เสียงเครื่องปรับอากาศในสตูดิโอเย็นจัด ทว่าบรรยากาศระหว่างนักแสดงกลับร้อนระอุกว่าด้านนอกหลายเท่า

ช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ชื่อของ User ถูกพูดถึงในกองถ่ายไม่เว้นวัน งานที่เคยได้รับการยืนยันถูกเปลี่ยนมือ บทถูกตัดลด แบรนด์ทยอยเงียบหาย ขณะที่ค่ายต้นสังกัดหันไปทุ่มเทให้กับดาราสาวรุ่นใหม่อย่าง “มายเม”

มายเมมีใบหน้าหวาน รอยยิ้มสดใส และภาพลักษณ์ซุ่มซ่ามน่าเอ็นดูจนถูกเรียกว่า “ลูกสาวคนเล็กของวงการ” ต่อหน้าผู้อื่น เธอมักยกมือไหว้สตาฟทุกคนและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“พี่Userเก่งกว่ามายตั้งเยอะ มายยังต้องเรียนรู้อีกมากเลยนะคะ”

ทว่าลับหลัง มายเมกลับจดจำทุกคำชมที่ User ได้รับ และค่อย ๆ ปล่อยคำพูดกำกวมให้ตกอยู่ในที่ที่เหมาะสม

“มายคงทำอะไรให้พี่เขาไม่พอใจหรือเปล่าคะ”

“อย่าเอาไปเล่าต่อนะคะ มายไม่อยากให้ใครมองพี่เขาไม่ดี”

ประโยคที่ขึ้นต้นด้วยการขอร้องว่าอย่าเล่า มักถูกเล่าต่อเร็วที่สุดเสมอ ไม่นานข่าวลือว่า User อิจฉาและคอยกดดันรุ่นน้องก็แพร่ไปทั่วกองถ่าย ทั้งที่ไม่มีใครมีหลักฐาน แต่ทุกคนกลับเล่าราวกับเห็นเหตุการณ์ด้วยตาตัวเอง

เพื่อยุติข่าวลือ User จึงสั่งกาแฟจากร้านดังมาเลี้ยงทีมงานทุกคน รวมถึงแก้วหวานน้อยของมายเมด้วย เด็กสาวรับกาแฟไปพร้อมรอยยิ้ม ก่อนยกขึ้นดื่มต่อหน้าสตาฟในห้องแต่งหน้า

“กาแฟมาแล้วค่ะ ของพี่Userนะคะ สั่งมาให้ครบทุกคนเลย”

“โอ๊ย วันนี้รอดตายแล้ว”

“ใครได้หวานน้อยดูชื่อแก้วดี ๆ นะ อย่าหยิบผิดอีกล่ะ”

สตาฟสาวคนหนึ่งถือแก้วเดินเข้าไปในห้องแต่งหน้าของมายเม ขณะนั้นดาราสาวกำลังนั่งเติมลิปอยู่หน้ากระจก ดวงตากลมโตเหลือบเห็นแก้วในมืออีกฝ่ายผ่านเงาสะท้อน ก่อนหันกลับมาด้วยสีหน้าประหลาดใจพอดี

“ของมายด้วยเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ พี่Userสั่งมาให้ทุกคนเลย แก้วนี้หวานน้อยตามที่พี่มายชอบค่ะ”

มายเมรับแก้วไปด้วยสองมือ รอยยิ้มบนใบหน้าดูสดใสขึ้นทันที

“พี่เขายังจำได้ด้วยเหรอคะว่ามายกินหวานน้อย น่ารักจังเลย ฝากขอบคุณพี่เขาด้วยนะคะ”

คนรอบข้างต่างยิ้มตาม บางคนถึงกับหันไปมอง User ด้วยสายตาที่อ่อนลง ราวกับข่าวลือหลายวันที่ผ่านมาอาจเป็นเพียงความเข้าใจผิดจริง ๆ

มายเมยกหลอดขึ้นจรดริมฝีปากและดื่มกาแฟต่อหน้าทุกคน

เพียงอึกแรก ร่างเล็กก็ชะงัก ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ก่อนเสียงไอรุนแรงจะดังขึ้นจนคนทั้งห้องหันขวับ

“แค่ก! แค่ก—!”

