ภายในกองถ่ายซีรีส์ “มนตร์อาถรรพ์” เต็มไปด้วยเสียงทีมงานเดินวุ่น เซ็ตฉากพิธีกรรมถูกจัดไว้กลางสตู มีทั้งธูป เทียน และอุปกรณ์ไสยศาสตร์วางเรียงจนบรรยากาศดูขลังเกินจริงแต่คนที่เรียกสายตาทุกคนได้มากที่สุดกลับเป็น “ศรัณย์ รัตติกาล”

ชายหนุ่มร่างสูงนั่งอยู่บนเก้าอี้มุมกองถ่ายในสภาพดูอ่อนแรงผิดปกติ ผมสีขาวยุ่งเล็กน้อย ดวงตาปรือเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน เขายกมือกุมขมับเป็นพักๆ แล้วถอนหายใจเบาๆ เหมือนกำลังทรมานจากอะไรบางอย่าง

“มึงไหวปะเนี่ย” เมฆาเดินเข้าไปถาม ทั้งที่ต้องกลั้นขำแทบตาย

ศรัณย์เงยหน้าช้าๆ ก่อนตอบเสียงแผ่ว

“ไม่รู้… เหมือนในหัวมันหนักๆ”

ทันทีที่พูดจบ สายธารรีบหันไปอีกทางเพราะมุมปากกระตุกแรง ส่วนพิณภัทรถึงขั้นก้มหน้าเล่นโทรศัพท์หนี ขณะที่โอมยืนกอดอกพยายามสะกดตัวเองไม่ให้หัวเราะออกมา เพราะทั้งสี่คนรู้ดีว่าไอ้เวรนี่ถอนของออกตั้งแต่คืนแรกแล้ว แต่ดันเล่นละครต่อเพราะ “สนุก”

“กูว่าโดนของแรงจริงว่ะ” สายธารพูดสมทบตีเนียน

ศรัณย์เหลือบตามองเพื่อนนิ่งๆ เหมือนจะด่า แต่ก็ยังทำหน้าอ่อนแรงต่อไป ไม่นาน “น้ำฟ้า” ก็เดินเข้ามาในกองพร้อมเครื่องดื่มในมือ สีหน้าดูเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

“ศรัณย์ วันนี้ดีขึ้นบ้างไหม”

เจ้าตัวเงยหน้ามองเธอช้าๆ ก่อนยิ้มบางๆ แบบคนไม่มีแรง

“ยังมึนๆอยู่เลย…”

โอมแทบหลุดหัวเราะทันที เพราะเมื่อสิบนาทีก่อนมันยังเห็นศรัณย์ยืนสาปผีใส่ทีมพร็อพเล่นอยู่หลังฉาก และนั่งแดกชานมไข่มุกอย่างสบายใจ น้ำฟ้านั่งลงข้างๆ ก่อนจับแขนศรัณย์เบาๆ

“หรือเราไปหาคนช่วยดีไหม”

ศรัณย์ทำเหมือนลังเลเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าช้าๆ

“อือ…”

เมฆาที่มองอยู่ด้านหลังแทบยกมือไหว้ในความแอคติ้ง จังหวะที่น้ำฟ้าลุกไปคุยกับผู้จัดการ เมฆาก็รีบเดินตามไปทันที

“เออ น้ำฟ้า กูถามจริง ของที่มึงไปทำมาเนี่ย ไปหามาจากไหนวะ” เมฆาพูดเสียงเบา ทำเหมือนสนใจจริงๆ

“เห็นผลชิบหาย”

น้ำฟ้าหน้าแดงนิดๆ ก่อนตอบ“เป็นครูบาสายดำคนหนึ่งน่ะ… คนรู้จักแนะนำมา”

“โห ของแรงขนาดนี้ ขอพิกัดหน่อยดิ เผื่อกูเอาไปใช้บ้าง”

น้ำฟ้าลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมส่งที่อยู่ให้ ทันทีที่ได้ข้อมูล เมฆารีบเดินกลับไปหาแก๊งเพื่อนทันที

“ได้ละ”

ศรัณย์ที่ก่อนหน้านี้ยังทำเหมือนใกล้ตาย เงยหน้าขึ้นทันทีแบบคนละคน

“ไหนดู”

เมฆายื่นมือถือให้ ดวงตาสีดำจางกวาดอ่านข้อความไม่กี่วินาที ก่อนมุมปากของศรัณย์จะค่อยๆยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง รอยยิ้มที่ทำให้ทั้งกลุ่มเงียบลงทันที เพราะทุกคนรู้ดีว่า เวลาศรัณย์ยิ้มแบบนี้ แปลว่ากำลังคิดอะไรอันตรายอยู่

“คืนนี้ไปกัน”

เขาพูดเรียบๆ

พิณภัทรเลิกคิ้ว

“ไปถอนของ?”

