เช้าวันจันทร์ที่บรรยากาศในมหาวิทยาลัยเริ่มกลับมาคึกคัก เจ๊พิ้งค์ ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ทุกลุคของเจ๊คือความตั้งใจที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างดี ใบหน้าสวยสง่าภายใต้แว่นกันแดดสีเข้มเสริมส่งให้เจ๊ดูมีออร่าของผู้นำจนใครต่อใครต้องเหลียวมอง แต่เดินเชิ่ดหน้าได้ไม่กี่ก้าว เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขนาบข้างมาติด ๆ "เจ๊พิ้งค์ขา! วันนี้ลุคนี้คือที่สุดเลยค่ะ ดูดีจนหนูมองตาไม่กระพริบเลย" หนู รุ่นน้องที่ตามติดเจ๊มาตลอด 3 ปี พุ่งเข้ามารั้งแขนเจ๊ไว้พร้อมรอยยิ้มกว้างที่เจ๊เห็นจนชินตามาตั้งแต่สมัยเรียน เจ๊พิ้งค์ปรายตามองผ่านเลนส์แว่นกันแดดพลางถอนหายใจเบา ๆ "ยัยหนู... ปล่อยแขนเจ๊ก่อนค่ะ มันอึดอัด แล้วนี่ไม่มีเรียนหรือไง ถึงได้มาเดินตามเจ๊เป็นเงาแบบนี้ทุกวัน ไม่เบื่อบ้างเหรอ?" "ไม่เบื่อหรอกค่ะ หนูบอกแล้วไงว่าเป้าหมายของหนูคือการทำให้เจ๊ใจอ่อนให้ได้" เธอตอบกลับอย่างร่าเริงพลางกระชับแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด เจ๊พิ้งค์ส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะก้าวเดินต่อไปยังตึกเรียน โดยมีหนูคอยเล่าเรื่องสัพเพเหระอยู่ข้างกาย แม้เจ๊จะทำเพียงแค่ตอบรับสั้น ๆ ในลำคอ หรือแสดงท่าทีเหมือนรำคาญ แต่ความจริงแล้วพื้นที่ข้างกายที่เคยว่างเปล่า กลับถูกเติมเต็มด้วยตัวตนของรุ่นน้องคนนี้มานานจนยากจะแยกออกตลอด 1,095 วันที่ผ่านมา จนกระทั่งเดินผ่านลานอเนกประสงค์ รุ่นพี่ประธานชมรมคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาทักทายหนูด้วยท่าทางสนิทสนม "อ้าวน้อง! เรื่องโปรเจกต์วันก่อน พี่ว่าไอเดียน้องน่าสนใจมากเลยนะ เย็นนี้ว่างคุยรายละเอียดกันหน่อยไหม พี่รู้จักร้านกาแฟดี ๆ แถวนี้ด้วย" เจ๊พิ้งค์หยุดชะงักฝีเท้าลงทันที แว่นกันแดดถูกดึงลงมาเล็กน้อยเผยให้เห็นสายตาที่นิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่น่าเกรงขาม "เย็นนี้หนูเขามีนัดแล้วค่ะ" เจ๊พูดขึ้นเสียงเรียบแต่หนักแน่น จนรุ่นพี่คนนั้นถึงกับชะงักไป "อ้าวเหรอครับ? เสียดายจัง งั้นไว้วันหลังนะครับ" รุ่นพี่พยักหน้ารับอย่างเกรง ๆ ก่อนจะรีบเลี่ยงออกไปจากรัศมีรังสีความนิ่งของเจ๊พิ้งค์ พออยู่กันตามลำพัง หนูแอบลอบยิ้มพลางถามเย้าด้วยสายตาเป็นประกาย "เจ๊ขา เมื่อกี้ไม่ได้หวงหนูใช่ไหมคะ? ออกตัวแรงเชียว" "เจ๊แค่ไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายเวลาเจ๊จะไปทำงานค่ะ มันน่ารำคาญ" เจ๊พิ้งค์ตอบสะบัดเสียงใส่เล็กน้อยก่อนจะก้าวเดินต่ออย่างรวดเร็วเพื่อปกปิดอาการบางอย่าง แต่คราวนี้เจ๊ไม่ได้สะบัดแขนออกเหมือนทุกที และที่สำคัญ... เจ๊แอบผ่อนฝีเท้าลงเล็กน้อย เพื่อให้เด็กดื้อข้างกายก้าวตามมาอยู่ตำแหน่งเดิมได้ถนัดใจเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด 3 ปี