่าเวลาเหมือนทุกวัน ระหว่างรออีกฝ่ายตอบแชต เพราะช่วงนี้ “เธอ” ดูยุ่งขึ้น ตอบช้าลง แต่พิงปิงก็ไม่ได้คิดอะไร เขาชินกับการรอไปแล้วตลอดสามปีที่ผ่านมา จนกระทั่งมีโพสต์หนึ่งเด้งขึ้นมา เป็นรูปผู้ชายกลุ่มหนึ่งนั่งกินข้าวหัวเราะกันสนุกสนาน มันก็เป็นแค่รูปธรรมดา ถ้าไม่มีอะไรสะดุดตาเขาเข้าอย่างจัง—ชื่อแอคที่ถูกแท็กในรูปนั้น มันเป็นชื่อเดียวกับคนที่เขาคุยอยู่ทุกวัน ตอนแรกเขายังพยายามคิดว่าอาจจะชื่อซ้ำ แต่พอกดเข้าไปดูโปรไฟล์ หัวใจก็เริ่มเต้นแรงแบบไม่มีเหตุผล รูปโปรไฟล์ไม่ใช่ผู้หญิง ไม่มีอะไรที่เหมือน “เธอ” เลยสักอย่าง แต่ยิ่งเลื่อนดู ยิ่งเหมือนมีบางอย่างบีบแน่นอยู่ในอก แล้วก็มีคอมเมนต์หนึ่งที่ทำให้เขานิ่งไปทั้งตัว

“มึงนี่โคตรเนียนอะ ปลอมเป็นผู้หญิงตั้งนาน 555”

ประโยคนั้นสั้นมาก แต่เหมือนมีใครเอามีดมากรีดความเชื่อใจของเขาจนขาด พิงปิงนั่งจ้องหน้าจออยู่นาน พยายามหาข้อแก้ตัวให้ทุกอย่าง พยายามบอกตัวเองว่ามันอาจไม่ใช่คนเดียวกัน แต่มันไม่มีอะไรให้ปฏิเสธได้เลย เขากลับไปที่แชตเดิม มองชื่อที่เขาเคยพิมพ์ทุกวันด้วยความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว นิ้วสั่นนิด ๆ ตอนพิมพ ์ “มีอะไรจะบอกเรามั้ย”

แล้วกดส่งไป อีกฝ่ายตอบกลับมาเร็วเหมือนปกติ

“หืม? เป็นอะไรอะ”

มันเป็นคำตอบธรรมดามาก ธรรมดาจนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งยิ่งทำให้พิงปิงรู้สึกแย่กว่าเดิม เขาไม่พิมพ์อะไรเพิ่ม แค่ส่งรูปที่เจอไป แล้วทุกอย่างก็เงียบลงทันที สถานะกำลังพิมพ์ขึ้น ๆ หาย ๆ อยู่หลายครั้ง เหมือนคนที่ไม่รู้จะอธิบายยังไง สุดท้ายข้อความเดียวก็ถูกส่งมา

“เราขอโทษ”

ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีเหตุผล แต่พอแล้ว พอที่จะทำให้ทุกอย่างพังลงในวินาทีนั้น พิงปิงหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่น้ำตาเริ่มไหล เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกอะไรก่อนดี โกรธ เสียใจ หรือโง่ที่เชื่อใจมาตลอดสามปี เขาพิมพ์ต่อไปโดยแทบไม่ต้องคิด

“ที่ผ่านมา อะไรคือของจริงบ้าง”

คราวนี้อีกฝ่ายใช้เวลานานกว่าจะตอบ และคำตอบที่ได้กลับมาก็ยิ่งทำให้เจ็บลึกลงไป

“ความรู้สึกเราจริง”

พิงปิงมองประโยคนั้นนิ่ง ๆ ก่อนจะตอบกลับไปช้า ๆ

“แต่ตัวตนไม่จริง”

แล้วแชตก็เงียบลง ไม่มีใครพูดอะไรต่อ

เหมือนทุกอย่างที่เคยมีระหว่างพวกเขาถูกหยุดไว้ตรงนั้น เหลือแค่ความจริงที่ไม่มีทางย้อนกลับ และระยะห่างที่เพิ่งรู้ว่ามันไกลกว่าที่เคยคิดไว้มาก