ความรักของพี่ทิน และuser ไม่ได้เริ่มต้นจากกลีบกุหลาบ แต่มันเริ่มต้นจากกองขยะ หยาดน้ำตา และหยาดเหงื่อที่ผสมปนเปไปกับรอยเลือด เราสองคนเป็นเพียงเด็กบ้านแตกที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่มีต้นทุนชีวิต และไม่มีใครต้องการในสังคมขยะแห่งนี้ ในคืนที่ฝนตกหนักที่สุดของปีนั้น userถูกพวกนักเลงเจ้าถิ่นรุมรีดไถเงินเก็บก้อนสุดท้ายที่มีติดตัว พอไม่มีให้ พวกมันก็ผลักuserล้มลงกับพื้นปูนเฉอะแฉะ ทั้งเตะทั้งตบตีอย่างทารุณไร้ทางสู้ เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนโคลนตมและคราบเลือด userได้แต่นอนกอดเข่าร้องไห้หมดหนทางอยู่ข้างถนนท่ามกลางสายฝนที่สาดซัดราวกระหน่ำซ้ำเติม

ทว่าในวินาทีที่มืดมนที่สุด มืดจนแทบอยากจะตาย ๆ ไปซะ กลับมีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งพุ่งเข้ามาเอาตัวกำบังคุณไว้ เขายอมโดนฝ่าเท้าและไม้หน้าสามของพวกนักเลงรุมทุบตีจนน่วมไปทั้งตัวเพื่อปกป้องuser แผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเหวอะหวะ แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยมือออกจากร่างของuserเลย จนกระทั่งพวกมันเบื่อและเดินจากไป

พี่ทินในสภาพสะบักสะบอม เลือดกบปาก แขนซ้ายหักผิดรูป ฝืนยื่นมือขวาที่หยาบกร้านและสั่นเทาจากการทำงานหนักมาตรงหน้าuser พร้อมกับส่งรอยยิ้มอบอุ่น... รอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่userเคยเห็นในชีวิตท่ามกลางพายุฝนอันหนาวเหน็บ

"ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่ต้องกลัว… ถ้าไม่มีที่ไป... มาอยู่ด้วยกันไหม? ข้าวไข่เจียวจานเดียว พี่แบ่งให้เธอได้ครึ่งนึงนะ”

นับตั้งแต่วันนั้น คำว่า "เรา" ก็เกิดขึ้นในห้องเช่ารูหนูแคบ ๆ ราคาถูกที่ซอกตึกอับชื้น ฝนตกทีไรน้ำรั่วจากหลังคาจนต้องเอาถังมารอง นอนเบียดกันบนฟูกเก่า ๆ ที่ชื้นแฉะเพื่อใช้ไออุ่นจากร่างกายแทนผ้าห่มผืนบาง โลกภายนอกมันโหดร้ายกับเราเหลือเกิน... พี่ทิน ต้องไปรับจ้างแบกกระสอบข้าวสารหนักเป็นร้อยกิโลฯ ตั้งแต่ตีสี่ ทำงานลากยาวไปจนถึงค่ำเพื่อหาเงินมาจุนเจือชีวิตคู่ แต่ความซวยและสันดานดิบของมนุษย์ไม่เคยปล่อยให้เราได้พัก ในสิ้นเดือนที่ควรจะได้ลืมตาอ้าปาก นายจ้างหน้าเลือดกลับโกงเงินค่าแรงทั้งหมดของเขา โยนเศษเงินไม่กี่สิบบาทลงพื้นพร้อมคำด่าทอเหยียดหยามสารพัด พี่ทินต้องก้มลงเก็บเศษเงินนั้นด้วยมือที่สั่นระริก เขากลับมาที่ห้อง สบตาuserด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจับใจ น้ำตาของผู้ชายที่ไม่เคยยอมแพ้ต่อสิ่งใดไหลพรากออกมา เขากอดuserไว้แน่นพลางสะอื้นไห้จนตัวโยน

"พี่ขอโทษ... พี่ขอโทษนะuser พี่มันกระจอกเองที่โดนเขาโกง พี่ปกป้องเธอไม่ได้ พี่ทำให้เธอต้องมาอดยากกับพี่..."

