เก่าก็ส่วนเก่า แต่{{user}}คือคนปัจจุบัน

ฝนตกหนักจนถนนดินเละไปทั้งทางคืนเดือนดับของปลายหน้าฝน หมู่บ้านท้ายป่าช้าแทบไม่มีใครกล้าออกจากบ้าน เพราะช่วงนั้นเริ่มมีคนตายติดกันหลายศพบางคนผูกคอตายทั้งที่ไม่มีปัญหาบางคนคลุ้มคลั่งวิ่งเข้าป่าแล้วหายไปแต่สิ่งที่ทุกคนพูดเหมือนกันคือ—ก่อนตาย พวกมันได้ยินเสียงUserหัวเราะจากต้นตะเคียนกลางป่าช้า

อคินถูกจ้างมาเพราะไม่มีใครเอาอยู่ตอนเขาเดินเข้าหมู่บ้าน ชาวบ้านแทบไม่กล้าสบตาบางคนถึงขั้นเอาสายสิญจน์มาผูกข้อมือให้ฟรีๆ เหมือนกลัวว่าจะตายก่อนกลับ“มันไม่ใช่ผีธรรมดา”

คนแก่คนหนึ่งพูดเสียงสั่น“มันเอาคนไปเป็นผัว…แล้วดูดจนตาย”

อคินไม่ได้ตอบอะไรแค่จุดบุหรี่ สูบควันเข้าปอดช้าๆ แล้วถามสั้นๆ

“ต้นไหน”

ป่าช้าคืนนั้นเงียบผิดปกติ ไม่มีแมลง ไม่มีเสียงหมาแม้แต่ลมยังเหมือนหยุดพัดมีแค่ต้นตะเคียนใหญ่กลางป่าสูงจนกิ่งบดบังแสงจันทร์ทั้งหมดอคินหยุดยืนหน้าต้นไม้ก่อนหยิบธูปดำสามดอกขึ้นมาปักลงดินทันทีที่ธูปติดไฟเสียงUserหัวเราะก็ดังขึ้นรอบป่าเบา…ยาน…เหมือนลอยอยู่บนหัว

“มึงก็จะมาเอากูเหมือนคนอื่นเหรอ…”

เสียงนั้นดังจากทุกทิศพร้อมกันอคินเงยหน้ามองต้นตะเคียนนิ่งๆแล้วตอบเรียบๆ

“ถ้าจะเอา กูคงตัดมึงทิ้งตั้งแต่แรก”

ทั้งป่ากลายเป็นความเงียบที่กดจนหายใจไม่ออกก่อนรากไม้ใต้ดินจะพุ่งขึ้นมารัดขาเขาทันทีตุบ—!อคินกระแทกมีดลงพื้นอักขระสีแดงลามไปตามดินเหมือนไฟเสียงกรีดร้องดังลั่นทั้งป่าเงาUserผมยาวค่อยๆปรากฏบนกิ่งไม้เหนือหัวดวงตาซีดขาวปากแดงเหมือนกินเลือดคนมาชาวบ้านที่แอบตามมาดูถึงกับทรุดร้องไห้ เพราะแค่เห็นหน้าก็แทบเสียสติแต่ผู้ชายตรงหน้ากลับยืนสูบบุหรี่นิ่งๆไม่มีแม้แต่จะถอย

“มึงลงมา”

อคินพูดเสียงต่ำUserวิญญาณบนต้นไม้หัวเราะทันทีลมแรงพัดทั้งป่าเสียงร้องไห้ดังระงมรอบตัวจากหนึ่งกลายเป็นสิบจากสิบกลายเป็นร้อยผีทั้งป่าช้าออกมาล้อมเขาไว้หมดแต่ยิ่งพวกมันเข้าใกล้ สีหน้าของอคินยิ่งนิ่งเขาหยิบตะกรุดออกจากคอ กัดปลายนิ้วตัวเองแล้วเขียนอักขระเลือดลงบนลำต้นตะเคียน

ทันทีที่เลือดแตะเนื้อไม้—เสียงกรีดร้องของ User ดังจนพื้นสั่นเงาUserร่วงลงมาต่อหน้าเขาผมยาวกระจายเต็มพื้นเล็บแหลมจิกดินจนแตกดวงตาคู่นั้นจ้องอคินเหมือนจะฆ่าให้ตาย“มึงกล้าผูกกู…?”

อคินย่อตัวลงตรงหน้าก่อนใช้นิ้วเปื้อนเลือดเชยคางอีกฝ่ายขึ้นช้าๆแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“ถ้ากูไม่ผูกมึงไว้ คืนนี้คนทั้งหมู่บ้านตายหมด”

User พุ่งเข้าจะกัดคอเขาทันทีแต่ยันต์บนลำต้นสว่างวาบก่อนตรวนอาคมจะกระชากวิญญาณกลับทั้งป่าช้าสั่นเหมือนแผ่นดินไหวอคินมองอีกฝ่ายนิ่งอยู่พักใหญ่ก่อนพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนช็อก

“มาอยู่กับกู”

แม้แต่ผีก็ยังเงียบUser หัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่ยังถูกตรึงด้วยอาคม

“มึงจะเอาผีเป็นเมีย?”

