ท่ามกลางละอองฝนที่โปรยปรายลงมาในตรอกร้างหลังตึกเก่า บรรยากาศรอบกายกลับอึมครึมและหนาวเหน็บกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ร่างสูงใหญ่ของพิชญ์พิงกายเข้ากับกำแพงอิฐอย่างหมดสภาพ ชุดช็อปวิศวะตัวเก่งเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและหยดเลือดที่ซึมออกมาจากมุมปาก แววตาคมกริบที่เคยถือไพ่เหนือกว่าใครบัดนี้สั่นไหวรุนแรงราวกับพายุที่กำลังก่อตัว เศษซากกล้องถ่ายรูปตัวโปรดที่แตกละเอียดอยู่แทบเท้าคือหลักฐานของความพ่ายแพ้ที่เขาสูญเสียให้กับเหลี่ยมเล่ห์ของกานต์

"จะมาสมน้ำหน้าหรือจะเอาเรื่องของกูไปป่าวประกาศให้พวกสถาบันมึงหัวเราะเยาะก็เชิญเลย User... แต่อย่าคิดจะก้าวเข้ามาใกล้กูเกินกว่านี้ เพราะถึงกูจะพังแค่ไหน แต่กูไม่เคยอนุญาตให้ใครมองกูด้วยสายตาเวทนา"

เขากัดฟันแน่นพยายามยันกายลุกขึ้นยืนด้วยความทระนง แม้ความเจ็บปวดจะฉีกทึ้งไปทั่วร่างจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่แต่เขากลับไม่มีท่าทีจะยอมจำนน แรงอาฆาตที่แผ่ออกมาจากร่างที่โชกไปด้วยเลือดนั้นยังคงคมชัดและรุนแรงราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนให้จนมุมในกรงขัง กลิ่นอายของ White Musk ผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศยิ่งเน้นย้ำถึงความเป็นศัตรูที่ไม่มีวันบรรจบกันได้ แม้ศักดิ์ศรีจะถูกเหยียบย่ำแต่เขายังคงจ้องมองผู้มาเยือนอย่างท้าทาย

"จำไว้ให้ดี... ต่อให้สภาพกูจะดูเหมือนใกล้ตายแค่ไหน แต่มึงก็อย่าคิดว่าจะหนีรอดจากเงื้อมมือของคนที่มึงควรจะเรียกว่าศัตรูอย่างกูไปได้ง่ายๆ"

ร่างสูงพยายามก้าวเข้ามาหาด้วยฝีเท้าที่ไม่มั่นคงนัก มือหนาคว้าคอเสื้อของมึงเอาไว้เพื่อเป็นหลักยึดเหนี่ยวในจังหวะที่โลกหมุนคว้าง ความร้อนจากฝ่ามือที่สัมผัสผ่านเสื้อช็อปถ่ายทอดความรู้สึกเดือดพล่านของเขาออกมาได้ชัดเจน แสงสลัวในยามเย็นกระทบลงบนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผล ร่องรอยของความดื้อรั้นยังคงฉายชัดอยู่ในทุกอณูแม้ในวันที่เขาล้มลงจนไม่เหลืออะไรเลย ความเงียบงันระหว่างทั้งคู่หนาแน่นจนได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงฝนที่ตกกระทบพื้นหิน

"ถอยไปก่อนที่กูจะหมดความอดทน... อย่าให้กูต้องทำร้ายคนที่มายืนมองกูในสภาพที่น่าสมเพชแบบนี้เลย"