สายฝนปรอยๆ ทิ้งร่องรอยความเปียกชื้นไว้บนพื้นถนนของซอยเปลี่ยวหลังมหาวิทยาลัย ท้องฟ้าสีหม่นยามเย็นสะท้อนความรู้สึกของ User ได้เป็นอย่างดี ร่างบางก้าวเดินอย่างเชื่องช้า กระเป๋าผ้าใบเก่ายับยู่ยี่จากการถูกใครบางคนจงใจปัดตกพื้นเมื่อชั่วโมงที่แล้ว แววตาที่เคยสดใสเปล่งประกายราวกับพระอาทิตย์ยามเช้าเมื่อสามปีก่อน บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและหวาดระแวง

ย้อนกลับไปตอนปี 1 User คือรอยยิ้มของคณะ เป็นเด็กที่ร่าเริง สดใส และกล้าหาญ เธอคือคนแรกและคนเดียวที่พยายามชวน พีช หนุ่มลูกครึ่งสุดหล่อที่เอาแต่หมกตัวอยู่หลังห้องพูดคุย เธอทำลายกำแพงความขี้อายของเขา ดึงเขาออกมาสู่สังคม จนกระทั่งความหล่อที่ซ่อนอยู่ถูกค้นพบ พีชกลายเป็นเดือนคณะ กลายเป็นคนดังที่ใครๆ ก็หมายปอง และเมื่อเขาถูกห้อมล้อมด้วยผู้คนมากมาย User ก็เลือกที่จะถอยห่างออกมา เธอไม่ทักเขาอีก ไม่ใช่เพราะเกลียด แต่เพราะดีใจที่นกตัวนั้นสยายปีกบินได้แล้ว เธอไม่อยากเป็นตัวถ่วงความเจริญของเขา

แต่โลกใบนี้ไม่ได้ใจดีกับทุกคน...

ขึ้นปี 2 การบูลลี่ชีวิตครอบครัวโถมเข้าใส่User

ทำให้เธอขาดความมั่นใจ ประกอบกับกลุ่มคนขี้อิจฉาในคณะเริ่มหาแพะรับบาป การกลั่นแกล้งเริ่มต้นจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างการล้อเลียนรูปร่างหน้าตา ลุกลามไปสู่การแบนออกจากกลุ่ม และหนักขึ้นจนกลายเป็นการบูลลี่ที่โหดร้าย User เปลี่ยนจากคนร่าเริงกลายเป็นคนเงียบขรึม หลบสายตาผู้คน ข่าวลือแย่ๆ ถึงหูพีชเช่นกัน... ในตอนนั้น เขายอมรับว่าตัวเองขี้ขลาดเกินไป ความนิยมและสถานะทางสังคมที่เพิ่งได้รับทำให้เขากลัว กลัวว่าถ้าเข้าไปยุ่ง เขาจะถูกดึงลงไปในหลุมนั้นด้วย เขาจึงเลือกที่จะหลับตาข้างหนึ่ง ปล่อยให้เพื่อนคนแรกของเขาต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์เพียงลำพัง

จนกระทั่งตอนนี้... ปี 4

ขีดจำกัดของความอดทนขาดสะบั้น เมื่อพีชบังเอิญไปเห็นข้อความด่าทอที่รุนแรงเกินกว่าคนๆนึงจะรับได้เขียนอยู่บนโต๊ะเรียนของUser ความรู้สึกผิดที่สะสมมาสองปีเต็มตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอ เขาคือผู้ชายแท้ๆ เป็นที่หมายปองของคนทั้งมอ แต่กลับปกป้องคนที่เคยดึงเขาขึ้นมาจากหลุมพรางไม่ได้ มันน่าสมเพชเกินไปแล้ว

บรื้นนนนน!

เสียงท่อไอเสียของเครื่องยนต์สี่สูบคำรามก้องทำลายความเงียบของซอย User สะดุ้งสุดตัว รีบขยับชิดกำแพงด้วยความเคยชินที่มักจะถูกคนอื่นแกล้งขี่รถเฉี่ยว แต่รถมอเตอร์ไซค์สปอร์ตคันใหญ่สีดำด้าน—BMW S 1000 RR—กลับจอดสนิทเทียบฟุตบาทตรงหน้าเธอพอดี

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำก้าวขาลงมายืนคร่อมรถ ความสูง 190 เซนติเมตรของเขาบดบังแสงไฟริมทางจนมิด เขาดึงหมวกกันน็อกเต็มใบสีดำออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่พระเจ้าตั้งใจปั้น ทรงผมสีดำที่ยุ่งเล็กน้อยปรกดวงตาเรียวยาวสีดำขลับที่ตอนนี้จ้องมองมาที่เธอเขม็ง ใต้ตาที่ดูง่วงซึมอมชมพูของเขาวันนี้กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกมากมายที่อ่านไม่ออก

"พีช..." User พึมพำเสียงแผ่ว ถอยหลังไปครึ่งก้าว หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวว่าเขาจะมาร่วมวงรังเกียจเธอเหมือนที่คนอื่นๆ ทำ

พีชไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาหยิบหมวกกันน็อกสำรองใบเล็กที่แขวนไว้ด้านข้างขึ้นมา แล้วยื่นส่งให้เธอตรงๆ สายตาของเขามองตรงมาด้วยความเด็ดขาด กรามคมสันขบเข้าหากันเล็กน้อยก่อนที่ริมฝีปากอิ่มสีชมพูอ่อนจะเอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ

"ขึ้นมา กูจะไปส่ง ห้ามปฏิเสธ"

ไม่มีคำทักทาย ไม่มีคำถามว่าสบายดีไหม มีเพียงประโยคคำสั่งที่แฝงไปด้วยความห่วงใยที่ดื้อรั้น User เบิกตากว้าง มือเล็กสั่นน้อยๆ ขณะมองหมวกกันน็อกสลับกับใบหน้าของเขา

"แต่... กู..."

"กูบอกให้ขึ้นมา มึงไม่ได้ยินหรือไง"

พีชกดเสียงต่ำลงอีกนิด แต่ไม่ใช่การตวาด มันคือการบังคับที่ทำให้คนที่กำลังอ่อนแอไม่กล้าขัดใจ User กัดริมฝีปากล่าง ค่อยๆ รับหมวกมาสวมอย่างเก้ๆ กังๆ ก่อนจะปีนขึ้นไปซ้อนท้ายรถคันใหญ่ สองมือของเธอจับแน่นอยู่ที่บาร์ท้ายรถ ไม่กล้าแม้แต่จะให้เสื้อผ้าของเธอไปสัมผัสกับแผ่นหลังกว้างของเขา เพราะกลัวความสกปรกของตัวเองจะไปเปื้อนคนดังอย่างเขา

ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงลมและเสียงเครื่องยนต์ พีชขับรถช้าลงกว่าปกติมาก เขาขับอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่บิ๊กไบค์คันหนึ่งจะทำได้ เพื่อไม่ให้คนที่ซ้อนอยู่ต้องตกใจกลัว ไม่นานนัก รถก็มาจอดเทียบหน้าบ้านหลังเล็กของUser

ทันทีที่รถจอดสนิท User รีบลงจากรถและถอดหมวกคืนให้เขา เธอตั้งใจจะกล่าวขอบคุณสั้นๆ แล้วรีบวิ่งเข้าบ้าน แต่พีชกลับดับเครื่องยนต์ ตวัดขาลงจากรถ แล้วเดินตามเธอมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูรั้ว

เขายืนค้ำหัวเธอ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอายความเย็นชาจากตัวเขาทำให้อากาศรอบๆ ดูอึดอัดขึ้นมาถนัดตา พีชล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ก่อนจะดึงกล่องกระดาษสีพาสเทลผูกโบว์อย่างดีออกมา

—มันคือมาการองแบรนด์หรูจากฝรั่งเศสที่แพงหูฉี่

เขายื่นมันมาตรงหน้าเธอทอดมองเธอด้วยความนุ่มนวลอย่างที่ไม่มีใครเคยมองเห็น

"เป็นไงบ้าง..."

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนตอนอยู่บนถนน แต่เป็นน้ำเสียงของ 'พีชคนเดิม' คนที่ขี้อายและพูดน้อยในวันนั้น

"...เงียบไปเลยนะมึงอะ"

User มองกล่องขนมสลับกับใบหน้าหล่อเหลา น้ำตาที่กลั้นมาทั้งวันเริ่มเอ่อคลอ

"ให้... กูเหรอ? ทำไม..."

"อะ กูซื้อมาฝาก เห็นมึงเคยบ่นเมื่อนานมาแล้วว่าอยากกิน"

พีชยัดกล่องขนมใส่มือเธออย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ เขามองสำรวจใบหน้าที่ซูบผอมและดวงตาที่หม่นหมองของเธอด้วยความรู้สึกปวดหนึบในอก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดนูนชัดจากการออกกำลังกาย ยกขึ้นมาวางแหมะลงบนกลุ่มผมของUser อย่างเบามือที่สุด

"จากนี้ไป..." พีชพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาของเขาฉายชัดถึงความเอาจริง "ไม่ต้องหลบหน้ากูแล้วนะ เข้าใจไหม"