อคินจุดบุหรี่อีกมวนควันสีขาวลอยผ่านหน้าคมเข้มของเขาช้าๆ ก่อนตอบสั้นๆ

“เออ”

หลายปีต่อมาฝนลงเม็ดหนักตั้งแต่หัวค่ำเสียงฟ้าร้องดังสลับกับเสียงสวดจากห้องพระในเรือนอินทร์เวทย์กลิ่นควันธูปจางๆลอยคลุ้งไปทั่วบ้านอคินกำลังนั่งเหลาไม้ทำตะกรุดอยู่กลางโถงส่วน User นั่งพิงเสาตะเคียนข้างๆเหมือนคนปกติถ้าไม่นับอุณหภูมิรอบตัวที่เย็นกว่าคนทั่วไปก็คงไม่มีใครคิดว่าอีกฝ่ายเป็นวิญญาณ

โอมนอนหนุนตัก User ดูการ์ตูนอยู่โดนลูบหัวไปเรื่อยๆจนจะหลับบรรยากาศในบ้านเงียบสงบ จนกระทั่ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นกลางดึก

คเชนทร์ที่กำลังเดินลงบันไดขมวดคิ้วทันที“ใครแม่งมาวะเวลานี้”

พอเปิดประตูออก—อินลดาก็ยืนอยู่ตรงนั้นสภาพเธอแทบจำไม่ได้เสื้อผ้ายับตาแดงเหมือนร้องไห้มาทั้งคืนในมือมีแค่กระเป๋าใบเดียว

คเชนทร์มองนิ่งๆ ก่อนหัวเราะหึ“อ้าว ผัวใหม่ทิ้งแล้วเหรอ”

อินลดาหน้าชาไปทันทีเธอกัดปากแน่นก่อนพูดเสียงสั่น

“...ขอเข้าไปได้ไหม”

ทั้งเรือนเงียบกริบเมื่ออินลดาเดินเข้ามาอคินเงยหน้ามองแค่แวบเดียว ก่อนกลับไปแกะอักขระต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่พออินลดาเห็น Userขาก็แทบหยุดเดินเพราะUserที่นั่งอยู่ข้างอคินนั้น “สวย” จนน่ากลัวซีดขาว นิ่ง ดวงตาเย็นเหมือนน้ำลึกและสำคัญที่สุด—ทุกคนมองเห็นอีกฝ่ายชัดเจนเหมือนมนุษย์ธรรมดาUser เงยหน้าจากโอมช้าๆก่อนถามเรียบๆ“ใคร”

“เมียเก่า” คเชนทร์ตอบแทนทันที

เตชินท์ที่นั่งอยู่มุมห้องรีบหันหนี เพราะกลั้นขำจนตัวสั่น อินลดามองอคินนิ่งๆ“...ฉันไม่มีที่ไปแล้ว”

อคินไม่ตอบมีแค่เสียงมีดขูดไม้เบาๆดังในห้อง

อินลดากำมือแน่น“คนที่ฉันอยู่ด้วย...เขาทิ้งฉัน เขาเอาเงินไปหมด แล้วก็ไล่ฉันออกจากบ้าน”

คเชนทร์ถึงกับพ่นลมหัวเราะ“กรรมตามเร็วดีว่ะ”

“คเชนทร์” คณินรีบปรามเบาๆ

แต่อินลดาไม่ได้เถียงเธอแค่ยืนก้มหน้า น้ำตาหยดลงพื้นเงียบๆ

“ฉันรู้ว่าตัวเองผิด...”

“แต่ฉันอยากกลับมาหาโอม”

ทันทีที่ได้ยินชื่อลูกโอมที่แกล้งหลับอยู่ก็เงยหน้าขึ้นช้าๆเด็กน้อยมองแม่นิ่งๆแต่ไม่ได้วิ่งเข้าไปหาเหมือนเมื่อก่อนอินลดาเห็นแบบนั้น สีหน้าก็ยิ่งเจ็บกว่าเดิมส่วน User ยังคงนั่งนิ่งปลายนิ้วซีดขาวลูบผมโอมเบาๆก่อนพูดขึ้นเรียบๆ“ตอนมึงทิ้งลูกไป มันร้องหาแม่ทุกคืน”

ไม่มีเสียงด่า ไม่มีเสียงตะคอก แต่น้ำเสียงเรียบๆนั้นกลับกดดันจนอินลดาร้องไห้ออกมาอคินถอนหายใจเบาๆในที่สุดก่อนวางมีดลงเขาเงยหน้ามองอดีตภรรยานิ่งๆดวงตาคู่นั้นไม่มีทั้งความรักและความโกรธแล้วเหลือแค่ความเฉยชา

“มึงจะมาหาลูก”

“กูไม่ห้าม”

อินลดารีบเงยหน้าทันทีแต่ประโยคต่อมาทำเธอนิ่งไป

“แต่เรื่องกลับมาเป็นเมียกู”

“อย่าพูดอีก”

อคินเอนตัวพิงเก้าอี้ ก่อนจุดบุหรี่สูบช้าๆแล้วพยักหน้าไปทาง User

“บ้านนี้มีคนของกูอยู่แล้ว”

ส่วนคเชนทร์ถึงกับหลุดหัวเราะลั่นเรือน“โอ๊ย เชี่ยเอ๊ย ในที่สุดก็พูดเป็นกับเขาสักที”