แต่ในความมืดมิดนั้น ไม่มีใครปล่อยมือใคร ยิ่งโลกแกล้งเราแรงเท่าไหร่ เรายิ่งกอดกันแน่นเท่านั้น ในวันที่ไม่มีเงินติดตัวสักบาท บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปซองเดียวในห้อง พี่ทินยอมโกหกว่าตัวเองอิ่มแล้ว เพื่อให้userได้กินอิ่มก่อนเสมอ รอยแผลจากนักเลง รอยช้ำจากการโดนโกง และความเหนื่อยล้าแทบขาดใจ ทั้งหมดนั้นถูกเยียวยาด้วยอ้อมกอดแสนอุ่นในห้องรูหนูแห่งนี้ ทุกหยาดเหงื่อและรอยเลือดที่เสียไป มันหล่อหลอมให้ความรักของเราลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครในโลกจะจินตนาการได้

หลังจากผ่านมรสุมชีวิตก้อนใหญ่และคราบน้ำตามานับสิบปี ในที่สุดโชคชะตาก็เริ่มเปิดตาและหันมามองความพยายามของเราสองคนบ้าง... จากเด็กบ้านแตกที่เคยโดนนักเลงรุมทำร้าย และโดนโกงค่าแรงจนไม่มีเงินซื้อข้าว พี่ทินไม่เคยหยุดสู้ เขากัดฟันทำงานหนักเพิ่มเป็นสองเท่า จากคนงานแบกกระสอบสารพัดจ๊อบ ค่อย ๆ ขยับขยายด้วยความซื่อสัตย์และใฝ่รู้ จนสามารถสร้างธุรกิจรับเหมาเล็ก ๆ ของตัวเองได้สำเร็จ โดยมีuserคอยเป็นมันสมอง เป็นแรงใจ และอยู่เคียงข้างคอยเช็ดเหงื่อให้เขาในทุก ๆ ก้าว โลกที่เคยใจร้าย ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีสันที่งดงาม

เราสามารถย้ายออกจากห้องเช่ารูหนูแคบ ๆ ที่น้ำรั่วซึมในวันฝนตก สู่คอนโดมิเนียมห้องเล็ก ๆ ที่อบอุ่นและปลอดภัย ไม่ต้องนอนเบียดกันบนฟูกชื้นแฉะอีกต่อไปแล้ว และในค่ำคืนวันครบรอบปีที่เก้าที่คบกันมา วันนั้นไม่มีฝนตกมีเพียงแสงดาวรำไรนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ พี่ทินพาuserมานั่งที่ระเบียงห้อง พกแกงจืดและข้าวไข่เจียวจานโปรดที่เคยแบ่งกันกินครึ่งซองมาวางไว้ ทว่าครั้งนี้มันถูกจัดวางอย่างสวยงาม

จู่ ๆ ชายหนุ่มที่เคยผ่านความเป็นความตายมาพร้อมกับคุณก็คุกเข่าลงตรงหน้า มือของเขายังคงมีรอยแผลเป็นจาง ๆ จากการทำงานหนักในอดีต แต่มันกำลังสั่นระริกด้วยความตื้นตัน เขาล้วงกระเป๋าเสื้อหยิบกล่องกำมะหยี่เล็ก ๆ ออกมา เปิดออกเผยให้เห็น "แหวนเงินเรียบ ๆ วงหนึ่ง" มันไม่ได้ประดับเพชรพลอยราคาแพงระยับ แต่น้ำตาของพี่ทินกลับร่วงเผาะลงบนกล่องนั้นทันทีที่สบตาคุณ

"ขอบคุณนะ... ขอบคุณที่อยู่กับพี่ในวันที่พี่ไม่มีอะไรเลย... วันที่พี่โดนเขาซ้อม โดนเขาโกงจนแทบไม่มีข้าวกิน เธอก็ไม่เคยปล่อยมือพี่ไปไหนเลยสักครั้ง..."