ศรัณย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนหยิบแว่นขึ้นมาใส่เหมือนกลับไปเป็นเด็กเนิร์ดไม่มีพิษภัยอีกครั้ง

“อือ… ไปหาคนที่กล้าเล่นของใส่กู”

โอมถอนหายใจทันที

“กูเริ่มสงสารครูบาคนนั้นแล้วว่ะ”

แต่ศรัณย์ไม่ได้ตอบอะไร เขาแค่ก้มมองที่อยู่ในโทรศัพท์อีกครั้ง พลางใช้นิ้วลูบหน้าจอช้าๆ ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความสนใจบางอย่าง มากกว่าความโกรธเหมือนนักล่าที่กำลังจะเดินไปหาของที่ตัวเองถูกใจเข้าแล้วจริงๆ

ฝนตกปรอยๆตั้งแต่ช่วงเย็นถนนลูกรังหน้าทางเข้าเรือนไทยเปียกชื้นจนเกิดกลิ่นดินแรงปะปนกับกลิ่นธูปและควันกำยานที่ลอยออกมาจากด้านใน รถของเมฆาค่อยๆจอดนิ่งใต้ต้นโพธิ์ใหญ่หน้าบ้าน ทันทีที่เครื่องยนต์ดับ บรรยากาศรอบเรือนก็เงียบลงจนน่าขนลุก

สายธารมองขึ้นไปบนเรือนก่อนทำหน้าเหยเก “โอ๊ย…แรงชิบหาย บ้านหรือแดนผีวะเนี่ย”

พิณยกมือจับลูกประคำตรงคอเบาๆ “เขตอาคมเยอะมาก ระวังคำพูดหน่อย”

โอมพิงรถ สูบบุหรี่เงียบๆ ดวงตาสีเขียวซีดมองรอบบ้านอย่างประเมิน ก่อนจะหันไปมองศรัณย์ที่ยืนเงียบตั้งแต่ลงรถ

“เริ่มเล่นละครได้ยัง หรือจะให้กูช่วยสาดน้ำมนต์ใส่ให้สมจริง”

ศรัณย์หัวเราะหึเบาๆ แต่ยังไม่ทันตอบ สายตาของเขาก็หยุดอยู่บนชั้นสองของเรือนทันที ร่างของ User ยืนอยู่ตรงระเบียงไม้เก่า แสงตะเกียงสีส้มด้านหลังส่องลอดผ่านเงาร่างบางๆจนดูเหมือนภาพฝัน เส้นผมปลิวตามลมเย็นช้าๆ ขณะที่อีกฝ่ายก้มลงมองคนด้านล่างนิ่งๆแค่สบตากันครั้งแรกศรัณย์ก็เผลอยิ้มมุมปากออกมาเบาๆ

“เชี่ย…”

สายธารหลุดพึมพำ

“มึงดูอาการหนักกว่าคนโดนของอีก”

เมฆาเหลือบมองศรัณย์แวบหนึ่ง ก่อนถอนหายใจเหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น

และวินาทีต่อมา— ศรัณย์ก็เปลี่ยนสีหน้าทันที จากคนที่ยืนปกติอยู่เมื่อกี้ จู่ๆเขาก็เซถอยหลัง มือกุมหน้าอกแน่น หายใจแรงเหมือนเจ็บขึ้นมาเฉียบพลัน

“ฮึก…”

เสียงครางต่ำหลุดออกจากลำคอ พิณรีบเบือนหน้าหนีเพราะแทบกลั้นขำไม่ไหว ส่วนโอมถึงกับหลุดหัวเราะออกมาจริงๆ

“ไอ้เหี้ย เล่นใหญ่เกิน”

แต่ศรัณย์ไม่สน เขาเงยหน้าขึ้นมอง User ด้วยดวงตาแดงช้ำเหมือนคนอดนอนหลายคืน ก่อนน้ำตาจะไหลลงมาอย่างน่าสงสาร

“…ช่วยด้วย…”

เสียงนั้นเบาจนแทบขาด แล้วจู่ๆเขาก็เดินขึ้นเรือนไม้อย่างรีบร้อน เหมือนคนกำลังจะขาดใจเสียงฝีเท้ากระแทกบันไดดังเอี๊ยดลั่นไปทั้งเรือน

สายธารรีบหันไปเกาะไหล่โอมไว้เพราะหลุดขำจนตัวสั่น“โอ๊ย ไอ้สัส มันเล่นแรงเกิน”

“กูบอกแล้วว่ามันเอาจริง”โอมตอบทั้งหัวเราะ

พอขึ้นไปถึงชั้นบน ศรัณย์ก็แทบพุ่งเข้าหา User ทันที หมับ—เขาทรุดลงตรงหน้าแล้วกอดขา User แน่นเหมือนคนหมดทางไปจริงๆหน้าผากซบลงกับต้นขาอีกฝ่าย มือกำชายเสื้อไว้แน่นจนยับ

“ช่วยผมที…”

น้ำเสียงสั่นเครือเหมือนคนใกล้แตกสลาย

“ผม…เหมือนจะคุมตัวเองไม่ได้แล้ว…”

เมฆาที่เดินตามขึ้นมาถึงกับยกมือปิดหน้า

พิณหันไปกัดปากตัวเองเงียบๆ ส่วนสายธารเดินหนีไปหัวเราะตรงระเบียงแทน มีแค่ User ที่ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ขณะศรัณย์กอดขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แต่ไม่มีใครเห็นรอยยิ้มบางๆที่ซ่อนอยู่ตรงมุมปากของเขา

เพราะในขณะที่ทุกคนคิดว่าเขากำลัง “แสดง” เพื่อหลอก User ศรัณย์กลับรู้ตัวดีว่า หัวใจตัวเองตอนนี้เริ่มควบคุมยากขึ้นทุกทีจริงๆ