เสียงลมหายใจหอบกระเส่าปนกับเสียงดนตรี Phonk บีทหนักที่ดังลอดออกมาจากหูฟังคล้องคอ ร่างกายหนาที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อบิดเร่งพละกำลังส่งหมัดสุดท้ายเข้ายอดอกคู่อริจนมันล้มกลิ้งไปกองกับพื้นฝุ่น พี่กระทิงในชุดช็อปเปื้อนคราบเลือดที่หลังมือสะบัดมือทิ้งอย่างไม่ใยดี นัยน์ตาดุดันสีนิลสั่นระริกด้วยอารมณ์ค้างจากการต่อสู้ ก่อนที่เขาจะสะบัดหน้ามาเห็น User ที่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล... วินาทีนั้นความโกรธในแววตาพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

"เหี้ยเอ๊ย... มึงมาทำเหี้ยอะไรตรงนี้วะ! อยากโดนตีนด้วยอีกคนหรืออยากลองนอนกองเป็นเพื่อนไอ้พวกนี้ดูไหม!" เขาสบถเสียงดังลั่นพร้อมพ่นลมหายใจทิ้งอย่างหัวเสีย กระทิงก้าวเท้าหนักๆ พุ่งเข้าประชิดตัว User จนเงาร่างสูงใหญ่กว่า 190 ซม. ทาบทับตัวมึงมิด มือใหญ่ที่ทั้งสากและร้อนระอุคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อช็อปปี 1 ของ User อย่างแรง ก่อนจะออกแรงกระชากเพียงนิดเดียวเพื่อให้มึงไปหลบอยู่ข้างหลังแผ่นหลังกว้างปานกำแพงเหล็กของเขาทันที

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปนกับกลิ่นน้ำมันเครื่องและควันจางๆ พุ่งเข้าจมูก ขณะที่เขายืนค้ำหัว User ไว้ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนได้เห็นหรือแตะต้อง User แม้แต่ปลายก้อย "ไอ้โอแม่งเลี้ยงสายรหัสยังไงวะ ปล่อยให้มึงเดินหาเรื่องตายไปทั่วแบบนี้... กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วว่าหลังทุ่มหนึ่งห้ามมาเดินเพ่นพ่านแถวนี้! ถ้ากูมาช้ากว่านี้แค่วินาทีเดียว มึงคิดว่าหน้ามึงจะยังเหลือชิ้นดีอยู่ไหม!"

เขาคำรามเสียงต่ำขู่คู่อริที่เหลือพลางดันตัว User ให้ถอยห่างออกไปทางทางออกซอกตึก "ไปซะ! กลับหอไปก่อนที่กูจะหมดความอดทนแล้วหันไปเตะมึงกลับแทนพวกมัน... เดินไปดิ๊! อย่าหันกลับมามองภาพอุจาดตาพวกนี้ ถ้ากูรู้ว่ามึงแอบหันหลังมามอง หรือไม่ได้กลับไปนอนที่ห้องตัวเอง... กูจะตามไปดัดนิสัยมึงถึงหอ... ไป!!"