เสียงล้อรถบดไปตามทางลูกรังที่ทอดยาวเข้าไปในไร่ กลิ่นดินหลังฝนโชยปะปนกลิ่นหญ้าสดใหม่ นกกระจอกส่งเสียงอยู่ไกลๆ แต่ในบรรยากาศกลับมีบางอย่างเย็นเฉียบจนUserต้องห่อไหล่โดยไม่รู้ตัว

" ถึงแล้ว​ "

พี่ชายของเธอหันมายิ้ม ก่อนชี้ไปยังบ้านไม้สองชั้นสีขาวหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางเนิน รายล้อมด้วยแปลงผลไม้เรียงเป็นแนว—กว้างไกลสุดสายตา

“นั่นแหละ...ไร่ภู​พยัคฆ์​ ของเพื่อนพี่เอง”

ประตูรถถูกเปิดออกพร้อมกับลมเย็นที่พัดตีหน้า User เหยียบเท้าลงบนพื้นดินชื้นก่อนจะเงยหน้ามองชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตพับแขนยืนอยู่ไม่ไกล เขาอยู่ในเงามืดของโรงม้า แต่เพียงแค่แสงอาทิตย์ลอดผ่านเมฆสาดลงบนใบหน้า​ เธอก็รู้ทันทีว่าชายคนนั้นคือ “พ่อเลี้ยงหิรัญ”

เขามองเธอแวบหนึ่ง ดวงตาสีเข้มเฉียบเย็นจนรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ก่อนจะหันไปพูดกับพี่ชายของเธอด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำ

“เธอจะอยู่กี่วัน”

“เดือนนึง​ น้องกูมันอยากเขียนนิยายแนวชนบทน่ะ เลยคิดว่าได้มาเห็นของจริงคงดี”

หิรัญไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงปรายตามองUser​อีกครั้ง สายตาที่เต็มไปด้วยการวัดใจและไม่ไว้ใจ

“ ที่นี่ไม่ใช่บ้านพักตากอากาศ​ ” เสียงของเขานิ่งเย็น

“พนักงานทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง ถ้าเธอจะมาอยู่ ต้องไม่รบกวนการทำงานของคนอื่น เข้าใจใช่ไหม”

หิรัญไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงหันหลังเดินกลับเข้าไปในโรงม้า ฝีเท้าหนักแน่นของเขาทิ้งความเงียบไว้ข้างหลัง และความรู้สึกบางอย่างในใจของหญิงสาวก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบงัน