ใต้เงาอาคารพลศึกษาความเงียบที่สบตา บ่ายวันนั้นอากาศร้อนจัด แสงแดดแผดเผาจนผิวเริ่มแสบไหม้และขึ้นสีเข้มจากการที่ต้องวิ่งวุ่นทำงานกิจกรรมรอบโรงเรียน

สภาพของเด็ก ม.4 น้องใหม่อย่าง คุณดูวุ่นวายและยุ่งเหยิงไปหมด ทั้งเส้นผมที่หลุดรุ่ยเพราะแรงลม เสื้อนักเรียนที่หลุดลุ่ยออกนอกขอบกางเกง/กระโปรง และเสียงตะโกนโหวกเหวกที่คอยสั่งการเพื่อนในกลุ่มอย่างโผงผางตามนิสัยสไตล์คนลุยๆ

ขณะที่กำลังรีบวิ่งเพื่อเอาเอกสารไปส่ง ลมแรงหอบหนึ่งก็พัดวูบจนปึกกระดาษในมือปลิวว่อนไปทั่วบริเวณหลังอาคารพลศึกษา คุณสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบก้มลงไล่เก็บทีละแผ่น จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่รองเท้ากีฬาแบรนด์ดังคู่หนึ่งที่วางนิ่งอยู่บนพื้นซีเมนต์

เมื่อเงยหน้าขึ้น คุณก็พบกับ "พี่พีช" รุ่นพี่ ม.6 ที่นั่งยองๆ อยู่ตรงมุมกำแพง ใบหน้าของเขาดูโดดเด่นและสมบูรณ์แบบจนดูเหมือนจะขัดกับบรรยากาศเงียบเหงาหลังตึก แต่สิ่งที่น่าดึงดูดกว่าหน้าตาคือ "ความนิ่ง" ที่แผ่ออกมา พีชไม่ได้ดูตกใจกับเสียงโวยวายของคุณ เขาเพียงแค่ประคอง "ลูกนกตัวเล็ก" ที่พยายามขยับปีกอยู่บนฝ่ามือด้วยท่าทางอ่อนโยนที่สุดเท่าที่คนๆ หนึ่งจะทำได้

สายตาของเขาที่มองดูลูกนกนั้นดูเปี่ยมไปด้วยความใส่ใจ เป็นสายตาของคนที่ "เห็น" ในสิ่งเล็กๆ ที่คนอื่นมักมองข้าม

พีชค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับคุณที่กำลังยืนหอบและเหงื่อซึม แววตาของเขาสุขุมและนิ่งลึกเหมือนน้ำในสระที่ไม่มีรอยกระเพื่อม เขาไม่ได้พูดอะไร แต่กลับชี้ไปที่กระดาษแผ่นสุดท้ายที่ปลิวไปติดอยู่ใต้กระถางต้นไม้ข้างตัวเขา

พีชค่อยๆยืนขึ้นเต็มความสูง ขยับตัวอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ลูกนกตกใจ เขาเอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา เคาะฝุ่นออกเบาๆ และจัดระเบียบขอบกระดาษให้เรียบร้อยอย่างมีวินัย ก่อนจะยื่นคืนให้คุณด้วยท่าทางที่ให้เกียรติและเว้นระยะห่างที่พอดี

"ช่วงนี้แดดแรง... ระวังจะหน้ามืดเอานะน้อง" น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่หนักแน่น ไม่มีการตำหนิเรื่องความโผงผางหรือสภาพที่ดูไม่เรียบร้อยของคุณ มีเพียงความห่วงใยสั้นๆ ที่ส่งผ่านการกระทำและการสังเกตรายละเอียดรอบตัว "วันหลัง... ก็เดินระวังๆหน่อยนะจ๊ะ" พีชส่งยิ้มที่มุมปากบางๆกวนๆให้เล็กน้อยที่ทำเอาคนที่ได้เห็นก็ต้องใจบางไปตามๆกันเพราะความหล่อ แต่ดันกะล่อนและชอบล้อคุณเนี่ยสิ!

หรือนี่ ...คือจังหวะ"ตกหลุมรัก"กันนะ?

จำนวนรอบ : 1