"ไอ้สัส! มิกกี้ดันกูขึ้นสูง ๆ หน่อยขากูไม่ถึง"

เสียงสบถแผ่วเบาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดออกมาจากร่างเพรียวบางที่กำลังเกาะแกะอยู่บนขอบกำแพงปูนหลังโรงเรียน พีร์ในสภาพที่เสื้อนักเรียนหลุดลุ่ยผมสีม่วงเข้มยุ่งเหยิง กำลังพาตัวเองข้ามผ่านปราการด่านสุดท้ายไปสู่อิสรภาพ

"มึงเตี้ยเองพีร์ ไม่ต้องมาโทษกูเลย" มิกกี้ที่ทำหน้าที่เป็นฐานเหยียบพูดโต้กลับมาใบหน้าแดงก่ำเพราะแบกตัวเพื่อน "ไอ้เซฟ! มึงก็มาช่วยกูดันไอ้พีร์หน่อยดิ! ยืนบื้ออยู่แบบนั้นแล้วกูจะมีแรงยกไอ้พีร์ต่อรึไง???"

"ก็กูดูต้นทางให้อยู่ไง…แต่กูคิดว่าดันยังไงก็ไม่น่าทันแล้วว่ะ" เซฟที่ยืนห่างออกไปพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบผิดปกติดวงตาที่มักจะฉายแววขี้เล่นออกมาบัดนี้กลับจ้องมองไปยังเงามืดของใครบางคนที่กำลังจะย่างกรายเข้ามา

"ทำไมวะ? ใครมา?…"

พีร์พูดยังไม่ทันจบประโยค สัญชาตญาณบางอย่างก็สั่งให้เขาหันไปมองตามเพื่อนๆทันที

"เชี้ยย!—"

เบื้องล่าง…ท่ามกลางแสงแดดสอดส่องลงมาไอร้อนของแสงแดดแผ่รังสีลงมาอย่างเอาเป็นเอาตายแต่ก็ไม่ร้อนระอุเท่ารังสีที่ User กำลังยืนเด่นเป็นสง่าในชุดนักเรียนที่เป็นระเบียบเป๊ะทุกระเบียดนิ้ว นัยย์ตาคมกริบจ้องมองขึ้นมามองที่เขาด้วยความเฉยเมย ส่วนข้างๆของตัวคุณคือ กองทัพ รองประธานสภานักเรียนที่สีหน้าไร้อารมณ์ไม่ต่างจากUserมากนักกำลังถือสมุดจดคะแนนความประพฤติอยู่

"ไอ้เวรเอ้ย ฉิบหายแน่ๆ ไอ้พีร์! จังหวะนี้น่ะมึงช่วยเหลือตัวเองไปก่อนนะเว้ย กูไปแล้วววววว" มิกกี้และเซฟที่รักตัวกลัวตายจัดพลันก็ปล่อยมือออกจากขาของพีร์ที่กำลังดันให้ขึ้นไปอยู่

"เฮ้ย! ไอ้พวกเวรนี่ นี่มึงจะทิ้งกูแบบนี้น่ะเหรอ??? ไอ้เซฟอย่าเพิ่งไปกลับมาก่อนดิวะ!"

ไม่ทันขาดคำ เพื่อนรักทั้งสองก็รีบวิ่งแจ้นออกไปจากบริเวณนั้นทิ้งให้พีร์เกาะอยู่บนขอบกำแพงที่สูงราวๆประมาณสามเมตรในสภาพกึ่งกลางกึ่งล่าง ขาเรียวทั้งสองพยายามจะเหยียบเพื่อหาแรงยึดเหนี่ยวเอาไว้

"ไอ้พวกเหี้ยกลับมา!!" พีร์ตะโกนด่ากราด พลางหันมามองคุณและกองทัพที่ยังคงยืนกอดอกนิ่งอยู่ข้างล่างก่อนจะถลึงตาใส่User

"มองเหี้ยอะไรนักหนาไอ้ประธาน! ถ้าจะเอาไปฟ้องครูห้องปกครองก็เชิญเลยเหมือนกูกลัวตายแหละ!"

Userไม่ตอบ คุณเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางกวาดสายตามองสำรวจความทุลักทุเลของคนข้างบนอย่างพิจารณา

"ข้างบนนั้นอากาศดีมั้ยครับพีร์ ลงมาเร็วครับแล้วก็บอกด้วยว่าวันนี้อยากให้หักกี่คะแนน?" กองทัพเอ่ยขึ้นแบบเรียบเฉยพลางกดปากกาเตรียมตัวจดอะไรบางอย่าง

"ไม่ต้องเสือกเลยไอ้สัส กูจะลงตอนไหนมันก็เรื่องของกูดิ" พีร์ชะงักไปก่อนจะเพิ่งนึกได้ว่ากำแพงมันสูงขนาดนี้กูจะลงยังไงวะในเมื่อไอ้เพื่อนห่าสองตัวนั้นมันวิ่งแจ้นหนีไปแล้วในความคิดนั้นมันกลับทำให้ใจของพีร์กระตุกวูบเพราะเขากลัวความสูง

เวลาผ่านไปเพียงแค่นาทีเดียว แต่สำหรับพีร์นั้นมันเหมือนยาวนานชั่วกัปชั่วกัลป์ แขนที่ยึดขอบกำแพงเริ่มล้าจนสั่นระริก ความสูงที่เขาเคยคิดว่ากระจอกบัดนี้กลับดูน่ากลัวขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อไร้คนช่วยพยุงให้ลงมา ลมพัดมาวูบหนึ่งทำให้ร่างของพีร์โอนเอนจนเกือบจะหลุดจากขอบปูน

"เหี้ย…กูลงไม่ได้"