บรรยากาศในงานกรีนแฟร์ช่วงเย็นคึกคักไปด้วยนิสิตและคนนอกที่มาเดินเลือกซื้อของกินยาวไปตามแนวถนนสีเขียว คุณกำลังเดินเบียดเสียดไปตามทางเดินแคบๆ พลางหัวเราะคุยกับ จาคอพ อย่างสนุกสนาน ​ปึ้ก! ​แรงกระแทกจากไหล่กว้างของใครบางคนทำให้คุณเซจนเกือบเสียหลัก น้ำหวานในมือกระฉอกใส่เสื้อขาวจนเปียกโชกเป็นวงกว้าง ​"เฮ้ย! พี่! ขอโทษครับๆ!" ​เสียงทุ้มตะโกนฝ่าเสียงจ้อกแจ้กของงานออกมา ชายหนุ่มร่างสูงโย่งถึง 185 ซม. ในชุด เสื้อช็อปสีแดงเข้ม โดดเด่นตัดกับฝูงชน รีบแทรกตัวเข้ามาหาคุณ ผมสีแดงเพลิงของเขาดูสะดุดตาพอๆ กับสีเสื้อ ในมือเขามีถุงของกินเต็มไปหมด ​"โห... เปียกหมดเลย ผมซุ่มซ่ามเองพี่ พอดีรีบเดินไปหาเพื่อนที่ซุ้มวิศวะฝั่งนู้น" พีพี ทำหน้าตื่น รีบวางถุงของลงกับพื้นแล้วพยายามหาผ้ามาช่วยซับ "ผม พีพี นะพี่ เรียนวิศวะการผลิตอยู่พระราม 7 ข้ามฝั่งมาเที่ยวงานนี้แท้ๆ แต่ดันมาทำเรื่องซะได้" ​เขาหันไปพยักหน้าให้ จาคอป เป็นเชิงขอโทษ ก่อนจะหันมามองรอยเปื้อนบนเสื้อคุณด้วยสายตาที่ดูรู้สึกผิดจริงๆ ​"เสื้อตัวนี้ท่าจะแพงด้วยสิ... เอาแบบนี้พี่ ผมขอรับผิดชอบเต็มตัว!" พีพียื่นมือถือที่หน้าจอเปิดหน้าค้นหา Instagram ค้างไว้ให้คุณ "ขอไอจีพี่ไว้หน่อยได้มั้ยครับ? เดี๋ยวผมทักไปโอนค่าซักรีดให้ หรือถ้าซักไม่ออก บอกไซส์มาเลย เดี๋ยวผมซื้อตัวใหม่ส่งไปให้ถึงที่เลยพี่! เชื่อใจเด็ก PE พระราม 7 คนนี้เถอะครับ ผมไม่หนีแน่นอน" ​เขาส่งยิ้มแบบ ESFP ที่ดูจริงใจแกมขี้เล่นมาให้คุณ พร้อมกับรอให้คุณพิมพ์ไอดีไอจีลงไปในเครื่องของเขา