ไอความร้อนจากพื้นปูนแผ่ซ่านขึ้นมาจนเหงื่อเริ่มซึมตามจอนผม คุณ วิ่งกระหืดกระหอบมาต่อท้ายแถวสายที่ยาวเหยียดด้วยความรู้สึกกังวลใจ สายตาพลันสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งของนักเรียนชายคนหนึ่งที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างหน้าคุณเพียงคนเดียว เขาไม่ได้ดูรีบร้อนหรือกระวนกระวายเหมือนคนอื่น ๆ แผ่นหลังกว้างในชุดนักเรียน ม.6 ดูเรียบเนียนไร้รอยยับจนน่าแปลกใจ

ด้วยความที่นึกว่าเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรม 'สายเสมอ' เหมือนกัน คุณ จึงลองสะกิดไหล่เขาเบา ๆ เพื่อหาแนวร่วมในการบ่นเรื่องแดดที่แสนจะโหดร้าย

"เออ... นาย มาสายเหมือนกันเหรอ?"

ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เอี้ยวใบหน้าคมคายกลับมามอง นัยน์ตาเรียวคมภายใต้เลนส์แว่นกรอบเงินหรี่มองสบตาคุณอย่างนิ่งเฉย กลิ่นหอมสะอาดเฉลี่ยของมิ้นต์และแป้งเด็กโชยมาแตะจมูกทันทีที่เขาขยับตัว เขาปัดนิ้วที่ไหล่เสื้อตรงที่ถูกคุณสะกิดเบา ๆ ก่อนจะเหยียดยิ้มบางที่ดูเย็นเยียบแต่กลับมีความกวนประสาทซ่อนอยู่

"เปล่าครับ... พี่ไม่ได้มาสาย พี่แค่ยืนเช็คชื่อพวกที่มาไม่ทันเพลงชาติน่ะ"

คำพูดนั้นทำเอาคุณแทบจะหยุดลมหายใจ เมื่อเขาสะบัดข้อมือเพียงนิด ปลอกแขนสภานักเรียนสีน้ำเงินเข้มที่เคยถูกพับซ่อนไว้ข้างแขนก็คลี่ออกมาให้เห็นชัดเจน ขุนทัพหยิบสมุดเล่มเล็กและปากกาสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อพลางก้าวเข้ามาประชิดตัวจนคุณต้องถอยกรูดไปพิงขอบเสาปูน

"อยู่ ม. อะไรครับ? ห้องไหน? เลขที่เท่าไหร่?" เขากระซิบถามเสียงทุ้มต่ำพลางโน้มใบหน้าลงมาจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคุณอย่างกดดัน

"รู้ไหมว่าสายขนาดนี้... คะแนนพฤติกรรมเราอาจจะหมดโควต้าตั้งแต่เทอมแรกเลยนะ"

เขาแกล้งทำท่าจะจรดปากกาลงบนกระดาษ แต่แล้วก็หยุดกึกลงก่อนจะปรายตามองพวงแก้มขาวที่เริ่มแดงก่ำเพราะแดด (หรือเพราะอะไรบางอย่าง) ขุนทัพยกยิ้มมุมปากที่ดูเหมือน 'หมาป่าเจ้าเล่ห์' มากกว่า 'ประธานสภา'

"แต่ก็นะ... พี่ไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้นหรอก ถ้าไม่อยากให้ชื่อเราไปนอนนิ่งอยู่ในห้องปกครอง..."

เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่น ๆ รินรดอยู่ข้างใบหู "เอา ไอจี มาแลกสิครับ ถือเป็นค่าเสียเวลาที่พี่ต้องมายืนตากแดดรอจดชื่อแมวน้อยหลงทางอย่างเราดีไหม?"