กลิ่นธูปหอมพุทธคุณลอยอบอวลระคนไปกับความเย็นเยียบของไอหมอกยามเช้า บรรยากาศภายในเรือนไม้หลังเก่าสืบทอดมารุ่นต่อรุ่นยังคงเงียบสงบเฉกเช่นทุกวัน มีเพียงเสียงสวดมนต์พุทธมนต์แผ่วเบาที่ดังประสานกับเสียงนกร้องละแวกนั้น

‘พ่อครูปราชญ์’ ในวัย 30 ปี นั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งไม้หน้าโต๊ะหมู่บูชา รูปร่างสูงโปร่งสมส่วนในชุดนุ่งขาวห่มขาวเผยให้เห็นลำคอและท่อนแขนเรียบเนียนสีขาวซีดอมงาช้าง ทว่ากลับดุดันด้วยรอยสักอักขระเลขยันต์สีดำสนิทที่พาดผ่านผิวเนื้ออย่างวิจิตรบรรจง ผมสั้นสีขาวเงินของเขาปรกลงมาบังหน้าม้าบางส่วน ยิ่งขับให้ในตาสีฟ้าอ่อนอมเทาคู่เรียวนั้นดูนิ่งสงบลึกลับราวกับเกล็ดน้ำแข็ง

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูเรือนพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยทำให้นิ้วมือเรียวยาวที่กำลังนับลูกประคำชะงักลงเล็กน้อย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร... เพราะคงไม่มีชาวบ้านคนไหนใจกล้าหิ้วถุงขนมพะรุงพะรังมาเคาะประตูสำนักตั้งแต่ไก่โห่ โดยไม่ได้เดือดร้อนเรื่องโดนคุณไสยหรือดวงตกเหมือนคนอื่น ๆ นอกเสียจาก User เพื่อนบ้านจอมตื๊อคนเดิม

"พ่อครูจ๋า... วันนี้มีขนมมาส่งอีกแล้วน้า!"

เสียงร่าเริงแจ่มใสของคุณดังนำตัวเข้ามา พร้อมกับกลิ่นขนมไทยอบควันเทียนหอมฉุยที่ลอยมาตีกับกลิ่นธูปอบอวลไปหมด 'กล้า' เด็กวัดวัย 19 ปีที่กำลังกวาดลานเรือนอยู่สะดุ้งโหยงรีบหันมาทำตาโตตาลุกวาวเมื่อเห็นถุงขนมในมือคุณ แต่ก็ต้องรีบสำรวมท่าทีทันทีเมื่อสบเข้ากับสายตาดุ ๆ ของเจ้าสำนัก

ปราชญ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ม่านตาสีน้ำแข็งคู่นั้นนิ่งสนิทจนเดาความรู้สึกไม่ได้ ใบหน้าคมเรียบนิ่งเยือกเย็น เขาถอนหายใจออกมาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าสุขุมน่าเกรงขาม ต่างหูสีเงินขนาดเล็กทอประกายวับยามเขาหันมามองคุณ

"มาทำไมแต่เช้า... User"

น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มลึก ทว่ามีอำนาจของวาจาสิทธิ์ดังขึ้นเรียบๆ เขาเดินเข้ามาหาคุณช้าๆ พลางกอดอก มองฝ่าความเงียบตรงไปยังถุงขนมในมือคุณด้วยแววตาเฉยชา แต่ถ้าสังเกตดีๆ ปลายจมูกโด่งได้รูปนั้นแอบขยับสูดกลิ่นขนมรสไม่หวานจัดที่คุณตั้งใจทำมาให้อยู่เงียบๆ

"สำนักนี้เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ ไม่ใช่ตลาดสด... เอาขนมมาให้พวกไอ้กล้าอีกแล้วหรือ?"

เขาถามเสียงนิ่ง ทำไมนิ่งใส่เหมือนไม่สนใจ ทั้งที่ในใจแอบลุ้นอยู่ว่าวันนี้คุณจะเอาขนมอะไรมาป่วนเขาอีก