แก้วในมือสั่น น้ำกาแฟกระฉอกออกมาเล็กน้อย มายเมยกมือปิดปาก ไอจนหน้าแดงและมีน้ำตาคลออยู่ตรงขอบตา

ผู้จัดการรีบลุกพรวดจากเก้าอี้

“มาย! เป็นอะไร หายใจออกไหม”

“เอาน้ำมาเร็ว!”

“ตามพยาบาลกองก่อนดีไหม”

มายเมไอซ้ำอีกหลายครั้ง ทำท่าเหมือนพยายามฝืนพูดทั้งที่ตกใจจนเสียงสั่น

“มัน…เหมือนมีอะไรอยู่ในกาแฟค่ะ”

“อะไร”

เธอมองแก้วในมือตัวเองด้วยแววตาหวาดกลัว ก่อนพูดเบาจนทุกคนต้องเงี่ยหูฟัง

“เหมือนเศษดินค่ะ”

ทั้งห้องเงียบลงในทันที

สตาฟคนหนึ่งขมวดคิ้วแล้วก้มดูแก้วในมือของตัวเอง

“แต่ของพวกเราก็ปกตินะ”

“หรือร้านชงผิด”

“ร้านจะใส่ดินลงไปได้ยังไง”

มายเมเม้มริมฝีปาก น้ำตายังคงคลออยู่ในดวงตา เธอวางแก้วบนโต๊ะช้า ๆ ก่อนทำท่าเหมือนจะหยิบขึ้นมาตรวจดูอีกครั้ง

ปลายนิ้วเรียวแตะขอบแก้ว จากนั้นแก้วก็พลิกตกจากโต๊ะ กาแฟกระจายเป็นวงกว้าง เสียงพลาสติกกระทบพื้นดังแกร๊ก ขณะที่สิ่งสีดำบางอย่างกลิ้งออกมาจากก้นแก้วและหยุดนิ่งตรงกลางแอ่งกาแฟ

แมงสาบตายหนึ่งตัว

“กรี๊ด!”

“มีแมงสาบจริง ๆ!”

“อย่าเหยียบนะ เก็บไว้ก่อน!”

“ใครเป็นคนรับแก้วนี้มา”

เสียงผู้คนดังเซ็งแซ่ บางคนถอยออกด้วยความรังเกียจ บางคนรีบยกโทรศัพท์ขึ้นถ่าย ส่วนอีกหลายคนหันมองไปยัง User โดยพร้อมเพรียงกันราวกับถูกสั่ง มายเมรีบส่ายหน้าทันที ดวงตาแดง น้ำเสียงสั่น และใบหน้าดูตกใจกับสายตาของทุกคนยิ่งกว่าตอนเห็นแมงสาบเสียอีก

“อย่ามองพี่เขาแบบนั้นนะคะ”

เธอหันไปทาง User ช้า ๆ รอยน้ำตาไหลผ่านแก้มขาวพอดีกับจังหวะที่โทรศัพท์หลายเครื่องกำลังบันทึกภาพ

“มายเชื่อว่าพี่Userคงไม่ได้ตั้งใจค่ะ”

คำว่า “ไม่ได้ตั้งใจ” ตกลงกลางห้องอย่างแม่นยำ

ไม่มีใครกล่าวหาว่า User เป็นคนทำ แต่มายเมกลับเป็นคนแรกที่พูดเหมือนทุกคนรู้อยู่แล้วว่าใครคือผู้ต้องสงสัย

ผู้จัดการของเธอรีบโอบไหล่ปลอบ

“มายไม่ต้องพูดแล้ว เดี๋ยวพี่จัดการเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะ” มายเมส่ายหน้าทั้งน้ำตา “มายไม่อยากให้เรื่องใหญ่ มันอาจเป็นความผิดพลาดของร้านก็ได้ ถึงจะมีแค่แก้วของมายก็เถอะ”

เสียงกระซิบดังขึ้นรอบห้องอีกครั้ง

“มีแค่แก้วเดียวด้วยนะ”

“แล้วทำไมต้องเป็นแก้วมายเม”

“ข่าวที่ว่าทะเลาะกันคงไม่ใช่ข่าวลือแล้วมั้ง”

“แรงเกินไปหรือเปล่า ต่อให้ไม่ชอบกันก็ไม่ควรทำแบบนี้”

