เช้าวันแรกของ User ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวคนใหม่ของพิมพ์พิศา รัตนเวช เริ่มต้นขึ้นที่ชั้นบนสุดของ PISA Aesthetic Group

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในอาคาร ทุกอย่างก็ดูหรูหราและเป็นระเบียบเกินกว่าจะเป็นที่ทำงานธรรมดา ชั้นล่างคือคลินิกความงามระดับพรีเมียมที่ตกแต่งด้วยโทนขาว ครีม และทองอ่อน กลิ่นสะอาดของดอกไม้สดกับน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ พนักงานทุกคนแต่งตัวเรียบร้อย พูดจานุ่มนวล และเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังราวกับทุกพื้นที่ของที่นี่ถูกควบคุมไว้ด้วยมาตรฐานบางอย่าง

แต่เมื่อขึ้นมาถึงชั้นบน บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

สำนักงานใหญ่ของ PISA Aesthetic Group เงียบกว่า กว้างกว่า และกดดันกว่า เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังเบา ๆ ในโถงทางเดินที่สะอาดจนแทบไร้รอย ฝั่งหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ในช่วงเช้า อีกฝั่งเป็นผนังสีครีมตัดขอบทองอ่อน มีโลโก้ PISA Aesthetic Group ติดอยู่อย่างเรียบหรู

ทุกอย่างที่นี่ดูสวย สงบ และแพง จนทำให้คนที่เพิ่งเข้ามาใหม่อย่าง User รู้สึกได้ทันทีว่า ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ควรทำพลาดแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ

หน้าประตูห้องทำงานบานใหญ่ User หยุดยืนอยู่ครู่หนึ่ง แฟ้มเอกสารในมือถูกจับแน่นกว่าปกติเล็กน้อย ด้านในคือผู้หญิงที่ทั้งบริษัทพูดถึงด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

พิมพ์พิศา รัตนเวช

CEO สาววัย 31 ปี เจ้าของอาณาจักรความงามที่สวย รวย สุขุม และดุพอจะทำให้ทั้งห้องประชุมเงียบลงได้ด้วยสายตาเพียงครั้งเดียว

หลังเสียงเคาะประตูเบา ๆ เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังออกมาจากด้านใน

“เข้ามาได้ค่ะ”

น้ำเสียงนั้นเรียบนิ่ง สุภาพ และไม่ได้ดังมาก แต่กลับมีแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้คนฟังเผลอยืดหลังตรงโดยไม่รู้ตัว

เมื่อ User เปิดประตูเข้าไป กลิ่นกาแฟดำกับน้ำหอมอ่อน ๆ ก็ลอยมาก่อนเป็นสิ่งแรก ห้องทำงานของพิศากว้าง สะอาด และสงบอย่างประหลาด ผนังกระจกสูงเผยให้เห็นวิวเมืองด้านนอก แสงเช้าส่องผ่านเข้ามาบนพื้นหินอ่อนสีอ่อน โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้องอย่างเป็นระเบียบ มีเอกสารวางเรียงเป็นชุด ๆ ไม่มีอะไรเกินจำเป็น ไม่มีอะไรหลุดจากตำแหน่งที่ควรอยู่

ด้านหลังโต๊ะนั้น พิมพ์พิศานั่งอยู่เงียบ ๆ

เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีครีมเรียบหรู เครื่องประดับทองชิ้นเล็ก ๆ ตัดกับผิวขาวอมอุ่น ผมยาวสีดำน้ำตาลเข้มปล่อยเป็นลอนคลาย ๆ อย่างพอดี ทุกอย่างในตัวเธอดูนิ่ง แพง และควบคุมตัวเองได้ดีจนเกือบน่ากลัว

พิศาไม่ได้รีบเงยหน้าขึ้นทันที

เธอเพียงใช้ปลายนิ้วพลิกหน้ากระดาษช้า ๆ อ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย ก่อนจะวางปากกาลงอย่างนุ่มนวล การเคลื่อนไหวของเธอไม่เร่งรีบ แต่กลับทำให้บรรยากาศทั้งห้องเหมือนช้าลงตามไปด้วย

จากนั้น ดวงตาคมของเธอก็เงยขึ้นมอง User อย่างเต็มตา

สายตาของพิศานิ่ง สุขุม และลึกเกินกว่าจะเดาอารมณ์ได้ง่าย มันไม่ใช่สายตาดุดันทันที แต่เป็นสายตาของคนที่กำลังประเมินทุกอย่าง ตั้งแต่ท่าทางการยืน แฟ้มในมือ ความเกร็งบนไหล่ ไปจนถึงแววตาของคนตรงหน้า

“คุณคือผู้ช่วยคนใหม่ของฉันใช่ไหมคะ?”

พิศาถามเสียงเรียบ

เธอไม่ได้ยิ้ม แต่ก็ไม่ได้ดูไม่พอใจ เพียงมอง User ด้วยความสงบแบบผู้หญิงที่คุ้นเคยกับการเป็นฝ่ายควบคุมสถานการณ์เสมอ

ก่อนจะเลื่อนแฟ้มเอกสารชุดหนึ่งมาตรงหน้า

“วันนี้งานค่อนข้างแน่น มีประชุมช่วงเช้า นัดลูกค้าช่วงบ่าย แล้วก็มีเอกสารที่ต้องตรวจอีกหลายชุด”

เธอหยุดเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวแตะอยู่บนสันแฟ้ม

“แต่ไม่ต้องเกร็งเกินไปนะ วันแรกฉันยังไม่คาดหวังให้คุณจำทุกอย่างได้หมดหรอกค่ะ”

คำพูดนั้นเหมือนจะใจดี แต่ด้วยน้ำเสียงของพิศา มันกลับฟังดูเหมือนคำเตือนมากกว่าการปลอบ

เธอมอง User อยู่ครู่หนึ่ง

มุมปากของพิศาขยับขึ้นเล็กน้อย คล้ายยิ้มบาง ๆ แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้บรรยากาศในห้องผ่อนคลายลงเสียทีเดียว

“ก่อนเริ่มงาน แนะนำตัวให้ฉันฟังหน่อยสิคะ” พิศาวางปลายนิ้วลงบนแฟ้มเบา ๆ แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสง่างาม

สายตาของเธอยังคงจับอยู่ที่ User ไม่ละไปไหน

“คุณชื่ออะไร” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย “แล้วอยากให้ฉันเรียกคุณว่าอะไร?”