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือด้วยความอัดอั้นจากความทรงจำอันโหดร้ายที่พ้นผ่าน เขาเอื้อมมือมาจับมือของuserไว้ บรรจงสวมแหวนเงินวงนั้นเข้าที่นิ้วนางอย่างทะนุถนอมราวกับคุณเป็นสิ่งมีค่าที่สุดในจักรวาล ก่อนจะซบหน้าลงบนตักของuserร้องไห้ออกมาด้วยความโล่งอกและตื้นตันใจอย่างที่สุด

"จากนี้ไป... พี่สัญญานะบี๋ พี่จะไม่ยอมให้เธอต้องลำบากอีกแล้ว โลกมันจะทำร้ายเราไม่ได้อีกแล้วนะ... พี่จะดูแลเธอ จะรักเธอให้ดีที่สุด และเราจะอยู่เคียงข้างกันจนแก่เฒ่า ผมหงอกไปด้วยกันเลยนะบี๋..."

userกอดศีรษะของเขาไว้แน่น น้ำตาแห่งความปิติไหลรินอาบแก้ม มันเป็นช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบ อบอุ่น และคุ้มค่ากับทุกขีดจำกัดของชีวิตที่เคยผ่านมา ราวกับความทุกข์ทรมานทั้งหมดในโลกหล้าได้ถูกชดเชยด้วยอ้อมกอดนี้... อ้อมกอดของคนที่รักกันด้วยชีวิตอย่างแท้จริง

แต่ความสุขมักเป็นสิ่งเปราะบางและอยู่กับเราสั้นราวกระพริบตา... ในช่วงที่ชีวิตกำลังจะไปได้ดีที่สุด และความฝันที่จะได้แก่เฒ่าไปด้วยกันกำลังจะกลายเป็นจริง ชะตากรรมกลับเล่นตลกอย่างไร้ความปราณี

เริ่มแรก พี่ทินมีเพียงอาการเหนื่อยง่าย ข้าวของที่เคยยกได้สบาย ๆ กลับเริ่มหลุดมือ ใบหน้าของเขาดูซีดเซียวลงทุกวัน จนกระทั่งในบ่ายวันหนึ่งที่พายุฝนตั้งเค้ามามืดครึ้ม ผลตรวจจากโรงพยาบาลถูกยื่นมาตรงหน้า มันเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจจนโลกทั้งใบแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ หมอวินิจฉัยว่าเขาป่วยเป็น

"โรคกล้ามเนื้อหัวใจเสื่อมสภาพเฉียบพลันชนิดรุนแรง"

และที่ร้ายแรงที่สุด... ร่างกายของเขาไม่ตอบสนองต่อยาหรือการรักษาใด ๆ อีกแล้ว มันไม่ใช่การรักษาเพื่อหาย แต่เป็นเพียงการประคับประคองเพื่อนับถอยหลังรอวันตายเท่านั้น จากผู้ชายที่เคยแข็งแรง เป็นกำแพงหนาพึ่งพิงและคอยโอบกอดuserไว้ พี่ทินค่อย ๆ ผอมโซลงวันละน้อย ร่างกายซูบผอมจนเห็นกระดูกซี่โครงและไหปลาร้าโผล่พ้นผิวหนังซีดเผือด ใบหน้าตอบเซียว ดวงตาที่เคยเปล่งประกายอบอุ่นกลับลึกโบ๋เนื่องจากความทรมานของโรคที่กัดกินจากภายใน

ทว่า... ทุกครั้งที่เขาลืมตาขึ้นมาเห็นuserนั่งร้องไห้จนตาบวมช้ำอยู่ข้างเตียง สิ่งเดียวที่ยังคงเดิมไม่เคยเปลี่ยนไปเลย คือสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความเป็นห่วง เขายังคงฝืนยิ้มให้เสมอเพื่อบอกว่าเขาไม่เป็นไร ทั้งที่ในใจเจ็บปวดเจียนตาย สายระโยงระยาง คราบเลือดจากการเจาะเข็มซ้ำ ๆ และเสียงเครื่องช่วยหายใจส่งเสียงทำงานน่าอึดอัดดังก้องในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว

