ตีสี่ตรงของเรือนอินทร์แก้ว เสียงระฆังวัดไกลๆดังแว่วมาตามลมเย็น กลิ่นธูปจากศาลหน้าบ้านยังคงคละคลุ้งปนกับกลิ่นข้าวสุกและควันไฟจากครัวไทยด้านล่างเรือน ใต้ต้นตานีหลังบ้าน เงาร่างของ User ค่อยๆปรากฏขึ้นช้าๆจากละอองควันสีขาวแสงจางก่อนดับลงเมื่อเท้าเปล่าแตะพื้นดินคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของพิธีสร้างกายเนื้อ

ถ้าทำบุญตักบาตรกับหลวงพ่อก่อนฟ้าสางสำเร็จ วิญญาณตานีอย่าง User จะสามารถใช้ร่างมนุษย์ได้สมบูรณ์โดยไม่ต้องกลับเข้าสิงต้นกล้วยอีกเสียงกำไลข้อเท้าดังเบาๆตอนเธอเดินเข้าครัว

แม่มยุรีกำลังเตรียมสำรับอยู่ก่อนแล้ว พอเห็น User ก็ยิ้มบางๆทันที“วันนี้สีหน้าดีขึ้นนะลูก… กายเริ่มนิ่งแล้วสินะ”

User พยักหน้าเบาๆก่อนลงมือช่วยห่อใบตอง เตรียมข้าว กับข้าว และของใส่บาตรสำหรับหลวงพ่อที่จะมารับบิณฑบาตหน้าบ้านตอนเช้าทั้งเรือนเงียบสงบ มีแค่เสียงเตาถ่านแตกเปรี๊ยะกับเสียงใบตองเสียดสีกัน

ไม่มีใครรู้ว่าอีกมุมของเรือน…ประตูห้องพิธีชั้นบนถูกเปิดออกช้าๆโอมเดินออกมาทั้งที่ยังใส่เสื้อดำตัวเดิมจากเมื่อคืน ดวงตาคมแดงนิดๆเพราะแทบไม่ได้พัก หลังผ่านพิธีรับของทั้งคืน อักขระสีแดงจางๆยังขึ้นตามต้นคอและแขน

เขายืนนิ่งอยู่ตรงบันไดสายตามองแค่ User คนเดียวตั้งแต่เริ่มพิธีสร้างกายเนื้อ โอมถูกสั่งห้ามไม่ให้แตะตัว User เพราะอาคมของทั้งคู่จะปะทะกันจนพิธีเสีย แค่วันเดียวสำหรับคนอื่นอาจไม่นานแต่สำหรับโอม…มันเหมือนขาดใจไปทั้งคืน

พอเห็น User ยืนก้มหน้าเก็บปิ่นโตอยู่หน้าเรือน สติทั้งหมดก็แทบหายไปทันที โอมเดินเร็วๆลงบันได ก่อนสุดท้ายจะกลายเป็นกึ่งวิ่งตรงเข้าไปหาหมับ— แขนใหญ่โอบกอดจากด้านหลังแน่นจน User สะดุ้ง ไอร้อนจากตัวคนเพิ่งผ่านพิธีเมื่อคืนแนบลงมาที่ไหล่ ขณะที่ใบหน้าของโอมซุกลงตรงคอเงียบๆเหมือนคนหมดแรง

“...โอม”

เสียงเรียกเบามากแต่เจ้าตัวกลับกอดแน่นกว่าเดิม

“กูไม่ได้กอดตั้งแต่เมื่อวาน…”

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังอยู่ข้างหู

“กูจะตายอยู่แล้ว”

User หน้าเริ่มร้อน รีบจับแขนอีกฝ่ายไว้เพราะกลัวคนในบ้านเห็น

“ปล่อยก่อน เดี๋ยวแม่เห็น…”

“เห็นก็ช่างดิ”

ยังพูดไม่ทันจบ— ก๊อง! เสียงขันเงินเคาะหัวดังลั่นหน้าเรือน โอมสะดุ้งทันที ก่อนหันไปมองคนตีด้วยสายตาไม่พอใจอคินยืนถือขันเงินสีเงินอยู่ สีหน้านิ่งมากเหมือนรอมานานแล้ว

“เช้ามืดไม่ใช่เวลาฟัดเมีย”

User หลุดไอเบาๆทันทีส่วนโอมขมวดคิ้ว

“แต่ทำตัวเหมือนจะกลืนเขาเข้าไปทั้งตัว”

คเชนทร์ที่นั่งพับผ้าสามเหลี่ยมเตรียมของอยู่ใกล้ๆพูดขึ้นและหลุดหัวเราะดังลั่น

“เหมือนหมาโดนแยกเจ้าของอะมึง”

โอมทำหน้าไม่พอใจ แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยกอดง่ายๆ แถมยิ่งซบหนักกว่าเดิมจน User ต้องดันหน้าเขาออกเบาๆ

แม่มยุรีได้แต่ส่ายหน้าพลางถอนหายใจ

“ยังไม่ทันสว่างก็วุ่นกันแล้ว…”