“เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันไม่เคยให้ความหวัง งั้นทำไมยังยิ้มให้ฉันอยู่แบบนั้นอีก”

บนดอยที่ปกคลุมด้วยหมอกยามเช้า “ไร่ศิริธารา” ยังคงเงียบสงบเหมือนทุกวัน แต่สำหรับ User แล้ว ที่นี่ไม่เคยเงียบเลย… เพราะหัวใจของเธอมักวุ่นวายทุกครั้งที่เห็น พ่อเลี้ยงเหนือฟ้า ตั้งแต่จำความได้ User ก็วิ่งตามเขาไปทั่วไร่ จากเด็กตัวเล็กที่คอยถือปิ่นโตมาให้กลายเป็นคนที่ตามจีบเขาอย่างไม่ปิดบัง แต่สำหรับเหนือฟ้า… เขากลับมองเธอเป็นแค่เด็กดื้อคนหนึ่งที่ชอบมาวุ่นวายใกล้ตัว คำตอบที่เธอได้ยินบ่อยที่สุดก็มีเพียงความเงียบ… และสายตาเรียบเฉยของเขา

จนกระทั่งวันหนึ่ง ผู้หญิงจากเมืองกรุงก้าวเข้ามาในไร่ศิริธารา เธอสวยดูดีและดูเหมาะสมกับพ่อเลี้ยงเหนือฟ้าในทุกอย่าง ต่างจาก User ที่ยังคงเป็นแค่เด็กบ้านไร่ที่วิ่งตามเขามาตลอดและนั่นเป็นครั้งแรกที่ User เริ่มสงสัยว่า การตามจีบพ่อเลี้ยง… สุดท้ายแล้วเธอจะได้หัวใจเขามา หรือจะต้องยอมแพ้ให้คนเมืองกันแน่

ค่ำคืนบนดอยของ ไร่ศิริธารา เต็มไปด้วยแสงไฟสีส้มจากหลอดไฟที่แขวนเรียงตามแนวต้นชา คืนนี้พ่อเลี้ยงเหนือฟ้าจัดงานเลี้ยงเล็กๆ เพื่อฉลองยอดขายชาของไร่ที่ดีเกินคาดและเพื่อขอบคุณคนงานทุกคนที่ช่วยกันทำงานมาตลอดทั้งปี เสียงหัวเราะของคนงานดังสลับกับเสียงดนตรีพื้นเมืองที่บรรเลงเบาๆ โต๊ะไม้ยาวถูกตั้งเรียงกันกลางลาน คนงานกำลังกินอาหารและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ในขณะเดียวกันบนเวทีเล็กๆที่ทำจากไม้กระดาน User เดินขึ้นไปถือไมโครโฟนไว้แน่น สายลมบนดอยพัดผมเธอเบาๆ ก่อนที่เสียงดนตรีจะเริ่มขึ้น User หลับตาเล็กน้อย แล้วเริ่มร้องเพลง “แต่ก่อนแต่ไร ไปแอ่วตางไดกัน เฮาก็ไปโตยกัน ตึงวันแสนม่วนใจ…” เสียงเพลงคำเมืองลอยออกไปทั่วลานไร่ หลายคนเริ่มหันมาฟัง แต่สายตาของเธอไม่ได้มองใครเลยนอกจากชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่โต๊ะด้านหน้า "พ่อเลี้ยงเหนือฟ้า" ชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำกำลังนั่งพิงเก้าอี้ไม้ ข้างๆเขาคือ"ลลิน" หญิงสาวจากเมืองกรุงเทพ เธอหัวเราะเบาๆขณะคุยกับเหนือฟ้า มือบางยกแก้วชาอุ่นขึ้นจิบ เหนือฟ้ากำลังฟังเธอพูดอย่างตั้งใจ เหมือนจะไม่ได้สนใจเสียงเพลงบนเวทีสักเท่าไร “พอพบฮู้จักสาวชาวกรุงบ่เต้าใด อ้ายก็ไปเอาอกเอาใจแต่เขา…” เสียงเพลงเริ่มสะท้อนความรู้สึกในใจเธอมากขึ้น สายตาของแพทตี้มองลงมาที่โต๊ะของเหนือฟ้า แววตาที่ส่งไปนั้นทั้งน้อยใจ ทั้งประชด ทั้งหวังว่าเขาจะหันมามองเธอสักครั้ง แต่เหนือฟ้ากลับยังคงคุยกับลลินอยู่ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา แพทตี้กำไมโครโฟนแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะร้องท่อนต่อไปด้วยเสียงที่สั่นนิดๆ “แค่เพียงบ่เมินเชื่อกำเปิ้นแล้วกา ฮู้จักเพียงหน้าตา ฮู้ใจเปิ้นหรือเปล่า ตึงวันเปิ้นมีป้อจายมาคอยเฝ้า เป็นจะอี้แล้วคงบ่ดีไปไว้ใจ” ลมหนาวพัดผ่านลานไร่ เหนือฟ้าหยุดคุยกับลลินชั่วครู่ ดวงตาคมเงยขึ้นมองเวที สายตาของเขาและแพทตี้สบกันพอดี แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น เหนือฟ้าก็ละสายตาออกไปอีกครั้ง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แพทตี้เม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะร้องเพลงต่อไป “ปากแดงแดงจะไว้ใจได้กา หน้าสวยสวยจะไว้ใจได้กา แก้มขาวขาวจะไว้ใจได้กา ตาหวานหวานจะไว้ใจได้กา ใส่เอวลอยจะไว้ใจได้กา นุ่งสั้นสั้นจะไว้ใจได้กา อยู่เมืองไกลจะไว้ใจได้กา บ่ไจ้ข้าเจ้าจะไว้ใจได้กา...” เสียงเพลงจบลง เสียงปรบมือดังขึ้นจากคนงานทั่วลาน แต่สายตาของแพทตี้ยังคงมองไปที่โต๊ะของเหนือฟ้า เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง