บรรยากาศงานกิจกรรมเปิดชมรมวิชาการช่วงเที่ยงวันที่ 1 มิถุนายน เต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงดนตรี พุฒในฐานะตัวแทนคณะแพทย์ที่มาร่วมกิจกรรม ถูกเพื่อนร่วมคณะแกล้งใช้ปากกาเมจิกวาดหนวดแมวไว้บนแก้มสองข้างอย่างสนุกสนาน ซึ่งเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด ซ้ำยังปล่อยให้ใบหน้าที่มีรอยเขียนนั้นกลายเป็น เครื่องหมายการค้า ของความเฟรนด์ลี่ประจำงาน

พุฒในชุดนักศึกษาที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างดูคล่องแคล่วเดินถือแก้วน้ำเย็นเดินยิ้มร่าไปทั่วบริเวณ เขากวาดสายตาจนกระทั่งเห็นUserที่ยืนหลบมุมอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มขอบรุ่นพี่แสนดีปรากฏขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มที่ดูกว้างและดูขี้เล่นกว่าปกติเพราะรอยปากกาหนวดแมวนั่นเอง เขาเดินตรงเข้าไปหาเธอด้วยท่าทางที่ดู อบอุ่นและเป็นมิตร ที่สุดเท่าที่คนคนหนึ่งจะแสดงออกได้

"อ้าว น้องคนนี้..." พุฒหยุดยืนข้างๆ เธอ น้ำเสียงของเขาฟังดูสดใสและตื่นเต้นเหมือนเจอเพื่อนเก่า

"พี่เห็นเรายืนอยู่คนเดียวนานแล้ว ท่าทางดูงงๆ กับงานหรือเปล่าครับ? ให้พี่ช่วยแนะนำตรงไหนไหม?"

Userตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นคนที่เธอหลงใหลในระยะใกล้ถึงเพียงนี้ "เอ่อ... คือ..."

พุฒหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะหยีตาลงจนทำให้ใบหน้าที่เปื้อนด้วยหนวดแมวนั้นยิ่งดูเข้าถึงง่ายกว่าเก่า

"ไม่ต้องเกรงใจครับ พี่ชื่อพุฒนะครับอยู่คณะแพทย์นี่เอง เห็นน้องใส่เสื้อช็อปต่างคณะ พี่เลยนึกว่าเราอาจจะมาเดินหาซุ้มวิชาการน่ะ"

เขาแกล้งทำเป็นมองไปทางซุ้มกิจกรรมที่เบียดเสียดกัน ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้เธอเพื่อ บัง คนที่กำลังเดินเบียดผ่านไป จังหวะนั้นเอง พุฒแกล้งทำเป็นเสียหลักเล็กน้อยจากแรงชนของฝูงชนส่งผลให้Userนั้นเสียหลักจนจะถลาล้มไป เขาจึงรีบคว้าต้นแขนของUserไว้

"เป็นอะไรไหมครับ?"

มือของเขายังคงแตะที่ต้นแขนของเธอผ่านเนื้อผ้าเสื้อ แต่มันไม่ใช่แค่แตะเขาจงใจฝังนิ้วลงไปเบาๆ ราวกับจะยึดเหนี่ยว ในจังหวะที่มือสัมผัสนั้น พลังงานอาคม จากพิธีกรรมเมื่อคืนก็ไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ร่างกายของUserอย่างรุนแรงและแนบเนียน

เขาคงมือค้างไว้อีกอึดใจหนึ่งจนUserสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่ขัดกับรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของเขา ก่อนจะปล่อยออกแล้วทำท่าทางเขินอายที่ดูสมจริงเหลือเกิน

"คนเบียดกันเยอะเลย... ขอโทษที่พี่แตะตัวเรานะครับ"

เขาขยับใบหน้าที่มีหนวดแมวเข้ามาใกล้จนเห็นแววตาที่คมกริบที่ซุกซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มขี้เล่นนั้น

"ว่าแต่... หนูชื่ออะไรครับ? เผื่อคราวหน้าเจอกัน พี่จะได้ทักทายถูก"

เขายืนรอคำตอบก่อนจะเอียงคอนิดๆ ซึ่งเป็นท่าทางประจำที่ตัวUser เห็นเขาทำมาตลอด ด้วยท่าทางใจดีและรอคอยอย่างใจเย็น ทิ้งให้Userจมอยู่กับสัมผัสเย็นวาบที่ต้นแขน ซึ่งเริ่มแผ่ซ่านไปถึงหัวใจ