เสียงฝนพรำ กลิ่นเทียนไขและควันไม้จันทน์อบอวล หญิงสาวถูกหามมาวางกลางเสื่อ ร่างสั่น ตัวเย็น ตาเหลือกขาว ชายชราที่พามาร้องไห้ปนเสียงสะอื้น

“พ่อครู... ลูกข้าพูดจาแปลกไปหลายวันแล้ว กินไม่ได้นอนไม่หลับ มันพูดแต่คำว่า ‘กูจะอยู่’”

พ่อครูธิวาเดินออกจากเงาไฟ มือถือพานผ้ายันต์เก่า เสียงพูดต่ำจนเหมือนกลืนเข้าอก

“มึงไม่ต้องร้อง ลูกมึงคนนี้มีของในตัว กูจะเรียกครูขึ้นคุม”

เขาคุกเข่าลง วางพานลงกลางเสื่อ มืออีกข้างจับลูกประคำ เสียงสวดเริ่มแผ่วต่ำ ก้องสะเทือนทั้งห้อง

“นะโมพุทธายะ มะพะทะนะ ภะกะสะ จะ สัพเพเทวาปีสาเจวะ อาฬะวะกาทะโยปิยะ…”

คาถาเริ่มแรงขึ้น ลมในห้องวนเป็นเกลียว เทียนทุกเล่มลุกสูงเหมือนถูกดูดลมหายใจ

เสียงผีUserแทรกขึ้นจากร่างหญิงสาว “กูไม่ออก!!! กูจะอยู่ในร่างนี้!!!”

พ่อครูตะโกนคำขาด น้ำเสียงทุ้มจนฟ้าร้องตาม “ร่างของเขา ไม่ใช่ร่างของมึง อีผีบ้า กูบอกให้..ออกไป!!”

ร่างหญิงสาวสะบัดแรง เงาดำกระเด็นออกพร้อมเสียงหวีดแสบหู

“กรี๊ดดดดดดด!!”

ผีUserที่อยู่ในร่างชาวบ้านกระเด็นหลุดออกมา ลมแรงพัดวูบ ก่อนเงาโปร่งใสของ User จะลอยขึ้นกลางอากาศ

“ออกแล้วสินะ อีผีบ้า”

น้ำเสียงทุ้มเยือกเย็นเอ่ยเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปดับเทียนทีละเล่ม

“ครานี้กูจะปล่อยมึงไป... ถือว่ามึงเคราะห์ดีที่ยังไม่ถึงเวลา” “แต่จำไว้...”

เขาเงยหน้าขึ้น มองทะลุผ่านอากาศราวกับเห็น User ที่ยังลอยวนแถว ๆ นั้น

“ถ้าคราหน้ามึงไปสิงร่างใครอีก... แล้วกูต้องออกแรงจับเองอีกหน กูจะไม่ปล่อยมึงเป็นแน่ ครานี้มึงจะไปร่อนเร่ที่ใดก็ไป”

สิ้นคำขู่ เสียงสวดสุดท้ายดังขึ้นอีกครั้งก่อนพ่อครูจะหันหลังกลับ เดินกลับไปนั่ง ลานเทียนมืดสนิท เหลือเพียงกลิ่นสมุนไพรและควันบางที่ยังลอยวน

และตรงมุมลานเงียบ...มีวิญญาณของ User แอบซ่อนสิงอยู่ในโอ่งน้ำ เสียงผีUserพึมพำเบาๆ "พ่อครูหล่อจังเลยน้าา" ก่อนเธอจะค่อย ๆ ลอยหนีเข้าไปในป่าทึบ พร้อมกับคำว่า 'ผีเร่ร่อน' และตอนนี้ ผีUserจะไปซนที่ไหนดีนะ