แม้ User จะยืนยันว่าไม่ได้ทำ แต่แทบไม่มีใครตั้งใจฟัง ผู้คนกำลังสนใจเด็กสาวที่นั่งตัวสั่น น้ำตาคลอ และพยายามพูดปกป้องรุ่นพี่ที่ทุกคนเชื่อว่าเพิ่งทำร้ายตัวเอง

ภาพลักษณ์ของมายเมใสสะอาดเกินกว่าที่ใครจะนึกสงสัย ส่วนภาพของ User ถูกข่าวลือหลายสัปดาห์ประกอบขึ้นเป็นตัวร้ายเสร็จเรียบร้อยแล้ว เรื่องยังไม่ทันผ่านพ้นหนึ่งชั่วโมง คลิปวิดีโอสั้นคลิปหนึ่งก็ถูกส่งเข้ากลุ่มแชตของสตาฟ

ภาพในคลิปไม่ชัด มุมกล้องอยู่ไกล และไม่เห็นใบหน้าของคนในภาพ เห็นเพียงรูปร่าง เสื้อผ้า และทรงผมที่คล้าย User กำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะกาแฟ รองเท้าส้นสูงข้างหนึ่งถูกยกขึ้น ก่อนส้นรองเท้าจะจุ่มลงไปคนบางอย่างในแก้ว

จากนั้นมือของคนในคลิปก็หย่อนวัตถุสีดำลงไป

“นี่มัน…”

“เสื้อเหมือนที่ใส่วันนี้เลย”

“รองเท้าก็เหมือน”

“ใครถ่ายคลิปนี้ไว้”

ไม่มีใครตอบได้ว่าคลิปมาจากไหน ไม่มีใครรู้ว่าเหตุใดมุมกล้องจึงบังใบหน้าอย่างพอดิบพอดี และไม่มีใครสนใจว่าเวลาบนคลิปอาจไม่ตรงกับเหตุการณ์จริง

เพราะภาพไม่จำเป็นต้องชัดมาก หากผู้คนเชื่อคำตอบไว้ก่อนแล้ว

ช่วงเย็น คลิปหลุดออกจากกลุ่มปิดและแพร่ไปยังเพจข่าวบันเทิง เพียงไม่กี่นาที หัวข้อที่ถูกตั้งขึ้นอย่างรุนแรงก็เริ่มปรากฏเต็มหน้าจอ

“ดารารุ่นพี่ใช้ส้นสูงคนกาแฟ ใส่แมงสาบแกล้งดาวรุ่ง!”

“ความจริงเบื้องหลังคู่เกาแห่งกองถ่าย!”

“มายเมสำลักกลางกอง แหล่งข่าวชี้มีปัญหากับรุ่นพี่มานาน!”

ชื่อของ User ถูกดึงเข้าไปอยู่ในทุกประโยค แม้คลิปจะไม่เห็นใบหน้าเลยก็ตาม

แฮชแท็กต่อต้านพุ่งขึ้นอันดับหนึ่งภายในไม่กี่ชั่วโมง ผู้คนตัดคลิปซ้ำ ใส่เพลง ใส่คำบรรยาย และหยุดภาพตรงเงาคนที่ดูคล้าย User เพื่อยืนยันสิ่งที่ตนอยากเชื่อ

“นิสัยแย่มาก”

“ทำกับคนกินได้ยังไง”

“มายเมยังเด็กอยู่เลย ทำไมต้องอิจฉาขนาดนั้น”

“แบนให้หมดทุกงาน”

“ค่ายยังจะเก็บไว้ทำไม”

แบรนด์ที่เคยติดต่อเริ่มลบภาพออกจากหน้าเพจ งานโฆษณาสองชิ้นถูกพัก บทที่เหลืออยู่ถูกแจ้งเลื่อนอย่างไม่มีกำหนด ส่วนค่ายต้นสังกัดออกแถลงการณ์เพียงสั้น ๆ ว่าอยู่ระหว่างตรวจสอบข้อเท็จจริง

ไม่มีคำปกป้อง ไม่มีทนาย ไม่มีใครออกมายืนยันตารางเวลาว่า User อยู่ที่ใดในช่วงที่คลิปถูกถ่าย ค่ายเลือกเงียบ เพราะการปกป้องนักแสดงที่กำลังถูกสังคมเกลียดอาจทำให้การผลักดันมายเมยุ่งยากขึ้น

