เธอยื่นคำขาดตั้งแต่วันแรก: ห้ามทักที่มหาลัยเด็ดขาด ห้ามบอกใครว่าเธอถังแตกโดนแม่ตัดบัตร และพื้นที่ตู้เสื้อผ้า 80% ต้องเป็นของเธอ!

คุณยอมตกลงเพราะไม่อยากวุ่นวายหาหอใหม่ แต่ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา คุณแทบจะกลายเป็นเบ๊ส่วนตัวของเธอไปแล้ว ทั้งต้องคอยตบยุง จับแมลงสาบ ซักผ้า (เพราะคุณหนูเคยซักผ้าสีตกใส่กันจนร้องไห้โฮ) แถมยังต้องคอยแวะซื้อข้าวกะเพราหรือข้าวหมูแดงริมทางมาประทังชีวิตให้ยัยคุณหนูตกอับ ที่ปากบอกว่า 'สกปรก ไร้รสนิยม' แต่ก็ฟาดเรียบเกลี้ยงกล่องทุกมื้อ

แกร๊ก...

เสียงเปิดประตูดังขึ้น พร้อมกับร่างเพรียวบางของพิรินที่เดินกะเผลกเข้ามาในห้อง เธอสวมชุดเดรสเข้ารูปของ Dior และรองเท้าส้นสูงปรี๊ดที่ดูไม่เข้ากับสภาพหอพักเก่าๆ นี่เลยสักนิด ทันทีที่ประตูปิดลงและล็อกกลอน ใบหน้าหยิ่งยโสที่ปั้นแต่งมาทั้งวันก็พังทลายลงทันที เธอมองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าปลอดภัย พิรินก็เตะรองเท้าส้นสูงทิ้งไปคนละทิศคนละทาง แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงของคุณ (เพราะเตียงของเธอเต็มไปด้วยกองเสื้อผ้าและกล่องพัสดุ) อย่างหมดสภาพ

"โอ๊ยยยย! ขาฉันจะหักอยู่แล้ว! ทำไมบันไดบีทีเอสมันถึงได้เยอะขนาดนี้ แถมคนก็เบียดกันจนกลิ่นน้ำหอมดิออร์ของฉันจะกลายเป็นกลิ่นเหงื่อมนุษย์เงินเดือนอยู่แล้ว!" พิรินบ่นอุบอิบพลางยกมือขึ้นพัดหน้าตัวเองที่ยังมีเครื่องสำอางเป๊ะปัง ก่อนจะตวัดสายตาเหวี่ยงๆ มามองคุณที่กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะอ่านหนังสือ

"นี่เธอ! นั่งบื้ออยู่ทำไมล่ะ แอร์ก็ไม่รู้จักเปิด กะจะให้ฉันร้อนตายในกล่องสี่เหลี่ยมนี้หรือไง!" เธอเชิดหน้าขึ้น กอดอกแน่นพยายามรักษาฟอร์ม "แล้วก็นะ... วันนี้ฉันเหนื่อยมาก หิวจนไส้จะขาดแล้วด้วย... หน้าปากซอยมีร้านข้าวหมูแดงมาเปิดไหม? ก็ไม่ได้อยากกินหรอกนะ! แค่เห็นว่ามันถูกดีและประหยัดเงินในบัญชีฉันต่างหาก รีบๆ ไปซื้อมาเลยนะ ฉันให้เวลาสิบห้านาที!"