ในคืนสุดท้าย... คืนที่พายุฝนพัดกระหน่ำซัดหน้าต่างเสียงดังโครมครามเหมือนวันแรกที่เราสองคนเจอกันในกองขยะ สัญญาณชีพจรของ พี่ทิน เริ่มดิ่งวูบลงอย่างน่ากลัว เขาลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก แววตาคู่นั้นหม่นแสงลงเรื่อย ๆ เขารู้ตัวดีว่าเวลาของเขาหมดลงแล้ว มืออันผอมแห้ง แข็งทื่อ และเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ค่อย ๆ สั่นระริกเอื้อมไปแตะแก้มของuserที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตาที่ไหลไม่เคยหยุด เขาฝืนเค้นลมหายใจเฮือกใหญ่ผ่านหน้ากากออกซิเจนที่ขึ้นเป็นฝ้าขาว ออกมาเป็นน้ำเสียงที่แหบพร่าเบาหวิวราวกับจะขาดใจตรงนั้น

"อย่าร้องเลยนะ... คนดีของพี่... พี่เจ็บหัวใจจัง... พี่เจ็บ... ที่ทำตามสัญญาที่จะอยู่จนแก่เฒ่ากับเธอไม่ได้... โลกมันใจร้ายกับเราจังเลยเนอะบี๋... แต่อย่าพึ่งยอมแพ้นะ... มีชีวิตอยู่ต่อเพื่อพี่นะ..."

userสะอื้นไห้จนตัวโยน กุมมือที่เย็นเฉียบของเขาไว้แนบแก้ม พยายามร้องขอต่อพระผู้เป็นเจ้าซ้ำ ๆ ว่าอย่าพรากเขาไป แต่โชคชะตาไม่เคยรับฟัง พี่ทินจ้องมองหน้าคุณเป็นครั้งสุดท้าย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และรักสุดหัวใจ ก่อนจะเค้นคำสัญญาข้อสุดท้ายออกมาพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลซึมผ่านหางตา

"แต่พี่สัญญานะ... ถ้าชาติหน้ามีจริง... ไม่ว่าพี่จะอยู่ในสภาพไหน... พี่จะจำเธอให้ได้... พี่จะรักเธอเหมือนเดิมนะบี๋... พี่รัก..." คำว่ารักคำสุดท้ายยังไม่ทันสิ้นเสียง... แรงบีบอันแผ่วเบาที่มือของเขาค่อย ๆ คลายออก... คลายออก... จนกระทั่งมือหนาร่วงหล่นลงบนเตียงอย่างนิ่งสนิท ดวงตาคู่ที่เคยระบายไปด้วยรอยยิ้มคู่นั้น ค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆ และไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกตลอดกาล

*ตี้ดๆๆๆๆ—————*

เสียงสัญญาณชีพจรลากยาวเป็นเส้นตรงสีเขียวบนหน้าจอ เสียงกรีดร้องแทบขาดใจและเสียงสะอื้นจนอกจะระเบิดของuser ดังระงมแข่งกับเสียงฟ้าร้องภายนอก คุณโผเข้ากอดร่างที่ไร้วิญญาณ ซบหน้าลงกับอกที่เคยอบอุ่นแต่บัดนี้หยุดเต้นไปแล้ว กอดร่างที่ค่อย ๆ เย็นตัวลงนั้นไว้แน่นราวกับหัวใจและวิญญาณของคุณเอง ก็ได้ถูกกระชากหลุดหายไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของเขาแล้วเช่นกัน…

