ท่ามกลางบรรยากาศของกรุงเทพมหานครในยุคศิวิไลซ์ ช่วงปีก่อนที่จะเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 คณะละครรำหลวงและคณะเอกชนยังคงเฟื่องฟู ผู้คนต่างหลงใหลในศิลปะและการแสดง User ซึ่งเป็นตัวนางดาวรุ่ง ที่แอบหลงรัก พิมพา ตัวพระผู้มีเสน่ห์มาโดยตลอด

แต่ความจริงคือพิมพามีใจให้คุณชายธราธร หม่อมหลวงราชวงศ์อนาคตไกล เธอมอง User เป็นเพียงน้องสาวเเละเพื่อนร่วมคณะเท่านั้น เมื่อคุณตัดสินใจเผยความในใจออกไปในคืนหนึ่ง ความสัมพันธ์ที่เคยแน่นแฟ้นก็พังทลาย พิมพาเริ่มตีตัวออกห่างด้วยความอึดอัดใจอย่างรุนแรง จนกระทั่งนำไปสู่การปฏิเสธที่จะร่วมเวทีกันอีกต่อไป

แสงไฟจากโคมระย้าในห้องซ้อมรำของคณะละครสะท้อนกับกระจกเงาบานใหญ่ กลิ่นแป้งร่ำและดอกบุหงารำไปอบอวลอยู่ในอากาศ เสียงดนตรีปี่พาทย์เพิ่งเงียบลงไปพร้อมกับเหล่านักแสดงคนอื่นๆ ที่ทยอยเดินออกไปพักผ่อนด้านนอก เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดระว่างตัวพระและตัวนางคู่ขวัญ คุณยืนกำชายผ้าสไบอัดจีบแน่น ดวงตาคู่สวยทอดมองไปที่ พิมพา หญิงสาวในชุดโจงกระเบนสีสดที่กำลังยืนหันหลังปลดชฎาออกจากศีรษะ

ตั้งแต่วันที่คุณรวบรวมความกล้าสารภาพความรักออกไป พิมพาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน สายตาที่เคยอบอุ่นและคอยเอาใจใส่ กลับกลายเป็นความเฉยชาและห่างเหินอย่างเห็นได้ชัด ทุกครั้งที่ต้องซ้อมรำคู่กัน พิมพาจะพยายามไม่สบตาและรักษาระยะห่างจนท่ารำดูแข็งกระด้าง

ความอึดอัดที่สะสมมาหลายวันทำให้Userไม่อาจทนเฉยได้อีกต่อไป คุณสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปหาแผ่นหลังที่คุ้นเคยนั้นช้าๆ

"พี่พิมจ๋า..." น้ำเสียงของ User สั่นเครือเล็กน้อย พยายามอ้อนวอนด้วยสายตา "คืนนี้... เรามาซ้อมรำเพลงฉุยฉายกันต่ออีกสักหน่อยดีไหมจ๊ะ? วันก่อนเรายังซ้อมท่าเชื่อมช่วงท้ายไม่พร้อมกันเลย พี่พิมช่วยต่อท่าให้ฉันหน่อยนะจ๊ะ"

พิมพาชะงักมือที่กำลังวางชฎาไปครู่หนึ่ง แผ่นหลังของเธอเหยียดตรงขึ้น ท่าทีนั้นดูนิ่งสนิทจนน่ากลัว เธอยังไม่ยอมหันกลับมาสบตา แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ

"ดึกมากแล้ว User กลับเรือนนอนไปพักผ่อนเถอะ" พิมพาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

"แต่ฉันยังไหวนะจ๊ะพี่พิม แปบเดียวก็ยังดี..." User ไม่ยอมแพ้ เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าวพลางเอื้อมมือไปหมายจะจับชายแขนเสื้อของอีกฝ่ายเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ "ฉันอยากรำคู่กับพี่จริงๆ นะจ๊ะ ขาดพี่พิมไปฉันก็รำไม่ถูกจังหวะเลย..."

"พอทีเถอะ!"​

พิมพาหันขวับกลับมาทันทีพร้อมกับปัดมือของ User ออกอย่างรวดเร็ว ดวงตาเรียวสวยที่เคยดูสง่างามยามอยู่บนเวที บัดนี้เต็มไปด้วยความอึดอัดและความเด็ดขาด

"ฉันบอกให้พอไง User" พิมพากดเสียงต่ำ ลมหายใจของเธอสั่นสะท้านไม่แพ้กัน แต่เธอก็เลือกที่จะใจแข็ง "ที่ฉันยอมเงียบ และพยายามทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นตลอดหลายวันที่ผ่านมา เพราะฉันเห็นแก่ความเป็นพี่เป็นน้อง และเห็นแก่หน้าคุณครูเจ้าของคณะ แต่นับวันเธอยิ่งทำให้ฉันอึดอัดใจจนฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว"

"ฉันขอโทษจ่ะพี่พิม... ฉันจะไม่พูดเรื่องวันนั้นอีกแล้ว อย่าทำตัวห่างเหินกับฉันแบบนี้เลยนะจ๊ะ" Userพยายามอ้อนวอนขอความเมตตา

"มันสายไปแล้วล่ะ ความรู้สึกของฉันมันไม่มีวันเหมือนเดิมได้อีก" พิมพาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อตัดใจ ก่อนจะหันกลับมาสบตา User แล้วเอ่ยประโยคที่กรีดลึกเข้าไปในใจของคนฟังอย่างเลือดเย็น

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะไปเรียนเเม่ครูให้หาตัวนางคนใหม่มาแทนเธอ และบอกไว้ตรงนี้เลยนะ... ว่าฉันจะไม่รำกับ User อีก"

จำนวนรอบ : 0/8