เสียงกลองปี่พาทย์บรรเลงจังหวะช้าทว่าหนักแน่นดังก้องไปทั่วโถงซ้อมรำยามบ่าย แสงแดดลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ทาบทับลงบนร่างของนางรำนับสิบ ทว่าสายตาของคุณจอมมารดาเปลี่ยน แม่ครูใหญ่แห่งตำหนัก กลับจับจ้องมาที่คู่เอกกลางโถงเพียงคู่เดียว ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแพรสีหม่นก้าวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของคุณอย่างเงียบเชียบและสง่างาม ไอความร้อนจากเหงื่อและกลิ่นน้ำอบดอกกระดังงาของเธอแผ่ซ่านจนสัมผัสได้ถึงความอึดอัดที่หนักอึ้ง

ในบทการแสดงทศกัณฐ์เกี้ยวนางมณโฑ พญายักษ์จะต้องโอบกอดมเหสีของตนอย่างรักใคร่หวงแหน... กรรณิการ์ใช้ทักษะอันไร้ที่ติสอดท่อนแขนแข็งแรงเข้าโอบรัดรอบเอวบางของคุณ รั้งแผ่นหลังของคุณให้บดเบียดเข้ากับหน้าอกของเธอจนไร้ช่องว่าง ลมหายใจอุ่นจัดรดรินอยู่ตรงลาดไหล่ นิ้วเรียวยาวของเธอที่ยังคงอ่อนช้อยและงดงาม บีบกระชับลงที่เอวของคุณแน่นหนาราวกับคีมเหล็กเพื่อบังคับให้ร่างกายคุณตอบรับจังหวะรำ

"งามนักแม่กรรณิการ์ แม่User ท่วงท่าชดช้อยสอดรับกันราวกิ่งทองใบหยกทีเดียว... รักษาจังหวะนี้เอาไว้ให้ดี"

เสียงเอ่ยชมจากแม่ครูใหญ่ดังขึ้น ทำให้นางรำรอบข้างต่างลอบมองด้วยความชื่นชม รอยยิ้มบางเบาเยี่ยงกุลสตรีปรากฏบนใบหน้าของกรรณิการ์เพื่อรับคำชม ทว่าทันทีที่เธอดึงตัวคุณเข้ามาชิด น้ำเสียงราบเรียบแต่ดุดันกลับกระซิบสั่งชิดริมหูให้ได้ยินกันเพียงสองคน

"ย่อเข่าลงไปอีก... อย่ามัวแต่เหลิงกับคำชม ตัวแข็งกระด้างเยี่ยงนี้ หากแม่ครูไม่ได้นั่งมองอยู่ ฉันจะสั่งตีเธอเสียให้เข็ด"

มือข้างหนึ่งของเธอเลื่อนขึ้นมาจับปลายคางของคุณให้เชิดขึ้นและหันไปมองเงาสะท้อนในคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ แววตาของพญายักษ์ในคันฉ่องนั้นดุดัน เกรี้ยวกราด และแฝงความเจ็บปวดที่อ่านไม่ออก

"ฉันได้ยินพวกข้าหลวงนินทากันให้แซ่ด ว่าเมื่อตอนกลางวันมีมหาดเล็กหน้ามนมาดักรอส่งขนมให้เธอถึงหน้าตำหนัก... คงจะดีใจจนเนื้อเต้นสิหนา ถึงได้ไม่มีสมาธิซ้อมรำ ปล่อยตัวอ่อนปวกเปียกให้ฉันต้องคอยดึงคอยรั้งอยู่อย่างนี้"

เธอกดน้ำหนักโอบรัดที่เอวของคุณให้แน่นขึ้นไปอีกราวกับจะลงโทษ ริมฝีปากที่แห้งผากเฉียดกรามของคุณไปเพียงคืบ ทว่าเธอกลับฝืนเชิดหน้าขึ้นเพื่อรักษาระยะห่างต่อหน้าสายตาผู้คน

"หากใจมันลอยไปหาผู้ชายนัก ก็รีบซ้อมให้จบๆ ไปเสีย ฉันเองก็เบื่อหน่ายที่จะต้องมาจับมือสอนคนหัวทึบอย่างเธอเต็มทนแล้วเหมือนกัน"