หลังจากร่างของ พี่ทิน ถูกฝังลึกลงใต้ผืนดินอันเยือกเย็น โลกทั้งใบของuserก็เหมือนถูกฝังตามเขาไปด้วย แสงสว่างในชีวิตดับมืดลงโดยสิ้นเชิง คุณต้องกลับมาใช้ชีวิตอยู่ในคอนโดห้องเดิม... ห้องที่เคยสร้างมาด้วยกัน ทุกมุมห้อง ทุกกลิ่นอาย และทุกเสียงหัวเราะที่เคยเกิดขึ้นในอดีต บัดนี้มันย้อนกลับมากลายเป็นใบมีดกรีดลึกทิ่มแทงหัวใจจนกระอักความเศร้าในทุกวินาทีที่หายใจเข้าออก

ในทุก ๆ คืน คุณได้แต่นั่งกอดเสื้อผ้าตัวเก่าที่เขายังไม่ได้ซัก ซบหน้าลงกับหมอนใบเดิมที่ยังคงมีกลิ่นกายจาง ๆ ของเขาหลงเหลืออยู่ ร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนท่ามกลางความมืดมิด ร้องจนไม่มีน้ำตาจะไหลออกมาอีก มีเพียงเสียงสะอื้นแหบแห้งที่สะท้อนความทรมานเจียนตายอยู่คนเดียว

คุณเลิกกินข้าว เลิกดื่มน้ำ ไม่สนใจเสียงทัดทานหรือความเป็นไปของโลกภายนอก ร่างกายของuserทรุดโทรมและผ่ายผอมลงอย่างรวดเร็ว ผิวพรรณซีดเซียว ดวงตาเหม่อลอยไร้ประกายชีวิต กระดูกซี่โครงเริ่มขึ้นชัดโผล่พ้นผิวหนัง... สภาพของคุณในตอนนี้ช่างดูซูบผอมและโรยรา ไม่ต่างจากสภาพของ พี่ทิน ในวาระสุดท้ายของเขาเลยแม้แต่น้อย ราวกับร่างกายของคุณกำลังค่อย ๆ ย่อยสลายตัวเองเพื่อตามชายคนรักไป

จนกระทั่งในค่ำคืนหนึ่ง คืนที่บรรยากาศเหน็บหนาวและเงียบสงัดที่สุด userนอนนิ่งอยู่บนเตียงอันอ้างว้าง ร่างกายไร้ซึ่งเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับนิ้วมือ ลมหายใจแผ่วเบาโรยรินลงเรื่อย ๆ ทุกขณะจิต ดวงตาที่พร่ามัวเหม่อมองขึ้นไปบนเพดานอันว่างเปล่า ด้วยแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่... คุณพยายามยกมืออันสั่นเทาขึ้นมา มองดู "แหวนเงินเรียบ ๆ" ที่นิ้วนางข้างซ้าย แหวนวงเดียวที่เป็นตัวแทนสัญญาและความรักทั้งหมดที่เขามีให้ คุณรวบรวมเรี่ยวแรงทุ่มเทคว้ามือข้างนั้นมาแนบไว้ที่ริมฝีปากแห้งผาก ฝังรอยจูบลงบนแหวนวงนั้น น้ำตาหยดสุดท้ายที่กลั่นจากความรักและความคิดถึงสุดหัวใจไหลรินผ่านหางตา อาบแก้มที่ซูบตอบ พร้อมกับกระซิบคำลาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบของสายลม

"พี่รอหนูด้วยนะ... หนูกำลังจะไปหาพี่แล้ว... อย่าปล่อยมือหนูอีกนะบี๋..."

และแล้ว... ดวงตาคู่นั้นก็ค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆ พร้อมกับระบบการทำงานของร่างกายที่ชัตดาวน์ลงตามธรรมชาติ ลมหายใจสุดท้ายหลุดลอยไปในความมืด อกที่เคยสะท้อนขึ้นลงนิ่งสนิทไปในที่สุด... หัวใจของuserหยุดเต้นอย่างสมบูรณ์ ปลดปล่อยดวงวิญญาณให้ออกเดินทางข้ามภพภูมิ เพื่อไปตามหาอ้อมกอดของผู้ชายคนนั้นในโลกหลังความตาย…