ท่ามกลางกระแสด่าทอ มายเมโพสต์ภาพพื้นสีดำพร้อมข้อความยาวไม่กี่บรรทัด

“มายไม่ต้องการให้ทุกคนเกลียดพี่Userนะคะ เรื่องนี้อาจเป็นเพียงความเข้าใจผิด มายยังเคารพพี่เขาเสมอ ขอให้ทุกคนใจเย็นและอย่าพูดรุนแรงกันเลยค่ะ”

โพสต์ดังกล่าวถูกแชร์ออกไปหลายหมื่นครั้ง

“โดนขนาดนี้ยังปกป้องอีก”

“น้องใจดีเกินไปแล้ว”

“ยิ่งมายเมให้อภัย ยิ่งรับไม่ได้แทน”

“พี่คนนั้นควรออกมาขอโทษได้แล้ว”

ไม่มีใครถามหาความจริง ไม่มีใครรอดูหลักฐาน ไม่มีใครสนใจว่าคลิปอาจถูกจัดฉาก ทุกคนเลือกเชื่อมายเม เพราะมายเมดูน่าสงสารกว่า เมื่อชื่อเสียงถูกเหยียบจนแทบไม่เหลือที่ยืน งานหาย ค่ายไม่ปกป้อง และทุกคำชี้แจงถูกตีความว่าเป็นเพียงข้อแก้ตัว User ก็แทบไม่เหลือหนทางให้เดินต่อ

กระทั่งช่วงดึก คนเก่าแก่ในกองถ่ายผู้หนึ่งเดินเข้ามาใกล้และลดเสียงลงจนเหลือเพียงกระซิบ

“ถ้าไม่ได้ทำจริง ลองไปหาคนคนหนึ่งดู”

ใบหน้าของคนพูดไม่ได้มีร่องรอยล้อเล่น

“ชื่อพ่อครูกฤต”

“อยู่จังหวัดน่าน บ้านท้ายหมู่บ้าน ใกล้ทางเข้าป่าช้าเก่า”

คนเก่าแก่กวาดตามองรอบตัว ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ชื่อของพ่อครูกฤตเป็นเพียงข่าวเล่าลือที่ส่งต่อกันในหมู่คนรุ่นเก่า ไม่มีเบอร์โทร ไม่มีเพจ ไม่มีสำนักให้ค้นหา และไม่มีรูปถ่ายยืนถือพานเครื่องรางบนโลกออนไลน์ มีเพียงคำบอกทางสั้น ๆ

จังหวัดน่าน หมู่บ้านกลางหุบเขา บ้านไม้หลังใหญ่ท้ายหมู่บ้าน ใกล้ปากทางเข้าป่าช้าเก่า

หลังไม่มีทางเลือกอื่นเหลืออยู่ User จึงออกเดินทางจากกรุงเทพฯ มุ่งหน้าไปยังจังหวัดน่าน

แสงไฟจากตึกสูงค่อย ๆ หายไปจากกระจก รถแล่นผ่านถนนยาวหลายร้อยกิโลเมตร จากทางหลวงกว้างเข้าสู่ถนนชนบท ก่อนเส้นทางจะเริ่มคดเคี้ยวขึ้นภูเขา สัญญาณโทรศัพท์ขาดหายเป็นช่วง ๆ ขณะที่ข่าวด่ายังคงปรากฏขึ้นทุกครั้งที่หน้าจอกลับมาเชื่อมต่อได้

ยิ่งใกล้น่าน บ้านเรือนข้างทางยิ่งบางตา

จากตัวเมือง เส้นทางพาลึกเข้าไปในพื้นที่หุบเขา ผ่านแนวป่ามืด หมอกหนา และถนนแคบซึ่งแทบไม่มีไฟส่องทาง เสียงฝนเริ่มกระทบกระจกรถถี่ขึ้น ขณะที่คนขับในพื้นที่มองเส้นทางข้างหน้าด้วยสีหน้าลำบากใจ

เมื่อมาถึงปากหมู่บ้าน รถก็หยุดลง

“ผมไปส่งได้แค่นี้นะ”

คนขับชี้ไปยังทางดินแคบซึ่งทอดหายเข้าไปในความมืด

“เดินตรงไป ผ่านศาลไม้เก่า แล้วเลี้ยวตรงต้นไทร จะเห็นทางเข้าป่าช้า”

เขาหยุดพูดครู่หนึ่ง ก่อนเสริมด้วยเสียงเบากว่าเดิม

“บ้านพ่อครูอยู่ก่อนถึงป่าช้า หลังใหญ่ ไม่มีป้าย”

เสียงฟ้าร้องดังอยู่เหนือยอดเขา คนขับเหลือบมองแนวป่าด้านข้าง ก่อนพูดเหมือนนึกขึ้นได้

“แล้วถ้าได้ยินเสียงเด็กเรียกตอนเดินไป อย่าหันกลับนะ”

หลังรถคันนั้นขับหายไป เส้นทางทั้งสายก็กลับมาเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงฝน เสียงแมลงกลางคืน และหมอกสีขาวที่ไหลผ่านพื้นดินคล้ายลมหายใจของบางสิ่ง บ้านไม้เรือนล้านนาหลังใหญ่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นท้ายเส้นทาง

ตัวเรือนตั้งอยู่เหนือพื้นดินใต้เงาต้นไม้ใหญ่ ไม่มีป้าย ไม่มีไฟหน้าบ้าน มีเพียงแสงตะเกียงสีส้มสลัวใต้ชายคาและกลิ่นควันธูปจาง ๆ ลอยออกมาปะปนกับกลิ่นดินเปียก

ก่อนจะมีใครเคาะประตู เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กก็ดังขึ้นจากบนหลังคา

“มาถึงแล้วพ่อครู”

เสียงอีกเสียงหนึ่งเบากว่า ดังมาจากด้านหลังประตู

“พี่เขาเปียกฝนครับ”

ภายในเรือน กฤตศรุตนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าโต๊ะไม้ เสื้อม่อฮ่อมสีดำพับแขนถึงข้อศอก เผยรอยยันต์เข้มบนต้นแขน เปลวเทียนสามดวงสั่นวูบพร้อมกันทั้งที่ไม่มีลม ทองดำห้อยหัวลงมาจากขื่อ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ให้ทองดำออกไปดูไหม”

“ไม่ต้อง”

“แต่ทองดำเห็นคนในข่าวแล้วนะ ดูไม่เหมือนคนเอาแมงสาบใส่กาแฟเลย”

กฤตปรายตามองขึ้นเพียงเล็กน้อย

“มึงดูคนเป็นตั้งแต่เมื่อไร”

ทองดำยิ้มกว้าง “ทองดำดูคนไม่เป็น แต่ดูคนร้องไห้เป็น”

เงินแก้วนั่งกอดเข่าอยู่ข้างหิ้งครู ใบหน้าซีดหันไปทางประตูอย่างสงบนิ่ง มือของกฤตที่กำลังหยิบตะกรุดหยุดลงชั่วครู่ ก่อนจะวางตะกรุดดำหนึ่งดอกไว้ตรงฝั่งตรงข้ามโต๊ะ เขาไม่ได้ตอบอะไร เพียงหยิบผ้าฝ้ายแห้งหนึ่งผืนกับถ้วยน้ำอุ่นมาวางบนโต๊ะ ทำเหมือนเป็นของที่เตรียมไว้ตามปกติ

เสียงกลอนไม้ดังขึ้นเองช้า ๆ

ประตูเรือนเปิดออกท่ามกลางสายฝน กฤตลุกขึ้นเต็มความสูง ดวงตาเรียวยาวสีดำสนิทซึ่งมีประกายแดงเรื่อมองผ่านความมืดไปยังแขกจากกรุงเทพฯ สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่เพียงรูปลักษณ์ภายนอก แต่เหมือนมองเห็นคำด่า ข่าวลือ ความอาฆาต และชื่อเสียงที่ถูกเหยียบจนแทบไม่เหลือรูปร่าง

เขาเบี่ยงตัวเปิดทางให้เข้าเรือน

“เข้ามา”

น้ำเสียงห้วน เย็น และไม่ได้แสดงความสงสารแม้แต่น้อย แต่เมื่อเดินกลับขึ้นบันได กฤตกลับหยุดรออยู่ตรงขั้นสุดท้ายชั่วครู่ ราวกับรู้ว่าคนซึ่งเดินทางมาไกลอาจตามขึ้นมาไม่ทัน

เมื่อกลับไปนั่งหลังโต๊ะไม้ เขาเลื่อนผ้าฝ้ายกับถ้วยน้ำอุ่นไปยังฝั่งตรงข้าม

“เช็ดตัวก่อน”