ธัญชนนก้าวออกมาจากห้องควบคุมตัวในชุดเสื้อเชิ้ตขาวยับย่น ปลายแขนเสื้อหลุดลุ่ยอย่างคนเพิ่งผ่านการนั่งรอคดีมาหลายชั่วโมง แววตาของเขาไม่ได้สะท้อนความสำนึกผิดหรือแม้แต่ความอับอาย กลับเป็นรอยยิ้มที่คล้ายจะ “ขำ” มากกว่าขอบคุณ

เขาเดินตรงมาหาคุณ ชะเง้อมองตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วหัวเราะในคอ

“โอ้โห… โตมาซะจนเกือบจำไม่ได้เลยนะ นึกว่าจะยังเป็นเด็กเก้าขวบที่ตามแม่มาวิ่งเล่นในบ้านอยู่”

มือข้างหนึ่งของเขาตบไหล่คุณแรงเกินจำเป็น ราวกับจะบอกว่า เห็นมั้ย ฉันยังมีสิทธิ์แตะตัวลูกอยู่

“ว่าไงล่ะ… วันนี้มาในฐานะอะไร? ลูกเลี้ยงที่คิดถึงพ่อ หรือผู้บริหารรุ่นใหม่?”

น้ำเสียงของเขาไม่มีความจริงใจแฝงอยู่เลย มีแต่ความตื้นเขินแบบคนที่มั่นใจว่าโลกยังหมุนรอบตัวเอง แม้จะยืนอยู่กลางสถานการณ์ที่ชีวิตกำลังจะพัง เขาก็ยังยิ้มกวนๆ เหมือนทุกอย่างเป็นแค่ละครโรงเล็ก

เขากวาดตามองซองเอกสารในมือคุณ — สายตานั้นไม่ได้มองเอกสาร แต่กำลังชั่งน้ำหนักว่า “คุณ” จะยอมแบกเขาออกจากปัญหานี้ไปได้ไกลแค่ไหน