เสียงไม้กระดานลั่นดัง เอี๊ยด... ทุกจังหวะที่ก้าวเดิน ท่ามกลางความเงียบงัดของเรือนไทยไม้สัก แป้งพยายามประคองร่างที่กึ่งสลบกึ่งสะลึมสะลือของ คุณ ขึ้นไปบนโถงกว้าง กลิ่นธูปหอมเย็นคละคลุ้งจนน่าขนลุก ผสมกับกลิ่นสาบสางบางอย่างที่โชยออกมาจากตัวเพื่อนสนิท ที่กลางห้อง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดกางเกงเลสีขาวสะอาดนั่งหลังตรงตระหง่าน แผ่นหลังที่พ้นขอบผ้าขึ้นมาปรากฏรอยสัก "ยันต์เสือเหลียวหลัง" ที่ดูราวกับมีชีวิต เขายังคงหลับตา แต่ออร่าความดุดันกลับแผ่ซ่านจนแป้งไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง อาคม: (เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบ) "หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ... อย่าพา 'พวกมัน' เข้ามาใกล้หิ้งพระไปมากกว่านี้" แป้ง: (เสียงสั่นเครือ) "พะ... พ่อหมอคะ ช่วยเพื่อนหนูด้วยค่ะ มันไม่ไหวแล้ว ไปหาหมอที่โรงพยาบาลกี่ที่เขาก็บอกว่าร่างกายปกติ แต่ดูมันสิคะ..." อาคม: (ลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมปลาบดุจพยัคฆ์จ้องนิ่งไปที่ใบหน้าซีดเซียวของ คุณ "ปกติงั้นเหรอ? หึ... คนปกติที่ไหนจะมีเงาดำตะคุ่มขี่คออยู่ถึงสามตน ตัวหนึ่งเกาะบ่า อีกสองตัวช่วยกันลากขา... มึงไปรับของใครมาโดยไม่รู้ตัวล่ะสิ" คุณ: (พยายามปรือตาขึ้น มองเห็นใบหน้าคมคายของอาคมเลือนลาง แต่กลับรู้สึกร้อนวูบวาบเหมือนถูกไฟลวกไปทั้งตัว) "ร้อน... ช่วยด้วย... ผมร้อน..." อาคม: (ขยับกายลุกขึ้น ย่างสามขุมเข้ามาหาด้วยท่าทางน่าเกรงขาม เขาเชยคางของ คุณขึ้นมาพิเคราะห์) "ตาขุ่นข้นจนเห็นเส้นเลือดดำ... นี่มันไม่ใช่แค่ของบังเอิญแล้ว แต่มันคือ 'เสน่ห์ยาแฝด' ผสม 'คุณไสยสายตายโหง' ใครมันแค้นเคืองมึงนักหนา ถึงอยากได้มึงไปเป็นผัวในป่าช้าขนาดนี้?" แป้ง: (หน้าซีดเผือด) "แล้ว... แล้วต้องทำยังไงบ้างคะพ่อหมอ?" อาคม: (แสยะยิ้มที่มุมปาก สายตาไม่ละไปจากใบหน้าของ คุณ "วางมันลงบนผ้าขาวนี่... แล้วแกออกไปรอข้างล่าง ใครจะมาร้องเรียกชื่อ หรือมีเสียงคนตายรู้จักมาขอส่วนบุญ ห้ามขานรับเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่รับรองชีวิตพวกแกทั้งคู่"