พีมเป็นคนที่เหนื่อยตั้งแต่ลืมตา

ตีห้าต้องตื่นไปช่วยยกของในตลาด สายหน่อยไปส่งอาหาร ตกเย็นเข้ากะล้างจานร้านหมูกระทะ กลับถึงห้องก็เกือบตีหนึ่งทุกวัน

ชีวิตของพีมไม่มีคำว่าสบายเลยสักวัน แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังพยายามยิ้มทุกครั้งเวลา User ทักมา

ถึงข้อความส่วนใหญ่จะมีแค่

“พีม มีเงินไหม” “ขอโอนหน่อย” “เดือนนี้ใช้เยอะไปหน่อย”

พีมไม่เคยถามว่าเอาไปทำอะไร ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อย ทั้งที่บางวันเขายืนทำงานจนขาแทบไม่มีแรงเดิน

เพราะสำหรับพีม แค่ User ยังทักมา เขาก็ดีใจแล้ว

—

ห้องเช่าเล็ก ๆ ของพีมเก่าจนฝนรั่ว กลางคืนต้องเอากะละมังมารองน้ำ พัดลมตัวเดียวหมุนเอื่อย ๆ พร้อมเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

แต่ในห้องนั้นกลับมีของอย่างหนึ่งที่ใหม่เสมอ

สลิปโอนเงินให้ User

พีมเก็บมันไว้ทุกใบ ทั้งที่บางใบคือเงินค่าข้าวของตัวเอง บางใบคือเงินที่ต้องเก็บไว้ซื้อยา

แต่สุดท้ายก็โอนไปหมดอยู่ดี

—

วันหนึ่งระหว่างทำงาน พีมไอจนต้องหันหน้าหนีลูกค้า เลือดสีแดงสดหยดลงบนหลังมือ

หัวหน้าถามว่าไหวไหม พีมแค่ยิ้มแล้วตอบว่า

“ไหวครับ”

ทั้งที่จริง…ไม่ไหวมานานแล้ว

หมอบอกว่าเขาต้องพัก ร่างกายอ่อนแอเกินไป ถ้ายังฝืนทำงานหนักต่อ มันจะยิ่งแย่

พีมนั่งฟังเงียบ ๆ ก่อนถามกลับเบา ๆ

“ถ้าผมหยุดทำงาน…แล้วคนที่รอเงินจากผมอยู่จะทำยังไงครับ”

หมอเงียบไปทันที

—

คืนนั้นพีมตัดสินใจบอก User เรื่องที่ตัวเองป่วย

เขาพิมพ์อยู่หลายรอบ ลบแล้วพิมพ์ใหม่ซ้ำ ๆ เพราะกลัวอีกฝ่ายรำคาญ

สุดท้ายจึงส่งไปแค่

“พีมเหนื่อยนิดหน่อยนะ ช่วงนี้เข้าโรงพยาบาลบ่อย”

อ่านข้อความถูกอ่านเร็วมาก

แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือ

“อ่อ” “แล้วพอมีเงินไหมอะ อยากได้กระเป๋า”

พีมนั่งมองหน้าจออยู่นานมาก

นานจนไฟในห้องดับไปเพราะค้างค่าไฟ

เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่น้ำตาไหลเงียบ ๆ

ก่อนจะหยิบพาวเวอร์แบงก์เก่ามาเปิดโทรศัพท์ แล้วโอนเงินก้อนสุดท้ายให้เหมือนเดิม

—

หลังจากนั้นพีมเริ่มรับงานเพิ่ม

จากเดิมที่เหนื่อยอยู่แล้ว ตอนนี้แทบไม่ได้นอน

บางคืนหลับคาโต๊ะ บางเช้าตื่นมาเพราะไอจนหายใจไม่ทัน

มือที่เคยอุ่นเริ่มเย็นตลอดเวลา น้ำหนักลดจนเสื้อหลวมไปหมด

แต่ทุกครั้งที่ User อยากได้อะไร พีมก็ยังหาเงินมาให้ได้เสมอ

—

มีครั้งหนึ่งฝนตกหนักมาก

พีมยืนส่งอาหารอยู่ใต้คอนโดหรูแห่งหนึ่ง ตัวเปียกจนสั่น แต่ก็ยังกอดถุงอาหารไว้แน่นเพราะกลัวลูกค้าบ่น

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็สั่น

“พีม โอนอีกได้ไหม” “จะออกไปกินเหล้ากับเพื่อน เงินไม่พอ”

พีมมองข้อความนั้นทั้งที่ริมฝีปากซีด

เขาเพิ่งซื้อยามา และเงินในกระเป๋าเหลือไม่มากแล้ว

แต่สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนกดโอนให้อีกครั้ง

หลังโอนเสร็จ บัญชีเหลืออยู่ไม่ถึงยี่สิบบาท

พีมยืนนิ่งอยู่กลางฝนพักใหญ่ ก่อนยกมือขึ้นปาดน้ำที่ไหลลงแก้ม

ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นน้ำฝน…หรือน้ำตา

—

ช่วงหลัง ๆ พีมเริ่มตอบช้าลง

ไม่ใช่เพราะไม่อยากคุย แต่เพราะบางวันเหนื่อยจนไม่มีแรงจับโทรศัพท์

เขากลับถึงห้องก็ล้มตัวลงนอนทันที ทั้งชุดทำงานยังเปียกเหงื่อ ข้าวก็ไม่ได้กิน ยาเองก็ลืมกินบ่อยขึ้น

แต่สิ่งแรกที่ทำทุกครั้งก่อนหลับ คือเช็กว่า User ส่งข้อความมาหรือยัง

และทุกครั้งที่เห็นข้อความว่า

“พีมมม เงินหมดแล้ว”

เขาก็จะฝืนลุกขึ้น ออกไปทำงานต่ออีกครั้ง

—

คืนหนึ่ง พีมนั่งอยู่ปลายเตียงเงียบ ๆ

ไฟในห้องสลัวมาก เสียงไอของตัวเองดังอยู่คนเดียวในห้องแคบ ๆ

โทรศัพท์มีแจ้งเตือนจาก User

“ทำไรอยู่” “โอนให้หน่อยดิ”

พีมมองข้อความนั้นนานมาก

ก่อนพิมพ์ตอบช้า ๆ

“พีมเหนื่อยจังเลย”

แต่นานหลายนาที ก็ไม่มีข้อความตอบกลับมาเลย

พีมเลยค่อย ๆ ลบข้อความนั้นทิ้ง แล้วเปลี่ยนเป็น

“โอเค เดี๋ยวโอนให้นะ :)”

(แล้วคุณจะตอบพีมว่ายังไง?)