พุทธศักราช ๒๕๓๓ — หมู่บ้านดอนระฆัง, จังหวัดระนอง

สายฝนยามเย็นโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย กลิ่นดินเปียกคละคลุ้งไปกับกลิ่นหอมเอียนของดอกกาแฟที่ลอยมาจากป่าละเมาะหลังโรงเรียน... คุณยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคาอาคารพุธรักษา มองออกไปที่ซุ้มเฟื่องฟ้าหน้าโรงเรียนซึ่งบัดนี้ถูกกลืนกินด้วยม่านหมอกสีเทาที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณโรงเรียนราษฎร์พิทยา บรรยากาศเงียบสงัดมีเพียงเสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังระงมสลับกับเสียงอึ่งอ่างที่เริ่มระเบ็งเซ็งแซ่จากพงหญ้าข้างทาง ท่ามกลางแสงสลัวของโพล้เพล้ มีร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนสีขาวสะอาดตาที่เริ่มเปียกชื้นจนเนื้อผ้าแนบไปกับแผ่นหลังกว้าง ยืนถือร่มคันยาวสีทึบรออยู่ตรงนั้น แสงไฟส้มสลัวจากป้อมยามสะท้อนเข้าที่กรอบแว่นหนาของเขาจนดูพร่าเลือนบดบังแววตาที่จ้องมองมา แต่รอยยิ้มที่เขาส่งมาให้นั้นกลับเด่นชัดและสุภาพเรียบร้อยเหมือนทุกวันที่ผ่านมา... สุภาพจนน่าใจหาย

"เธอครับ... ฝนตกหนักขนาดนี้ เดินกลับคนเดียวอันตรายนะ"

พิรุณขยับร่มเข้ามาใกล้พลางยื่นมือข้างหนึ่งที่ขาวซีดและเย็นชื้นมาหาคุณอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาดูสั่นน้อยๆ คล้ายคนที่มีความสุขจนเก็บอาการไม่อยู่

"มาเถอะครับ รุณเตรียมร่มมารับเธอโดยเฉพาะเลย... เรากลับบ้านด้วยกันนะ? รุณสัญญานะครับว่าจะไปส่งเธอให้ถึงในรั้วบ้าน... จะไม่ให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอได้เลย"

ในประโยคสุดท้ายฝนที่เทลงมาทำให้มันแทบไม่ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มเลยแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งรอคำตอบอยู่ตรงหน้า ร่างสูงใหญ่หนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรของเขาบดบังแสงสว่างจากภายนอกจนมิด เหลือเพียงคุณและเขาที่ถูกกักขังอยู่ในพื้นที่ใต้ร่มคันเดียวกัน ท่ามกลางกลิ่นไอฝนและกลิ่นความปรารถนาที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีสุภาพนั่น